Deelgeschil. Een vrouw is in 2023 als bestuurder van een auto betrokken geraakt bij een verkeersongeval toen zij van achteren werd aangereden. Op dat moment zaten de vier kinderen van de vrouw in de auto. De verzekeraar van de andere auto heeft aansprakelijkheid erkend. De vrouw stelt dat zij als gevolg van het ongeval letsel heeft opgelopen waardoor zij schade heeft geleden en nog altijd lijdt. De vrouw heeft haar schade begroot op € 66.071,71. De WAM-verzekeraar heeft tot nu toe een bedrag van € 3.750 als schadevergoeding betaald. De verzekeraar heeft aangegeven op dit moment niet bereid te zijn een hoger schadebedrag uit te keren, omdat uit de beschikbare informatie en onderbouwing volgens haar niet volgt dat de vrouw daar recht op heeft. Ook een van de kinderen in de auto stelt letsel te hebben opgelopen als gevolg van het ongeval waardoor hij nog altijd materiële en immateriële schade zou lijden. In eerste instantie heeft de verzekeraar niet willen erkennen dat het kind op het moment van het ongeval in de auto zat. Uiteindelijk heeft de verzekeraar aangegeven dat de betrokkenheid van het kind bij het ongeval alsnog wordt aangenomen. De wettelijke vertegenwoordigers van het kind hebben de schade van het kind begroot op € 13.559,80. De verzekeraar heeft tot nu toe geen schadevergoeding aan het kind uitgekeerd. Het verzoek van de vrouw om de verzekeraar te veroordelen om een aanvullend voorschot ter hoogte van € 20.000 aan haar te betalen wordt door de rechtbank afgewezen. Om een causaal verband vast te stellen is een onafhankelijk medisch onderzoek nodig, dat op dit moment nog niet heeft plaatsgevonden. Er bestaat nu onvoldoende duidelijkheid over de vraag welke klachten en beperkingen kunnen worden toegeschreven aan het ongeval dat de vrouw is overkomen. Binnen de deelgeschilprocedure bestaat geen ruimte voor (uitgebreide) bewijslevering. De rechtbank kan daarom niet beoordelen of en in hoeverre de door de vrouw gestelde klachten in een causale relatie staan tot het ongeval. Ook indien wel de rechtbank wel tot het oordeel was gekomen dat de door de vrouw gestelde klachten in causaal verband staan tot het ongeval, heeft de vrouw de schadeposten zelf, gelet op de betwisting door de verzekeraar, onvoldoende onderbouwd. Het verzoek om de verzekeraar te veroordelen een voorschot van € 8.500 aan het kind te betalen wordt vanwege dezelfde redenen afgewezen.

Deelgeschil. Een vrouw is in 2021 in haar auto van achteren aangereden. Zij stelt dat zij klachten en beperkingen heeft overgehouden aan dit ongeval. De vrouw heeft de gevolgen van het ongeluk in eerste instantie proberen te regelen met haar eigen SVI-verzekeraar. In onderling overleg tussen de vrouw en de SVI-verzekeraar hebben twee onafhankelijke medisch deskundigen (een neuroloog en een psychiater) onderzoek gedaan naar de gevolgen van het ongeluk. De vrouw en de SVI-verzekeraar verschilden van mening over de betekenis die aan de rapporten van deze deskundigen moet worden toegekend. De SVI-verzekeraar heeft vervolgens het dossier gesloten. Op dat moment was er in totaal € 220.000 uitgekeerd aan de vrouw. De vrouw heeft vervolgens de WAM-verzekeraar van de auto die haar heeft aangereden benaderd om de schadeafhandeling verder op te pakken. Ook deze onderhandelingen zijn vastgelopen. Volgens de vrouw zou de WAM-verzekeraar als ‘volgend verzekeraar’ gebonden zijn aan de medische expertises. Dat standpunt volgt de rechtbank niet. Afspraken tussen verzekeraars om de schaderegeling zo soepel mogelijk te laten verlopen binden derden niet. De vrouw kan niet zonder meer rechten ontlenen aan het convenant tussen verzekeraars. Verder is het zo dat de WAM-verzekeraar als volgend verzekeraar niet betrokken is geweest bij de keuze voor deskundigen, geen bemoeienis heeft gehad met de aan de deskundigen te stellen vragen en ook niet heeft kunnen reageren op de uitgebrachte conceptrapportages. De WAM-verzekeraar heeft voldoende onderbouwd dat zij relevante vragen heeft over de deskundigenrapporten. Zij heeft aangevoerd dat de rapporten niet op basis van juiste en/of volledige informatie tot stand zijn gekomen, terwijl de ontbrekende/onjuiste informatie wel relevant zou zijn geweest voor de uitkomsten. Het gaat vooral om onduidelijkheid over het arbeidsverleden, maar ook over de medische voorgeschiedenis (PTSS en whiplashklachten). De rechtbank acht het zeer aannemelijk dat een bodemrechter, gelet op het nieuwe bewijsrecht, de deskundigen zou willen horen alvorens te oordelen over de bewijskracht van de rapporten. De deskundigen zijn nog niet in de gelegenheid geweest zich over de bestaande vragen en onduidelijkheden uit te laten. De deelgeschilprocedure leent zich hier niet voor. De verzoeken omtrent bewijskracht van de vrouw kunnen daarom niet worden toegewezen. De rechtbank overweegt dat de strekking van het nieuwe bewijsrecht, zoals neergelegd in artikel 186 lid 5 Rv en artikel 192 lid 5 Rv, is de stapeling van deskundigenrapporten te voorkomen. Omdat de deskundigheid van de rapporteurs niet ter discussie staat, geeft de rechtbank partijen in overweging de deskundigen op te dragen nader te rapporteren naar aanleiding van voornoemde onduidelijkheden. Dat zou in overeenstemming zijn met voornoemde strekking en getuigen van een constructieve behandeling van het geschil over de waarde van de rapporten.

