De man stelt dat bij hem sprake is geweest van seksueel misbruik door een broeder van de Congregatie in de periode 1964-1967. Op 27 februari 2024 stelt de man de Congregatie aansprakelijk. Hij overlijdt op 28 december 2024. De vrouw treed op in haar hoedanigheid van erfgenaam in de nalatenschap van de man. De Congregatie stelt dat de vordering is verjaard. Het (gestelde) seksueel misbruik heeft plaatsgevonden tussen 1 september 1964 en 1967 zodat de vordering in beginsel is verjaard. Gekeken dient de worden of een beroep op verjaring naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar is. De rechtbank is van oordeel dat er geen sprake is van verborgen schade en daarbij brengen de omstandigheden van het geval, die worden beoordeeld aan de hand van (niet-limitatieve) gezichtspunten, niet met zich mee dat er sprake is van onaanvaardbare toepassing van de verjaringstermijn. De vordering tot schadevergoeding wordt afgewezen.

Deelgeschil. Tijdens het maken van een buitenrit is de vrouw van haar paard gevallen. De hond van de man is blaffend naar het paard toegerend waardoor deze op hol is geslagen. De vrouw heeft door de val een ruggenwervel gebroken en een zware hersenschudding opgelopen. De verzekeraar van de man erkent de aansprakelijkheid maar stelt dat er sprake is van 50% eigen schuld. De verzekeraar stelt niet geheel aansprakelijk te zijn omdat het paard niet is gaan rennen door de hond maar door kuddegedrag, er was namelijk nog een paard aanwezig dat is gaan rennen door de hond. De rechtbank gaat hier niet in mee en ziet het hele gebeuren als een aaneenschakeling van gebeurtenissen waarbij de hond af en aan om beide paarden heen is blijven rennen en hen met zijn geren en geblaf heeft opgejaagd. Daarmee komt de rechtbank toe aan de vraag of er aan de kant van de vrouw omstandigheden zijn die rechtvaardigen dat de schadevergoedingsverplichting vermindert. Die zijn er, maar wel beperkt. De kans dat een paard, waardoor dan ook, schrikt, onverwachte bewegingen maakt of onverwacht gedrag vertoont, zoals hier is gebeurd, is eigen aan het berijden van een paard met een eigen, onberekenbare energie. Dit ligt in de risicosfeer van de ruiter. Een tweede omstandigheid die kan worden toegerekend aan de vrouw is dat zij te paard in/langs een hondenlosloopgebied reed. De rechtbank ziet niet wat de vrouw anders had kunnen of behoren te doen. Zij heeft het paard steeds naar de hond toegedraaid zodat het paard kon zien waar het geluid (gevaar) vandaan kwam om zo het paard te kalmeren. De rechtbank is van oordeel dat verdere omstandigheden die hebben bijgedragen aan de schade aan de kant van de man liggen. De rechtbank komt tot een causale verdeling van 80/20% ten nadele van de man. Door de aard en de ernst van het letsel samen met het feit dat de man voor aansprakelijkheid verzekerd is, ziet de rechtbank aanleiding om na het toepassen van de billijkheidscorrectie uit te gaan van een verdeling van 90/10%. Het percentage eigen schuld wordt niet toegepast op de kosten van het deelgeschil omdat de inzet van het deelgeschil is geweest om duidelijkheid te krijgen of ‘eigen schuld’ überhaupt aan de orde is. Daarbij heeft de verzoekster gelijk gekregen in de stelling dat het door de verweerder gehanteerde percentage eigen schuld van 50% naar beneden moet worden bijgesteld.

