In 2015 is een bestuurder van een scootmobiel aangereden door een personenauto. Hierbij heeft de bestuurder van de scootmobiel letsel opgelopen, bestaande uit onder andere een verbrijzelingsbreuk van de heupkom en het darmbeen. De WAM-verzekeraar van de personenauto heeft aansprakelijkheid erkend voor de gevolgen van het ongeval. De WAM-verzekeraar heeft een bedrag van € 12.500 aan voorschotten betaald en heeft een regelingsvoorstel gedaan van een slotbetaling van € 37.500. De bestuurder heeft dit niet geaccepteerd. De bestuurder verzoekt nu de rechtbank om een voorlopig deskundigenbericht door een orthopedisch chirurg te bevelen. De rechtbank willigt dit verzoek in en volgt de verzekeraar in de stelling dat aanvullende informatie aan de deskundige moet worden verstrekt, waaronder een ongeclausuleerd huisartsenjournaal van voor het ongeval. De rechtbank zal aan de deskundige de standaard IWMD-vraagstelling ter beantwoording voorleggen.

Overheidsaansprakelijkheid. Eisers zijn allen slachtoffers van het schietincident van 9 april 2011 in en rond het winkelcentrum ‘De Ridderhof’ te Alphen aan den Rijn. Het is in een andere procedure reeds vastgesteld dat de Politieregio Hollands Midden (de Politie) bij het verlenen van een wapenvergunning aan de schutter fouten heeft gemaakt, en om deze reden aansprakelijk is jegens de slachtoffers voor de gevolgen van het schietincident. Eisers hebben inmiddels een bedrag aan schadevergoeding ontvangen. Zij vinden dat hun schade nog niet geheel is vergoed en spreken de Staat tot vergoeding van deze restschade aan. De rechtbank komt tot het oordeel dat de Staat niet aansprakelijk is voor deze schade. De Politie had ten tijde van het schietincident rechtspersoonlijkheid. Daaruit volgt dat de Politie geen onderdeel was van de Staat en dat met de aansprakelijkheid van de Politie voor het schietincident niet zonder meer ook de aansprakelijkheid van de Staat is gegeven. Het enkele feit dat de korpschef het wapenverlof in dit geval ten onrechte heeft verleend brengt niet mee dat het wettelijke kader omtrent vuurwapenbezit niet aan de vereisten van artikel 2 EVRM voldoet. Om dezelfde reden is er niet sprake van een schending van artikel 3 en/of 8 EVRM. Dat de minister onrechtmatig heeft gehandeld door niet van de bevoegdheid gebruik te maken een individuele aanwijzing te geven om tot intrekking van de vergunning over te gaan blijkt uit niets. De Staat is verder ook niet aansprakelijk op grond van artikel 6:171 en 6:172 BW.

Deelgeschil. In 2021 en 2022 is een vrouw betrokken geweest bij een ongeval. De verzekeraar heeft namens haar verzekerde aansprakelijkheid erkend voor het ontstaan van het ongeval in 2021. De verzekeraar treedt voor het ongeval in 2022 ook op als regelend verzekeraar. De vrouw verzoekt nu dat de kantonrechter onder andere voor recht verklaart dat de verzekeraar aansprakelijk is voor de ontstane schade en de verzekeraar te veroordelen in de betaling van een adequaat voorschot. De kantonrechter overweegt dat onduidelijk is gebleven welke schade de vrouw heeft geleden als gevolg van de ongevallen. Dat is in de deelgeschilprocedure ook niet duidelijk geworden. De gestelde schade is niet onderbouwd. Er ontbreken stukken. Om de omvang van de schade en het causaal verband tussen de schade en de afzonderlijke ongevallen te kunnen vaststellen is bewijslevering nodig waarvoor een deelgeschilprocedure zich niet leent. Dit betekent dat het verzoek van de vrouw op grond van artikel 1019z Rv moet worden afgewezen.