Deelgeschil. In 2022 heeft er een incident plaatsgevonden op het terrein van een school waarbij een brugklasleerling is mishandeld. De brugklasleerling en haar ouders verzoeken nu de rechtbank om voor recht te verklaren dat de school op grond van artikel 6:162 BW aansprakelijk is voor de schade veroorzaakt door het ontstaan van de mishandeling en het niet leveren van nazorg. Ze stellen dat er geen geldend protocol was om effectief te kunnen acteren na het incident, dat er pas laat met de ouders contact is geweest, dat de houding van de school niet proactief was en dat ten onrechte is getracht het incident ‘klein te houden’. De rechtbank is van oordeel dat niet is komen vast te staan dat de school haar zorgplicht heeft geschonden door onvoldoende toezicht te houden en dat bij afdoende toezicht het incident had kunnen worden voorkomen. De rechtbank kan de brugklasleerling en haar ouders verder niet volgen in hun stelling dat de school is tekortgeschoten in het leveren van nazorg. De nazorg die de school dient te verlenen ziet op zorg voor de leerling die slachtoffer is geworden van een geweldsincident. Deze nazorg ziet daarom niet op maatregelen of acties die de school had kunnen nemen tegenover andere leerlingen. Er is vanuit de school regelmatig contact geweest met de brugklasleerling. In de periode tot februari 2023 waren er geen aanwijzingen dat de school specifiek nazorg of aandacht had moeten leveren of schenken aan de brugklasleerling. Uit hetgeen door partijen is verklaard begrijpt de rechtbank dat ook voor de ouders pas in maart 2023 echt duidelijk werd dat het niet goed ging met hun dochter. Voor de rechtbank is daarom niet duidelijk wat de school anders of meer had moeten doen in de periode van december tot maart 2023. Dat de school achteraf heeft aangegeven dat, als zij eerder van de problemen hadden geweten, anders hadden gehandeld maakt nog niet dat de school onrechtmatig heeft gehandeld door haar zorgplicht niet na te komen. Het (on)veiligheidsgevoel van de brugklasleerling en de ouders is door de school serieus genomen en de school heeft daarin haar verantwoordelijkheid genomen. De inzet en intentie was terugkeer naar school maar dat is uiteindelijk niet gelukt. Dat niet op alle wensen van de ouders is ingegaan betekent niet dat er tekort is geschoten door de school. Het verzoek wordt afgewezen.

Uit het beginsel van de strafrechtelijke onschuldpresumptie volgt niet dat de civielrechtelijke regels van stelplicht en bewijslast niet van toepassing zijn op de gedaagde partij die tevens verdachte is in een strafzaak, in die zin dat van hem niet zou kunnen worden gevergd dat hij gemotiveerd verweer voert of dat aan het ontbreken daarvan niet de wettelijke gevolgen zouden mogen worden verbonden. Opmerking verdient nog dat het antwoord op de vraag welke mate van betwisting, en motivering daarvan, van de gedaagde mag worden verlangd, afhankelijk is van het partijdebat en de overige omstandigheden van het geval. De rechter kan bij de beoordeling of de gedaagde de stellingen van de eiser voldoende heeft betwist, met de positie van de gedaagde als verdachte in het strafproces rekening houden.

