Strafrecht. De verdachte heeft openlijk in een recreatiegebied in vereniging geweld gepleegd tegen twee slachtoffers. Dit zwaar gepleegde geweld heeft bij het tweede slachtoffer zwaar lichamelijk letsel veroorzaakt, namelijk een gebroken kaak en een gebroken jukbeen en een gebroken oogkas en beschadigde zenuwen en het verlies van het gezichtsvermogen aan één oog. Het tweede middel van het cassatieberoep bestaat uit twee deelklachten. De eerste deelklacht komt er in de kern op neer dat het oordeel van het hof, dat de benadeelde kan worden aangemerkt als ‘levensgezel’ als bedoeld in artikel 6:107 lid 2 sub b BW, onbegrijpelijk is, dan wel ontoereikend is gemotiveerd. De benadeelde partij had ten tijde van de openlijke geweldpleging een affectieve relatie met het slachtoffer. Het slachtoffer woonde bij de benadeelde partij maar behield wel zijn eigen woning. Als samengesteld gezin hadden zij immers ook hun eigen ouderlijke verantwoordelijkheden. Het hof stelt dat het hebben van een eigen woning niet afdoet aan feitelijke samenwonen. De stellers van het middel zijn het hier niet mee eens en stellen dat er niet van feitelijk samenwonen kan worden gesproken en dat de redenering van het hof tegenstrijdig is. De advocaat-generaal stelt dat niet volledig duidelijk is wat het hof ziet als feitelijk samenwonen en in welke zin het aanhouden van de eigen woning ‘dienstig’ was in het kader van de ouderlijke verantwoordelijkheden, maar dat dit het oordeel niet onbegrijpelijk maakt. Hetgeen het hof in zijn overweging naar voren heeft gebracht, in samenhang bezien met de overige door het hof genoemde omstandigheden, kan het oordeel dragen dat sprake is van een ‘bestendige affectieve relatie’ en dat ten tijde van de openlijke geweldpleging er sprake was van ‘duurzaam een gezamenlijke huishouding voeren’. Opgemerkt wordt dat de stellers van het middel aansluiting zoeken bij het strengere criterium uit artikel 1 onder b Richtlijn 2012/29/EU. De richtlijn bevat echter minimumnormen en het staat de nationale wetgever vrij om voor het slachtoffer een gunstiger regeling te treffen. De eerste deelklacht faalt. Met de tweede deelklacht wordt opgekomen tegen de door het hof bepaalde maximale duur van de gijzelingen die is verbonden aan de schadevergoedingsmaatregelen. Deze deelklacht mist echter een feitelijke grondslag. Hierdoor faalt het tweede middel in al zijn onderdelen.

Strafrecht. Hoge Raad. De Hoge Raad heeft de klachten over de uitspraak van het hof beoordeeld. De uitkomst hiervan is dat deze klachten niet kunnen leiden tot vernietiging van die uitspraak. De Hoge Raad hoeft niet te motiveren waarom hij tot dit oordeel is gekomen. Bij de beoordeling van deze klachten is het namelijk niet nodig om antwoord te geven op vragen die van belang zijn voor de eenheid of de ontwikkeling van het recht (zie artikel 81 lid 1 Wet RO). De Hoge Raad verwerpt, net zoals de advocaat-generaal in zijn conclusie, het gehele beroep.