Deze zaak gaat over de vraag of een inlener aansprakelijk is voor de schade die een ingeleende kracht lijdt als gevolg van het arbeidsongeval dat hem op 21 juni 2017 overkwam. De kantonrechter stelt voorop dat de ingeleende kracht werkzaamheden moest verrichten in een risicovolle werkomgeving. Er werd gewerkt met hoge temperaturen om de stalen platen op maat te snijden en er werden hefmagneten gebruikt om zware gewichten te verplaatsen. Op de inlener rust in dat geval des te meer de verplichting om haar werknemers te voorzien van goede instructies, zodat zij weten hoe zij op een veilige manier dienen te werken, en toe te zien op naleving van die instructies. De inlener heeft aangevoerd dat zij aan haar zorgplicht heeft voldaan doordat zij beschikte over een RI&E, een Huishoudelijk Reglement dat aan de werknemer is uitgereikt, de werknemer beschikte over een VCA en de Veilig Hijsen-opleiding heeft gevolgd, de werkgever samenwerkte met zijn collega , die deze opleiding ook had gevolgd, en dat de werknemer deelnam aan toolboxmeetings van de vrouw. De kantonrechter oordeelt dat niet duidelijk is wat er tijdens de toolboxmeetings is besproken en of de werknemer hierbij aanwezig was. De RI&E behandelt volgens de kantonrechter alleen algemene onderwerpen en geen concrete veiligheidsmaatregelen. Daarbij zorgt het feit dat de ingeleende kracht beschikte over een VCA en een opleiding Veilig Hijsen er niet voor dat er geen toezicht meer moest worden gehouden op de werkwijze. Niet is gebleken dat voorafgaand aan het ongeval de werknemer is gewaarschuwd of er is geprobeerd de werknemer ervan te weerhouden dat hij de werkwijze ging toepassen door op de containers te gaan staan en de magneet te gebruiken die hij heeft gebruikt. Met inachtneming van het toetsingskader van artikel 7:658 BW en na afweging van de omstandigheden van het geval concludeert de kantonrechter dat de inlener meer maatregelen en instructies had moeten nemen en geven, en dus niet alles heeft gedaan wat van haar mocht worden verwacht. Door dit na te laten is de vrouw tekortgeschoten in haar zorgplicht jegens de werknemer en aansprakelijk voor de schade die hij ten gevolge van het ongeval lijdt. De kantonrechter bepaalt dat de vrouw een voorschot op de schadevergoeding moet betalen. Voor wat betreft de hoogte van het smartengeld acht de kantonrechter het redelijk ook acht te slaan op de consultatieversie van de ‘Rotterdamse Schaal’, een ordening van smartengeldbedragen bij letsel en andere persoonsaantastingen. Mede gelet daarop acht de kantonrechter een voorschot op de immateriële schadevergoeding van € 13.000 redelijk.

Strafrecht. Poging doodslag door slachtoffer ongeveer achttien messteken toe te brengen. Het slachtoffer krijgt € 15.001,81 toegekend aan materiële schadevergoeding. Het slachtoffer krijgt daarnaast € 125.000 toegekend aan immateriële schadevergoeding. Hierbij overweegt het gerechtshof dat het leven van het slachtoffer door het handelen van de verdachte en door de aard en ernst van het ten gevolge daarvan opgelopen letsel drastisch is veranderd. Door het handelen van de verdachte heeft het slachtoffer lange tijd in het ziekenhuis gelegen, waarvan een maand in coma en ongeveer drie maanden aan de kunstmatige beademing. Hij heeft meerdere operaties ondergaan en heeft lange tijd moeten revalideren. Door ernstig nierfalen is hij sinds augustus 2022 afhankelijk van nierdialyse. Uiteindelijk is gebleken dat sprake is van preterminale nierinsufficiëntie. Dat betekent dat de nieren niet langer in staat zijn zodanig te functioneren dat iemand normaal kan leven en dat hij een (of meerdere) niertransplantatie(s) zal moeten ondergaan. De vader van het slachtoffer krijgt € 15.000 aan vergoeding van shockschade toegekend. De vader heeft namelijk gezien hoe zijn zoon door het ambulancepersoneel op een brancard het huis uit werd gedragen en werd gereanimeerd. Dat heeft geleid tot geestelijk letsel, te weten een posttraumatische stressstoornis.

