De verdachte heeft drie minderjarige meisjes overgehaald en onder druk gezet om in de prostitutie te gaan werken, en wordt veroordeeld wegens mensenhandel en kinderporno. De slachtoffers voegen zich met hun vordering tot vergoeding van schade in het strafproces. Het gerechtshof kent aan twee van hen slechts vergoeding van de eigen bijdrage van rechtsbijstand toe in plaats van de gehele kosten voor rechtsbijstand, omdat deze naar het oordeel van het hof niet als rechtstreekse schade zijn aan te merken.

Verdachte wordt veroordeeld voor moord op zijn zoontje. Moeder en zus van het jongetje vorderen als benadeelde partijen schadevergoeding, beiden voor zowel materiële als immateriële schade. Alleen vergoedingen voor shockschade van de zus en de begrafeniskosten (met aftrek van een uitkering van het Schadefonds Geweldsmisdrijven) worden toegewezen.

De rechtbank begroot het smartengeld in deelgeschil, en overweegt dat de hoge leeftijd van het slachtoffer en daarmee ‘de duur van het lijden’ geen significante invloed heeft op de omvang van de vergoeding, in die zin dat die lager zou moeten uitvallen omdat sprake is van een beperkte lijdensduur. De rechtbank betrekt bij de begroting ook de discussie die momenteel gaande is over de hoogte van het smartengeld.

Megazaak 65-Audi

De verdachten worden veroordeeld wegens grootschalige hennepteelt, witwassen, deelname aan een criminele organisatie, elektriciteitsdiefstal, valsheid in geschrift, verduistering, oplichting en diverse asbestmisdrijven. Meerdere bedrijven voegen zich met hun vordering tot vergoeding van schade in het strafproces. In tegenstelling tot de gevorderde vergoeding van proceskosten gaat de rechtbank uit van het liquidatietarief kanton in plaats van het liquidatietarief rechtbanken en gerechtshoven, omdat de vordering een bedrag van € 25.000 niet te boven gaat.

Tussenvonnis in de hoofdzaak en de vrijwaringszaak in conventie en reconventie. Het slachtoffer van een mishandeling vordert van de twee daders na hun strafrechtelijke veroordeling daarvoor, bij de burgerlijke rechter (aanvullende) schadevergoeding. De rechtbank overweegt dat sprake is van onrechtmatigheid en van twintig procent eigen schuld, maar iedere nadere beslissing wordt aangehouden om benadeelde de mogelijkheid te bieden een nieuwe NRL-berekening in te brengen.

De verdachte wordt veroordeeld wegens het veroorzaken van een dodelijk ongeval, waarbij te hard en onder invloed is gereden. De vordering van de moeder van het slachtoffer, die ziet op shockschade, wordt door de rechtbank niet-ontvankelijk verklaard nu voor het toewijzen van de vordering de wettelijke grondslag ontbreekt. De rechtbank gaat er echter van uit dat de verdachte de toezegging van de raadsman ter terechtzitting gestand doet en het geclaimde bedrag vergoedt aan de benadeelde partij.

TenneT/ABB

De Hoge Raad komt terug op eerdere arresten inzake voordeelstoerekening en overweegt dat voor de verrekening van voordeel vereist is dat tussen de normschending en de gestelde voordelen een condicio sine qua non-verband bestaat, en dat het voorts met inachtneming van de in artikel 6:98 BW besloten maatstaf redelijk moet zijn dat die voordelen in rekening worden gebracht bij de vaststelling van de te vergoeden schade.

De verdachte wordt veroordeeld wegens het medeplegen van openlijk geweld. Het slachtoffer voegt zich als benadeelde partij in het strafproces en vordert schadevergoeding ter hoogte van € 120.328,58. De vordering wordt toegewezen tot een bedrag van € 60.367,04, waarbij de rechtbank de schadepost verlies aan verdienvermogen ‘voorzichtig schat’ op € 15.000 en € 35.000 toekent aan smartengeld.

De verdachte heeft een 58-jarige man zwaar mishandeld door hem onverhoeds met kracht in het gezicht te slaan, waardoor het slachtoffer met zijn hoofd op de harde vloer valt, bewusteloos raakt en uiteindelijk overlijdt. De verdachte wordt veroordeeld voor zware mishandeling, terwijl het feit de dood ten gevolge heeft. Drie nabestaanden voegen zich als benadeelde partij in het strafproces. De door hen gevorderde vergoeding wegens shockschade wordt afgewezen omdat geen sprake is van directe confrontatie.

In dit hoger beroep in een geschil over de verdeling van de huwelijksgemeenschap na echtscheiding, is geoordeeld dat niet is bewezen dat de vergoeding van letselschade verknocht is aan het slachtoffer.