Strafrecht. In deze zaak is onder meer bewezen verklaard dat de verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan de belaging van de mentor van zijn zoon door haar veelvuldig op te bellen, haar voicemail in te spreken en haar sms-, WhatsApp- en Facebookberichten te sturen. Het gaat in cassatie om de door het hof (gedeeltelijk) toegewezen vordering van de benadeelde partij tot materiële en immateriële schadevergoeding. De eerste deelklacht ziet op de kosten van rechtsbijstand. Uit het voegingsformulier zou blijken dat de benadeelde partij haar kosten van rechtsbijstand heeft gevorderd als schade in de zin van artikel 51f Sv en dat het hof die kosten als zodanig heeft toegewezen. De advocaat-generaal oordeelt dat de steller van het middel terecht klaagt hierover. Het hof had de vordering van de benadeelde partij van materiële schade voor wat betreft de kosten van rechtsbijstand niet-ontvankelijk moeten verklaren en op grond van artikel 532 Sv over die kosten een afzonderlijke beslissing moeten nemen. De eerste deelklacht slaagt. Met betrekking tot de tweede deelklacht wordt in de toelichting op het middel geklaagd dat uit de overwegingen van het hof niet kan worden afgeleid op welke grond het hof de toewijzing van de gevorderde immateriële schade heeft gebaseerd. In de onderhavige zaak is namens de benadeelde partij aan de vordering tot immateriële schadevergoeding in essentie ten grondslag gelegd dat zij is belemmerd in de uitvoering van haar werk, dat zij reputatieschade heeft geleden vanwege openbare berichten op sociale media en dat zij psychisch letsel heeft opgelopen. Het hof heeft niet uitdrukkelijk kenbaar gemaakt op welke in artikel 6:106 BW vermelde rechtsgrond of op grond van welke omstandigheden het de toewijzing van de vordering van de benadeelde partij tot immateriële schadevergoeding heeft gebaseerd. Het is de vraag of de rechtsgrond in dit geval in de overwegingen van het hof kan worden ingelezen. Uit de motivering van het hof blijkt niet dat de verdachte met het bewezen verklaarde feit heeft gehandeld met de bedoeling de benadeelde immateriële schade toe te brengen. Het bewezen verklaarde oogmerk om vrees aan te jagen impliceert nog niet dat er ook oogmerk op immateriële schade is. Dan is er nog de restcategorie dat de benadeelde ‘op andere wijze’ in zijn persoon is aangetast (art. 6:106 lid 1 aanhef en onder b BW). Hierbij is allereerst aan de orde of er sprake is van geestelijk letsel. Gebleken is dat de klachten al voorafgaand aan het strafbare feit bestonden, waardoor de immateriële schade niet op die grond kan worden gestoeld. Volgens de advocaat-generaal valt uit de overwegingen van het hof op te maken dat het hof is ingegaan op de aard en de ernst van de normschending. Het hof is ingegaan op de aantasting van de persoonlijke levenssfeer, dit valt aan te merken als aantasting in de persoon ‘op andere wijze’ in de zin van artikel 6:106 aanhef en onder b, BW. De tweede deelklacht faalt daarom.

Strafrecht. De verdachte is bij arrest van 26 juni 2024, door het gerechtshof Den Haag wegens ‘verkrachting’ en ‘feitelijke aanranding van de eerbaarheid’, veroordeeld. Verder heeft het hof een schadevergoedingsmaatregel ten behoeve van benadeelde opgelegd op grond van door haar geleden immateriële schade. De vordering tot schadevergoeding van benadeelde als benadeelde partij ter zake van materiële schade heeft het hof afgewezen. In het derde cassatiemiddel klaagt de verdachte dat het hof geen schadevergoedingsmaatregel ten behoeve van het slachtoffer had mogen opleggen, nu het slachtoffer als benadeelde partij niet gesteld heeft dat er sprake was van immateriële schade en deze ook niet gevorderd heeft. De advocaat-generaal geeft aan dat een schadevergoedingsmaatregel als bedoeld in artikel 36f Sr door de rechter ook kan worden opgelegd indien het slachtoffer geen schadevergoeding heeft gevorderd. Evenmin is vereist dat het slachtoffer zich als benadeelde partij heeft gevoegd. Dat het slachtoffer overigens geen schadevergoeding wenste berust op feiten die in hoger beroep niet zijn aangevoerd of zijn vastgesteld en die ook niet zonder meer voortvloeien uit wat in hoger beroep aan de orde is gekomen. Door de benadeelde partij is ook cassatie ingesteld. Het middel komt op tegen het oordeel van het hof dat geen vordering tot vergoeding van immateriële schade ter beoordeling voorlag omdat de benadeelde partij noch op het voegingsformulier noch ter terechtzitting in eerste aanleg een concreet schadebedrag heeft gevorderd. Volgens de advocaat-generaal is dit middel terecht voorgesteld. Noch het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering noch het Wetboek van Strafvordering stelt de formele eis dat de benadeelde die een vordering tot vergoeding van geleden schade indient, een concreet schadebedrag moet noemen. In verband met de taak die op grond van artikel 6:97 BW op de rechter rust de schade te begroten of te schatten, wordt verder aangenomen dat ook voor de toewijsbaarheid van de vordering in het algemeen niet vereist is dat de benadeelde zelf de schadeposten begroot en (daarmee) een concreet te vergoeden schadebedrag vordert. Hij kan schadevergoeding vorderen voor geleden schade, maar het aan de rechter overlaten om op grond van artikel 6:97 BW de schade te begroten of, als de omvang van de schade niet nauwkeurig kan worden vastgesteld, te schatten. De advocaat-generaal verwijst daarbij naar HR 17 november 2017, ECLI:NL:HR:2017:2903. Volgens de advocaat-generaal falen alle door de verdachte ingestelde cassatiemiddelen en is de het cassatiemiddel van de benadeelde partij terecht voorgesteld. Dat leidt wegens onvoldoende belang echter niet tot cassatie zodat volgens de advocaat-generaal artikel 81 RO dient te volgen.