Deelgeschil. Een vrouw is in 2023 gevallen in de tram toen deze plotseling afremde. De vrouw heeft aan haar val klachten overgehouden. Zij heeft nog steeds moeite met lopen en kan niet lang staan en zitten vanwege het knieletsel. De vrouw heeft drie keer per week fysiotherapie, zij heeft regelmatig contact met de huisarts en is onder behandeling van een psycholoog. De vrouw verzoekt nu de rechtbank om onder andere voor recht te verklaren dat het vervoersbedrijf aansprakelijk is voor de schade die zij heeft geleden en mogelijk nog zal lijden. Haar verzoek baseert zij op artikel 8:105 lid 1 BW. Het vervoersbedrijf beroept zich primair op vervoerdersovermacht als bedoeld in artikel 8:105 lid 2 BW omdat de trambestuurder wel moest remmen en subsidiair op eigen schuld als bedoeld in artikel 8:109 lid 1 BW omdat de vrouw door de tram liep en zich niet vasthield. De rechtbank is van oordeel dat de trambestuurder terecht heeft geremd om een ongeluk met een auto te voorkomen. Er was geen gelegenheid om de passagiers tijdig te waarschuwen. De rechtbank overweegt verder dat de overgelegde camerabeelden niet de indruk wekken dat er sprake was van een zeer sterke beweging van/in het rijtuig van de tram door het remmen. Het verzoek van de vrouw wordt afgewezen. Het is heel akelig dat de vrouw is gevallen en dat het herstel van haar knie erg tegenvalt, maar daarvan kan het vervoersbedrijf geen verwijt worden gemaakt.

Strafrecht. In deze zaak gaat het om diefstal, specifiek door insluiping in een woning. De bewoonster wordt niet-ontvankelijk verklaard in haar vordering tot vergoeding van immateriële schade. Het hof kan in deze zaak niet op grond van objectieve maatstaven het bestaan van geestelijk letsel vaststellen. Hoewel de door de benadeelde partij geschetste spanningsklachten zonder meer voor te stellen zijn, is het hof van oordeel dat mede gelet op de aard en ernst van de normschending de enkele constatering van de huisarts dat de benadeelde partij eenmalig op afspraak is geweest in verband met spanningsklachten onvoldoende is om tot een schadeloosstelling op grond van aantasting in de persoon op andere wijze in de zin van artikel 6:106 BW te komen.

Strafrecht. De verdachte wordt voor het medeplegen van een moord veroordeeld tot een gevangenisstraf van achttien jaar met aftrek van het voorarrest. Een vriend van het overleden slachtoffer krijgt € 7.500 toegewezen aan schokschade. Hij is direct geconfronteerd met het fatale schietincident en heeft daardoor psychische schade geleden. Hoewel daarbij uit zijn eigen toelichting blijkt dat ook sprake is van verdriet en angst voor repercussies, is de rechtbank van oordeel dat wel kan worden vastgesteld dat een deel van de psychische klachten voortkomt uit de directe confrontatie met het schietincident en het overlijden van het slachtoffer kort daarna. Vorderingen overige benadeelde partijen worden (gedeeltelijk) toegewezen.