Deelgeschil. In 2023 heeft een verkeersongeval plaatsgevonden waarbij meerdere voertuigen betrokken waren. Een bestuurder van een paardenwagen met trailer was hierbij als voorste voertuig betrokken. De bestuurder stelt sindsdien last te hebben van whiplashklachten. De paardenwagen met trailer is van achteren aangereden door een Tesla, die van achteren is aangereden door de bestelbus van de verzekerde van ASR. De rechtbank acht voldoende vaststaan dat de bestelbus achterop de Tesla is gereden die vervolgens met de paardenwagen met trailer in aanraking is gekomen. Daarmee is de verzekerde van ASR aansprakelijk. Het verzochte voorschot wordt grotendeels afgewezen. Voor nagenoeg het volledige bedrag aan voorschot geldt dat dit voortkomt uit de (whiplash)klachten die verzoeker stelt te hebben als gevolg van het ongeval. Het causale verband tussen die klachten enerzijds en het ongeval anderzijds kan op dit moment niet worden aangenomen. Nader medische expertise is geïndiceerd op dat punt. De rechtbank wijst een voorschot van € 5.000 toe.

Deelgeschil. In 2023 is een scooterkoerier betrokken geraakt bij een verkeersongeval in de uitoefening van zijn werkzaamheden. De scooterkoerier is hierbij ten val gekomen en heeft daardoor letsel opgelopen. Ten tijde van het ongeval was de scooterkoerier in dienst van een toen nog bestaande vennootschap onder firma, bestaande uit twee vennoten. In 2023 is deze vennootschap ontbonden. De scooterkoerier vordert nu onder andere dat de kantonrechter voor recht verklaart dat de twee voormalige vennoten aansprakelijk zijn voor alle schade als gevolg van het verkeersongeval. De kantonrechter kent deze verklaring voor recht toe. De voormalige vennoten hadden geen verzekering afgesloten en zijn dus hoofdelijk aansprakelijk voor de schade van de scooterkoerier, althans voor zover deze door een behoorlijke verzekering zou zijn gedekt. Dat de voormalige vennoten meenden dat de leasemaatschappij van de scooter zou zorgdragen voor een dergelijke verzekering doet aan hun aansprakelijkheid jegens de scooterkoerier niet af.

Deelgeschil. In 2020 is een passagier van een bestelbus slachtoffer geworden van een eenzijdig verkeersongeval toen de bestuurder van de bestelbus in slaap viel, dan wel een black-out kreeg en de bestelbus tegen de muur van een viaduct is aangereden. De verzekeraar van het bedrijf waar de passagier en de bestuurder in dienst waren heeft jegens de passagier erkend dat het bedrijf aansprakelijk is voor het ontstaan van het verkeersongeval. De partijen zijn met elkaar in overleg getreden over de afwikkeling van de schade van de passagier als gevolg van het verkeersongeval. Gedurende deze onderhandelingen heeft de verzekeraar een bedrag van in totaal € 9.500 als voorschot op de schadevergoeding aan de passagier betaald. In 2020 en 2021 hebben verschillende medisch adviseurs adviezen uitgebracht. De passagier verzoekt nu de kantonrechter om onder andere te bepalen dat de verzekeraar een slotuitkering van € 11.250 aan hem zal voldoen en hem daarbij een bijstandsgarantie zal verstrekken. De kantonrechter wijst de verzoeken af. Het verzoek tot betaling van een slotuitkering is een verzoek om het gehele geschil te beslechten. Het beslechten van alle resterende geschilpunten is niet de bedoeling van een deelgeschilprocedure. Het mogelijk verlies van een deel van de bijstandsuitkering als gevolg van een eventuele slotbetaling is naar het oordeel van de kantonrechter geen schade die in zodanig verband staat met het verkeersongeval dat zij de verzekeraar kan worden toegerekend. De verzekeraar hoeft dan ook geen bijstandsgarantie te verstrekken.