Hoge Raad. Deze zaak gaat over schade geleden door werknemers door blootstelling aan chroom-6. De vraag is of de werknemer aansprakelijk is voor deze schade. De Hoge Raad heeft de klachten over het arrest van het hof beoordeeld. De uitkomst hiervan is dat deze klachten niet kunnen leiden tot vernietiging van dat arrest. De Hoge Raad hoeft niet te motiveren waarom hij tot dit oordeel is gekomen. Bij de beoordeling van deze klachten is het namelijk niet nodig om antwoord te geven op vragen die van belang zijn voor de eenheid of de ontwikkeling van het recht (zie artikel 81 lid 1 Wet RO).

Een man is geopereerd vanwege een blindedarmontsteking. De man heeft na de operatie een geschil aanhangig gemaakt bij de Geschillencommissie Ziekenhuizen. De gemachtigde van de man heeft getekend voor de bindendheid van de uitspraak van de Geschillencommissie en getekend voor het machtigingsformulier. De Geschillencommissie heeft de klachten ongegrond verklaard. De man legt aan zijn vorderingen bij de kantonrechter ten grondslag dat er geen sprake is geweest van informed consent, dat tijdens de operatie onzorgvuldig is gehandeld en dat er geen adequate nazorg is verleend. Het ziekenhuis heeft verweer gevoerd op basis van artikel 7:900 lid 1 BW. Zij stelt dat de partijen gebonden zijn aan de uitspraak van de Geschillencommissie omdat deze procedure bij de kantonrechter gebaseerd is op hetzelfde feitencomplex. Volgens de man ziet de beoordeling van de Geschillencommissie alleen op de klacht over de behandeling zelf. Die beoordeling ziet niet op de klachten ten aanzien van de voor- en nazorg. Volgens de kantonrechter blijkt dat het advies van de Geschillencommissie wel ingaat op de voor- en nazorg. Zij heeft namelijk onder meer geoordeeld dat sprake was van informed consent, en dat de klachten voor wat betreft het nazorgtraject niet aangetoond zijn. De beslissing van de Geschillencommissie is op grond van artikel 7:904 lid 1 BW alleen vernietigbaar, wanneer gebondenheid aan die beslissing in verband met de inhoud of de wijze van totstandkoming in de gegeven omstandigheden naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar is. De man heeft echter geen vernietiging van het bindend advies gevorderd. Maar zelfs in het geval de vorderingen van de man begrepen moeten worden als een vernietiging van de beslissing van de Geschillencommissie, zouden deze ook niet slagen. Naar het oordeel van de kantonrechter heeft de man onvoldoende toegelicht dat er ernstige gebreken kleven aan de beslissing. Hij heeft er ter zitting enkel op gewezen dat de Geschillencommissie niet alle stukken in haar oordeel betrokken heeft. Dat de beslissing niet op een deugdelijk onderzoek gebaseerd is, is dus niet gebleken. De man wordt niet-ontvankelijk verklaard in zijn vorderingen.

