Medische aansprakelijkheid. Vordering tot betaling voorschot op schadevergoeding in kort geding afgewezen; (vooralsnog) onvoldoende aannemelijk dat ziekenhuis verwijtbaar onzorgvuldig heeft gehandeld jegens eiser.

Strafrecht. Verdachte heeft op Instagram contact gelegd met het destijds 9-jarige slachtoffer en heeft haar ertoe bewogen om seksueel getinte foto’s te sturen. De aard en de ernst van de normschending en de relevante nadelige gevolgen voor de benadeelde liggen naar het oordeel van de rechtbank zo voor de hand dat een aantasting in de persoon ‘op andere wijze’ kan worden aangenomen. Toewijzing € 2.500 immateriële schadevergoeding.

Springruiter loopt tijdens zijn werk als zzp’er letsel op doordat hij van een paard wordt afgeworpen. De fokkerij heeft haar zorgverplichting niet geschonden. De fokkerij-organisatie is evenmin aansprakelijk ex artikel 6:179 BW jo. artikel 6:181 BW; eiser had zelf als zzp’er het paard bedrijfsmatig in gebruik.

Conclusie uit 1992. Immateriële schadevergoeding. Kort geding. Patiënt ziekenhuis besmet met aids nadat bij hem een spuit wordt gebruikt die kort daarvoor was gebruikt voor een patiënt met aids. Begroting schadevergoeding; bij beoordeling te betrekken omstandigheden. Acht slaan op rechtsontwikkeling in andere landen met betrekking tot toegekende bedragen?

Medische aansprakelijkheid. De rechtbank oordeelt dat op verschillende data (met het onzorgvuldige handelen weggedacht) eiseres niet zou zijn doorverwezen naar een neuroloog en als zij al zou zijn doorverwezen, de dwarslaesie niet zou zijn voorkomen. Geen causaal verband tussen onzorgvuldig handelen en de (ernst van de) dwarslaesie. 

Strafrecht. Veroordeling voor doodschieten jeugdvriend en het verbergen van het in stukken gesneden lijk in de kruipruimte. De ouders, kinderen, partner en broer en zus van het slachtoffer vorderen een shockschadevergoeding. De rechtbank verklaart hen niet-ontvankelijk nu niet duidelijk is of aan het confrontatievereiste is voldaan en of sprake is van een in de psychiatrie erkend ziektebeeld.

Arbeidsrecht. Ontslag op staande voet. Een werknemer verzoekt immateriële schadevergoeding. De handelwijze van de werkgever is weliswaar te kwalificeren als ernstig verwijtbaar in het kader van een beoordeling over de rechtsgeldigheid van het gegeven ontslag op staande voet, maar uit die handelwijze kan niet zonder meer worden afgeleid dat de werkgever het oogmerk had de werknemer ook ander nadeel dan vermogensschade toe te brengen.

Verzekeringsrecht. Vordering tot terugbetaling van arbeidsongeschiktheidsuitkeringen in verband met schending van de mededelingsplicht van artikel 7:941 BW met opzet tot misleiding. Vordering wordt toegewezen.

X/Stichting Bravis Ziekenhuis

Medische aansprakelijkheid. Een ouderpaar heeft als wettelijk vertegenwoordiger van de minderjarige zoon het Bravis ziekenhuis aansprakelijk gesteld op grond van onrechtmatige daad voor tijdens de bevalling gemaakte fouten door (a) de gynaecoloog en klinisch verloskundige (onjuiste interpretatie CTG-registratie tijdens bevalling) en (b) de klinisch verloskundige (te vroeg en te vaak toepassen fundusexpressie). Volgens het ouderpaar zijn de tijdens de bevalling opgelopen bloedingen van de zoon en zijn neurologische klachten daardoor veroorzaakt. Het Gerechtshof ’s-Hertogenbosch oordeelt (mede) op basis van uitgebrachte deskundigenberichten dat wat betreft de interpretatie van de CTG’s door de klinisch verloskundige en gynaecoloog geen sprake is van medische fouten. Wat betreft het toepassen van fundusexpressie door de klinisch verloskundige tijdens de baring heeft het hof behoefte aan een nadere toelichting van de door de rechtbank benoemde deskundige, meer in het bijzonder over wat bedoeld is met het verrichten van fundusexpressie tijdens c.q. gedurende maximaal drie persweeën. Daartoe wordt een meervoudige comparitie gelast waarvoor ook de deskundige wordt opgeroepen.

Tussenuitspraak. Klager heeft letsel opgelopen doordat hij bij de ingang van de Bijenkorf tegen een glazen wand is opgelopen. De klacht luidt dat Aangeslotene (aansprakelijkheidsverzekeraar Bijenkorf) na acht maanden nog steeds geen definitief standpunt over de aansprakelijkheid heeft ingenomen. De Tuchtraad nodigt klager uit te onderbouwen dat de klacht betrekking heeft op het naleven van de Gedragscode Verzekeraars.