Een vrouw verzoekt de rechtbank om een voorlopig deskundigenbericht als bedoeld in artikel 202 Rv te bevelen. De vrouw stelt dat sprake is van een tekortkoming in de nakoming van een geneeskundige behandelingsovereenkomst met het ziekenhuis. De vrouw stelt zwaarwegende en steekhoudende bezwaren tegen een eerder deskundigenrapport te hebben. Het ziekenhuis verzet zich tegen het verzoek. De rechtbank besluit om een nieuw deskundigenonderzoek te gelasten omdat de verzekeraar namens het medisch centrum bij de vrouw het gerechtvaardigd vertrouwen heeft gewekt dat het medisch centrum zou meewerken aan een nieuw, gezamenlijk aan te vragen deskundigenonderzoek. De rechtbank benoemt een deskundige. Deze vraagstelling richt zich op het verzamelen van feitelijke informatie over de medische praktijk en het handelen van de betrokken arts(en). Met de antwoorden van de deskundige op de feitelijke vragen kan vervolgens worden getoetst aan de maatstaf ‘is er gehandeld zoals van een redelijk bekwaam en redelijk handelend vakgenoot mag worden verwacht?’. Het is dus niet nodig en ook niet wenselijk om met zoveel woorden aan de deskundige te vragen of is gehandeld zoals van een redelijk bekwaam en redelijk handelend vakgenoot mag worden verwacht.

In 2009 is een man tijdens een zaalvoetbalwedstrijd in aanraking gekomen met de achterwand van de speelzaal, waarbij hij letsel heeft opgelopen aan zijn rechterelleboog. In een eerder deelgeschil tegen de eigenaar van de sporthal (de gemeente) is het beroep op artikel 6:181 BW gehonoreerd en de vordering op basis van artikel 6:174 BW (dus) afgewezen. De vordering ex artikel 6:162 BW is in die procedure ook afgewezen. De man vordert in onderhavige bodemprocedure een verklaring voor recht dat de gemeente en Sportfondsen (de exploitant van de sporthal) zowel gezamenlijk als hoofdelijk aansprakelijk zijn voor de door hem geleden en nog te lijden schade. Als grondslag voor zijn vorderingen stelt de man dat er sprake is van een gebrekkige opstal in de zin van artikel 6:174 BW en voorts dat er sprake is van een onrechtmatige daad. De vorderingen jegens de exploitant baseert de man tevens op wanprestatie. De rechtbank wijst de vorderingen jegens de gemeente af omdat in het eerdere deelgeschil een beslissing is genomen aangaande de materiële rechtsverhouding tussen partijen. Er is overigens ook geen reden om op die beslissing terug te komen. De rechtbank wijst de vorderingen jegens de exploitant ook af. De man was geen partij bij de huurovereenkomst, waardoor hem geen vorderingsrecht kan toekomen uit hoofde van wanprestatie. Er is geen sprake van een gebrekkige opstal in de zin van artikel 6:174 BW, waarvoor de exploitant als bedrijfsmatig gebruiker ex artikel 6:181 BW aansprakelijk is. De exploitant heeft niet onzorgvuldig of onrechtmatig gehandeld jegens de man, zodat hij ook niet op grond van artikel 6:162 BW aansprakelijk is voor de geleden schade.

Strafrecht. De verdachte wordt veroordeeld voor het overtreden van artikel 5 WVW 1994. De broer van het slachtoffer heeft een bedrag van € 15.000 aan affectieschade gevorderd. Zijn beroep op de hardheidsclausule van artikel 6:108 lid 4 onder g BW slaagt. Er was sprake van een bijzondere band die verder ging dan een normale relatie tussen broers.

Strafrecht. De verdachte wordt veroordeeld voor poging tot doodslag. Hij heeft zijn partner overgoten met frituurvet. De vrouw heeft als gevolg hiervan zeer ernstig letsel opgelopen. 20,5% van haar lichaamsoppervlak is verbrand, met wonden in het gelaat, de hals, de borstkas, een schouderblad, de borsten, de armen, de buik en op de bovenbenen. Ze heeft lang in coma gelegen en heeft meerdere medische operaties moeten ondergaan. De fysieke en psychische impact die dit alles heeft gehad en nog steeds heeft op het slachtoffer, is immens. De rechtbank wijst het slachtoffer € 11.661,47 toe ten aanzien van de materiële schadevergoeding. Daarnaast krijgt ze € 150.000 aan immateriële schadevergoeding op grond van artikel 6:106 sub b BW toegewezen.