Ambtenarenrecht. In 2016 heeft een politieambtenaar een Integrale Beroepsvaardigheden Training (IBT-training) gevolgd. Een onderdeel van de IBT-training betrof het aanhouden van een agressieve, weerspannige verdachte. Een andere cursist moest een nekklem bij de politieagent aanleggen. Deze cursist heeft een hardhandige klem om de nek van de politieagent aangelegd die door deze cursist werd gefixeerd. Bij besluit heeft de Politie het incident als dienstongeval aangemerkt. Bij een volgend besluit heeft de Politie besloten aan de agent geen smartengeldvergoeding toe te kennen. Omdat er geen sprake was van medisch objectiveerbaar letsel als gevolg van het dienstongeval, was er geen medische reden om een blijvend-invaliditeitspercentage aan te nemen. In 2021 is de agenteervol ontslag verleend wegens arbeidsongeschiktheid. De Politie heeft zich op het standpunt gesteld dat de ziekte van de agent ten tijde van zijn ontslag niet is veroorzaakt door het dienstongeval. De Politie heeft daartoe verwezen naar de adviezen van de medisch adviseurs. De ziekte ten tijde van het ontslag van eiser is volgens de medisch adviseurs het gevolg van de degeneratieve afwijkingen van de wervelkolom waarmee eiser al op relatief jonge leeftijd bekend is. Volgens de medisch adviseurs is bij eiser sprake van slijtage van de lumbale wervelkolom. Slijtage is altijd een geleidelijk proces en wordt niet veroorzaakt door een trauma of een acute gebeurtenis zoals het ongeval. De politieagent vindt dat er wel degelijk een relatie bestaat tussen de ziekte ten tijde van het ontslag en het dienstongeval. Hij voert aan dat het bestreden besluit niet zorgvuldig tot stand is gekomen, nu de medische adviseurs die verweerder heeft geraadpleegd niet zorgvuldig te werk zijn gegaan. De agent voert verder aan dat vóór het dienstongeval – anders dan daarna – geen sprake was van forse rugklachten of van chronische rugklachten. Verder voert hij daartoe aan dat hij vóór het dienstongeval – anders dan daarna – zijn executieve functie volledig en zonder enige beperkingen vervulde en dat geen sprake was van enige arbeidsongeschiktheid, laat staan volledige arbeidsongeschiktheid. De rechtbank heeft het onderzoek heropend omdat eiser met het door hem ingebrachte deskundigenonderzoek twijfel heeft laten ontstaan aan de uitkomst van het onderzoek van verweerder. Om deze twijfel weg te nemen heeft de rechtbank een medisch deskundige benoemd. De rechtbank ziet aanleiding om de conclusies van de door haar geraadpleegde deskundige te volgen. Het onderzoek van de deskundige is zorgvuldig en volledig geweest en zijn conclusies zijn afdoende gemotiveerd. De deskundige heeft de politieagent onderzocht en de in het dossier aanwezige medische informatie bij zijn oordeel betrokken. De rapportage is dan ook op een zorgvuldige manier tot stand gekomen. Voorst geldt dat de door de deskundige vermelde bevindingen inzichtelijk zijn weergegeven en dat de door de deskundige gevolgde redenering begrijpelijk is. De in het rapport getrokken conclusies zijn navolgbaar en sluiten daarop aan. De uitkomst van het onderzoek van de medische deskundige is dat aannemelijk is dat de IBT-training heeft geleid tot de myogene klachten die eiser nog altijd heeft aan zijn lage rug en dat de discopathie hier los van staat. Het bestreden besluit gaat ervan uit dat er geen causaal verband bestaat tussen het dienstongeval en de ziekte ten tijde van het ontslag, te weten de degeneratieve afwijkingen van de wervelkolom. Dit klopt in zoverre dat ook de door de rechtbank benoemde deskundige geen causaal verband ziet tussen het ongeval en de discopathie. Uit het deskundigenrapport is evenwel af te leiden dat wel degelijk een causaal verband bestaat tussen het ongeval en de klachten die – zo de rechtbank begrijpt – mede ten grondslag liggen aan de arbeidsongeschiktheid van de politieagent. Gelet op deze bevindingen kan het bestreden besluit niet in stand blijven. De rechtbank ziet in de reactie van de Politie op de door de rechtbank geraadpleegde deskundige geen aanleiding om daarvan af te wijken of om tot een ander oordeel te komen. Het beroep is gegrond omdat het bestreden besluit in strijd is met artikel 3:2 en 7:12 van de Awb. Dit betekent dat verweerder een nieuwe beslissing op bezwaar dient te nemen met inachtneming van deze uitspraak. De rechtbank vernietigt daarom het bestreden besluit.