In 2013 is een voetganger aangereden door een lijnbus. De voetganger heeft door het ongeval ernstig hersenletsel opgelopen waarvan hij blijvend zowel fysieke als mentale beperkingen ondervindt. Hij is niet meer in staat zelfstandig voor zichzelf te zorgen en woont in een mantelzorgwoning. De rechtbank Limburg heeft in een tussenvonnis d.d. 28 juni 2023 (ECLI:NL:RBLIM:2023:4336) over de diverse vorderingen geoordeeld. Onder meer over de zorgschade. In hoger beroep wordt verzocht om een voorlopig deskundigenbericht te bevelen. Hiermee willen de ouders (tevens notarieel gevolmachtigden) van het slachtoffer duidelijkheid verkrijgen over de vraag welke woon- en zorgvormen in praktijk mogelijk zijn voor hun zoon en van welke zorgkosten zou moeten worden uitgegaan bij de begroting van toekomstschade. Naar het oordeel van het hof hebben de ouders voldoende belang bij hun verzoek. Welke toekomstige woonvorm uitgangspunt zou moeten zijn is van belang voor de begroting van de schadevergoeding en over die woonvorm verschillen partijen van mening. De uitkomst van het voorlopig deskundigenbericht zal volgens de ouders bijdragen aan het kunnen inschatten van de proceskansen in hoger beroep als partijen niet tot een schikking komen. Dat de rechtbank op basis van het deskundigenbericht van Hoeijmakers heeft geoordeeld dat het wonen in een Wlz-instelling als passend voor de zoon moet worden beschouwd, maakt niet dat het verzoek moet worden afgewezen. Zoals de ouders terecht stellen zal in hoger beroep immers opnieuw moeten worden beoordeeld of van de zoon verlangd kan worden dat hij naar een Wlz-instelling verhuist of dat van de verweerders kan worden gevergd dat zij kosten van thuisverzorging vergoeden. Hetzelfde geldt voor het oordeel van de rechtbank dat de schade periodiek moet worden vergoed. Ook dat kan in hoger beroep opnieuw aan de orde komen en is dus geen reden voor afwijzing van dit verzoek. Daarnaast acht het hof het van belang dat het houden van een voorlopig deskundigenbericht niet in de weg staat aan (de voortgang van) de hoofdzaak. Het verzoek wordt toegewezen. De kosten van het onderzoek zullen – in afwijking van de hoofdregel van artikel 205 lid 1 Rv jo. artikel 195 Rv – voor 75% moeten worden voorgeschoten door de verweerders gezamenlijk en voor 25% door de ouders.

Deelgeschil. In 2019 heeft een frontale botsing plaatsgevonden tussen een Opel Corsa en een Nissan Navara. De bestuurder van de Nissan Navara en zijn WAM-verzekeraar hebben aansprakelijkheid van de hand gewezen. De bestuurder van de Opel Corsa heeft daarop de rechtbank in deelgeschil verzocht te bepalen dat de bestuurder van de Nissan Navara voor het ontstaan van het ongeval aansprakelijk is en gehouden is de daardoor ontstane schade te vergoeden, met begroting van en veroordeling in zijn kosten bij de behandeling van het verzoek. In die procedure heeft de bestuurder van de Nissan Navara primair betwist dat hij aansprakelijk is en subsidiair het verweer gevoerd dat sprake is van eigen schuld in de zin van artikel 6:101 BW, omdat de bestuurder van de Opel Corsa te hard reed en de gordel niet droeg, zodat een derde van de schade voor eigen rekening moet blijven. De rechtbank heeft echter nooit over dit verzoek beslist omdat de bestuurder van de Nissan Navara en zijn WAM-verzekeraar toch aansprakelijkheid hebben erkend. Partijen twisten nu over de vraag of door de gave erkenning van aansprakelijkheid tevens het eigenschuldverweer ter zake van het niet dragen van de gordel en het overschrijden van de maximumsnelheid is prijsgegeven. De rechtbank oordeelt in de omstandigheden van het geval van niet. De rechtbank verklaart voor recht dat de vergoedingsplicht van de WAM-verzekeraar met 25% wordt geleverd vanwege het (erkende) niet dragen van de gordel. De overschrijding van de maximumsnelheid is echter onvoldoende gemotiveerd gesteld door de WAM-verzekeraar.

Letselschadezaak. De rechtbank wordt verzocht om een deskundigenonderzoek te bevelen, een deskundige aan te wijzen en aan deze de in het verzoekschrift genoemde vragen voor te leggen en daaromtrent een deskundigenverslag uit te brengen. De wederpartij heeft geen bezwaar tegen het gelasten van een voorlopig deskundigenonderzoek. Wel maakt de wederpartij bezwaar tegen het verzoek om het voorschot van de kosten van de deskundige te delen, mede omdat zij geen aansprakelijkheid heeft erkend. De rechtbank beveelt een onderzoek, benoemt een deskundige en stelt een vragenstelling vast. De rechtbank oordeelt dat de verzoeker van het deskundigenonderzoek het voorschot van de kosten zal moeten betalen. De omstandigheid dat de wederpartij niet wilde meewerken aan een expertise maakt onder de gegeven omstandigheden niet dat anders over het deponeren van het voorschot mag worden geoordeeld.