Strafrecht. Verdachte wordt veroordeeld voor doodslag. De jongste zoon van het slachtoffer krijgt € 20.000 aan affectieschade toegekend. Dit zal worden gestort op een ten behoeve van de zoon te openen rekening met een zogenoemde BEM-clausule. De oudste zoon van het slachtoffer krijgt ook € 20.000 aan affectieschade toegekend. De gevorderde shockschade wordt afgewezen aangezien hij niet rechtstreeks geconfronteerd is met de ernstige gevolgen van het misdrijf. De echtgenote van het slachtoffer krijgt € 20.000 aan affectieschade en € 20.000 aan shockschade toegekend. De echtgenote was aan het bellen met haar man op het moment dat haar man aangevallen werd door de verdachte. Zij is hierdoor geconfronteerd met de gevolgen van het delict. De echtgenote van het slachtoffer heeft verder nog een vergoeding van de schade gevorderd door gederfd levensonderhoud ten bedrage van € 89.792,21. Het gerechtshof acht haar in dit deel van de vordering niet-ontvankelijk. Naar het oordeel van het gerechtshof is er in beginsel voldoende gelegenheid geweest voor een evenwichtig partijdebat over de vorderingen van de benadeelde partijen en daarmee ook over de vordering tot vergoeding van gederfd levensonderhoud. De vraag is echter of dit debat uitputtend genoeg is geweest, gelet op de omvang en complexiteit van de vorderingen op dit onderdeel, de betwisting van de vordering tot vergoeding van schade door gederfd levensonderhoud door de verdediging, en of eigen onderzoek van het gerechtshof naar de toewijsbaarheid van deze vordering daarvoor voldoende compensatie kan bieden. Het gerechtshof is van oordeel dat dit niet het geval is.

Strafrecht. Verdachte heeft de ex-vriend van haar dochter met een mes in de onderrug neergestoken, waardoor hij levensgevaarlijk gewond is geraakt. Hoewel het voor de rechtbank evident is dat het slachtoffer schade lijdt in de zin van verlies aan verdienvermogen omdat hij sinds het incident niet meer kan werken, is het binnen de grenzen van het strafproces niet mogelijk om het verlies aan verdienvermogen vast te stellen. Het slachtoffer wordt dan ook wat betreft de vordering over gederfd arbeidsinkomen niet-ontvankelijk verklaard. De rechtbank kent het slachtoffer wel een immateriële schadevergoeding van € 30.894 toe. Het slachtoffer heeft ernstig letsel opgelopen, is voor het leven getekend en zal de rest van zijn leven met de gevolgen van het handelen van de verdachte moeten leven.

In 2022 heeft een aanrijding plaatsgevonden waarbij drie voertuigen betrokken waren. Over de toedracht van het ongeval is veel onduidelijk gebleven. Wel staat vast dat het ongeval is ontstaan terwijl de bestuurder van de Hyundai rechts aan het inhalen was. De bestuurder is direct na het ongeval door de politie aangehouden wegens rijden onder invloed. Daarmee is de bestuurder volledig aansprakelijk voor het ongeval en de gevolgen daarvan. Deze aansprakelijkheid wordt gedekt door zijn WAM-verzekeraar, zodat de gevorderde verklaring voor recht wordt toegewezen en de WAM-verzekeraar wordt veroordeeld tot betaling van het gevorderde schadebedrag.

In 2015 is een helper, in dienst bij een onderaannemer, van een steiger van 2,5 meter hoog gevallen. Door deze val heeft hij letsel opgelopen en heeft hij enige tijd in het ziekenhuis moeten verblijven. De man verzoekt nu dat hem wordt toegestaan kosteloos te procederen en dat voor recht wordt verklaard dat zijn werkgever, de hoofdaannemer en de eigenaar van het gebouw hoofdelijk aansprakelijk zijn voor de door hem geleden en nog te lijden schade. De man mag kosteloos procederen. De werkgever heeft geen verweer gevoerd. Aangezien vaststaat dat de man een arbeidsongeval is overkomen en dat hij schade heeft geleden is de aansprakelijkheid van de werkgever gegeven. De hoofdaannemer is niet aansprakelijk. Feiten en/of omstandigheden die meebrengen dat er voldaan is aan de voorwaarden als bedoeld in artikel 7:658 lid 5 BW zijn niet, althans onvoldoende gesteld of gebleken. Voor het oordeel dat de hoofdaannemer niet aan de zorgplicht heeft voldaan, is ook onvoldoende gesteld. De eigenaar van het gebouw is niet aansprakelijk op grond van artikel 6:174 BW, aangezien niet is gebleken dat er sprake was van een (niet gemeld) gebrek aan de muur waardoor het ongeval is veroorzaakt.