In 2022 heeft op school een incident plaatsgevonden tussen twee kinderen, waarbij een kind schade heeft opgelopen aan zijn tanden. De ouders van het kind met schade stellen dat het andere kind onrechtmatig heeft gehandeld jegens hun kind door hem een kopstoot te geven. Zij vorderen een verklaring voor recht dat de ouders van het andere kind aansprakelijk zijn voor de (letsel)schade die hun kind als gevolg daarvan heeft geleden. De ouders van het andere kind hebben de door de ouders van het kind met schade beschreven feitelijke gang van zaken naar het oordeel van de kantonrechter onvoldoende weersproken. Hoewel zij ontkennen dat sprake was van een kopstoot, hebben zij niet betwist dat de kinderen fysiek met elkaar in contact zijn gekomen, waarbij het hoofd van hun kind de tanden van het kind met schade heeft geraakt. Dit contact vormt een inbreuk op de persoonlijke integriteit van het kind en is daarmee onrechtmatig. Partijen twisten over de hoogte van de schade. De ongecompliceerde glazuurfractuur is esthetisch gezien verholpen door de tandarts en deze behandeling is volledig vergoed door de zorgverzekeraar van het kind met schade. De ouders van het kind met schade hebben gesteld dat hun kind in de toekomst gevolgschade zal lijden omdat de composietvullingen op termijn vervangen zullen moeten worden. Ter onderbouwing van deze schade hebben zij een rapport van een tandheelkundig expert overgelegd, waarin een best- en een worstcasescenario zijn geschetst. De ouders vinden het passend om, gelet op het feit dat hun kind nog altijd pijn en ongemak ondervindt, uit te gaan van het worstcasescenario. De kantonrechter volgt deze stelling niet. In het medisch rapport staat namelijk dat, indien zich binnen 24 maanden na de datum van het incident geen complicaties hebben voorgedaan, het niet te verwachten is dat deze zich daarna alsnog zullen ontwikkelen. Aangezien inmiddels meer dan drie jaren zijn verstreken en niet gesteld of gebleken is dat sprake is van complicaties, ziet de kantonrechter onvoldoende aanleiding om van het slechtste scenario uit te gaan. De materiële (gevolg)schade zal daarom aan de hand van het meest gunstige scenario worden begroot op een bedrag van € 1.527,57. Bij de begroting van smartengeld moet rekening worden gehouden met alle omstandigheden van het geval, zoals de aard, ernst en duur van het letsel, de pijn en de gevolgen daarvan voor de betrokkene. Ter onderbouwing van het gevorderde bedrag verwijzen de ouders van het kind met schade naar de nummers 2346, 2420, 2205 en 964 van de ANWB Smartengeldgids. In die zaken was echter sprake van blijvend (psychisch) letsel en (een gerede kans op) het verliezen van gebitselementen. De ouders van het andere kind hebben aangegeven dat zij bereid zijn om een bedrag van € 750 aan smartengeld te betalen. Dit bedrag komt de kantonrechter gelet op de pijn die het kind stelt te hebben geleden, de tandheelkundige behandeling die hij heeft moeten ondergaan en het ongemak dat hij onbetwist stelt nog steeds te ondervinden niet onredelijk voor. De kantonrechter begroot de immateriële schade daarom op € 750. Het beroep op eigen schuld slaagt. De gedragingen van het kind met schade, zoals die blijken uit de verklaring van de leerkracht, hebben bijgedragen aan het ontstaan van de schade. De kantonrechter begroot de mate van eigen schuld van het kind op 25%. Dat betekent dat de schade van het kind voor 25% voor zijn eigen rekening komt.