In 2017 is een taxichauffeur betrokken geraakt bij een verkeersongeval toen hij in zijn auto van achteren werd aangereden door een auto. De WAM-verzekeraar van de andere auto heeft aansprakelijkheid erkend. De taxichauffeur stelt schade te hebben geleden en nog te lijden als gevolg van dit ongeval. Hij vordert hiertoe een totale schadevergoeding van € 382.854,02 vermeerderd met € 19.145,92 aan buitengerechtelijke kosten en met € 10.000 als vergoeding voor secundaire victimisatie. De WAM-verzekeraar voert hiertegen verweer. Volgens de WAM-verzekeraar heeft de taxichauffeur niet meer schade geleden dan de € 9.000 die de WAM-verzekeraar tot nu toe aan hem heeft betaald. De rechtbank wijst de vordering van de taxichauffeur af. Hij heeft onvoldoende onderbouwd gesteld dat hij langer dan enkele maanden klachten als gevolg van het ongeval heeft ervaren en dat zijn schade hoger is dan de € 9.000. De taxichauffeur heeft hiervoor wel ruimschoots de gelegenheid gehad. Er is geen sprake van secundaire victimisatie. De taxichauffeur heeft gelet op de betwisting door de WAM-verzekeraar onvoldoende onderbouwd gesteld dat de handelwijze van de WAM-verzekeraar daadwerkelijk extra schade bij hem heeft veroorzaakt. De rechtbank stelt wel nog vast dat de wijze waarop de WAM-verzekeraar deze zaak heeft behandeld niet de schoonheidsprijs verdient. De WAM-verzekeraar is weliswaar grotendeels in het gelijk gesteld, maar de rechtbank vindt toch dat zij de proceskosten (inclusief nakosten) moet betalen.

Deelgeschil. In 2022 heeft er een confrontatie plaatsgevonden tussen twee honden, waarbij een hondje is gegrepen door een andere hond en heen en weer is geschud. Het hondje heeft dit incident niet overleefd. De eigenares van het hondje verzoekt om een verklaring voor recht dat de eigenaar van de andere hond aansprakelijk is voor de materiële en immateriële schade van zowel haarzelf als haar dochter, die het incident heeft zien gebeuren. De eigenaar van de andere hond heeft haar aansprakelijkheid op grond van artikel 6:179 BW erkend. Het verzoek van de eigenares van het hondje wordt toegewezen op het punt van de materiële schade. De materiële schade omvat in ieder geval de kosten van de crematie en de reiskosten in verband daarmee en de economische waarde van het hondje. Het verzoek wordt afgewezen op het punt van de immateriële schade. De eigenares heeft nog geen begin gemaakt met het stellen en onderbouwen dat zij immateriële schade zou hebben geleden. Dat de dochter schade (materieel of immaterieel) zou hebben geleden doordat niet alleen het hondje maar ook zij zou zijn gebeten door de andere hond is niet komen vast te staan. Uit niets blijkt dat ook de dochter is gebeten. Uit de verklaring van de POH-GGZ blijkt dat de dochter na het incident een keer bij de POH-GGZ is geweest en daar het incident heeft besproken. Verder is zij niet meer in beeld bij de POH-GGZ. Op basis van deze gegevens kan niet worden vastgesteld dat er bij de dochter sprake is van geestelijk letsel. Het verzoek omtrent de schade van de dochter wordt afgewezen. De rechtbank overweegt dat dit natuurlijk niet wegneemt dat het voor de dochter vreselijk moet zijn geweest om dit mee te maken en dat het ontzettend verdrietig is dat zij (en de rest van het gezin) het hondje moet missen. Het beroep op eigen schuld door de eigenaar van de hond slaagt. Als het hondje was aangelijnd, zoals op die plek verplicht was voor alle honden, had de confrontatie zeer waarschijnlijk niet, of niet op deze manier, kunnen plaatsvinden. Het loslopen van het hondje heeft daarom bijgedragen aan het gebeurde. Dat laat onverlet dat de andere hond het hondje niet had mogen grijpen. Onder deze omstandigheden is een vergoedingsplicht van 60% voor de eigenaar van de andere hond redelijk.