Deelgeschil. Een vrouw is tijdens Oudejaarsavond van een motor gevallen waarop zij als passagier meereed. De vrouw is door haar val zeer ernstig gewond geraakt (dwarslaesie, hersenletsel en een verlamde dominante rechterarm) en vraagt de rechtbank in dit deelgeschil te bepalen dat de bestuurder van de motor en zijn WAM-verzekeraar de schade moeten vergoeden die zij als gevolg van de val heeft geleden en zal lijden. Volgens de bestuurder en de verzekeraar staat niet vast dat de vrouw van de motor is gevallen door een aan de bestuurder toe te rekenen omstandigheid. Zij verzoeken in een tegenverzoek om, in het geval de rechtbank mocht beslissen dat de bestuurder wel aansprakelijk is voor de schade van de vrouw, voor recht te verklaren dat de vrouw eigen schuld heeft aan de val van de motor. In de tussenbeschikking heeft de rechtbank al beslist dat de vrouw in haar verzoek in dit deelgeschil ontvankelijk is. De rechtbank overweegt dat de bestuurder in strijd heeft gehandeld met de wettelijke plicht om na wijziging van een motor een RDW-herkeuring te laten uitvoeren. In de tussenbeschikking heeft de rechtbank over het vereiste causaal verband tussen onrechtmatige daad en schade overwogen dat de omstandigheid dat de motor niet door de RDW was herkeurd, op zich niet voldoende is om, los van de toedracht van het ongeval tot aansprakelijkheid van de bestuurder voor het ongeval te concluderen, aangezien er op dat moment geen redenen waren om aan te nemen dat het niet beschikken over de vereiste goedkeuring van de RDW tot het ontstaan van het ongeval in dit concrete geval heeft geleid. De rechtbank ziet aanleiding om het in de tussenbeschikking gegeven oordeel over het causaal verband tussen schending van de plicht om de motor door de RDW te laten herkeuren en het ongeval nu anders te beoordelen. De reden daarvoor is dat ook na de tussenbeschikking de motor niet alsnog ter herkeuring door de RDW is aangeboden, hoewel de rechtbank in de tussenbeschikking tot uitdrukking heeft gebracht ervan uit te gaan dat dat op later moment tijdens de procedure wel zal zijn gebeurd. Door de bestuurder en de WAM-verzekeraar zijn geen goede redenen aangevoerd waarom is nagelaten de motor alsnog te laten keuren. De rechtbank is het met de vrouw eens dat onder die omstandigheid er niet van kan worden uitgegaan dat als een herkeuring zou zijn uitgevoerd de motor door de RDW zou zijn goedgekeurd. Dit impliceert dat ervan moet worden uitgegaan dat in de hypothetische situatie dat de bestuurder de motor zou hebben laten herkeuren, die motor zou zijn afgekeurd. In die (hypothetische) situatie is ook aannemelijk dat de bestuurder niet met de motor zou hebben gereden. En dat leidt weer onontkoombaar tot de conclusie dat het ongeval in die situatie niet zou hebben plaatsgevonden. De rechtbank neemt bij de beoordeling van het rijgedrag van de bestuurder in aanmerking dat hij ermee bekend was dat de vrouw die dag een medische behandeling in de vorm van en bestraling had ondergaan en dat zij zich bij eerdere keren daardoor ook ‘niet lekker’ heeft gevoeld. De bestuurder wist daarom, of hij had zich dat moeten realiseren, dat de fysieke conditie van de vrouw niet optimaal was. Naar het oordeel van de rechtbank heeft hij hiermee bij zijn rijgedrag in onvoldoende mate rekening gehouden. De rechtbank is verder, alle feiten en omstandigheden afwegend, ook van oordeel dat hij de vrouw niet op zijn motor als passagier had moeten meenemen. De slotsom is dat de bestuurder in de hierboven beschreven mate onvoldoende zorgvuldig handelen kan worden verweten en dat de aansprakelijkheid van hem mede daarop kan worden vastgesteld. Het beroep op eigen schuld slaagt. De vrouw had, wetende dat zij die dag een medische behandeling in de vorm van radiotherapie had ondergaan, waarvan een van de bijwerkingen volgens de behandelend medisch specialist vermoeidheid is, niet achter op de motor moeten stappen. De rechtbank beslist dat de bestuurder voor 75% aansprakelijk is voor de schade van de vrouw, de WAM-verzekeraar dienovereenkomstig tot schadevergoeding verplicht is en dat de vrouw 25% van haar schade dus zelf moet dragen.

In 2019 is een vrouw betrokken geraakt bij een achteropaanrijding. De WAM-verzekeraar van het voertuig dat haar heeft aangereden heeft aansprakelijkheid erkend. Partijen zijn het er niet over eens of de huidige klachten van de vrouw het gevolg zijn van het verkeersongeval. De vrouw verzoekt dat de rechtbank een voorlopig deskundigenbericht beveelt en verzoekt een neuroloog, neuropsycholoog en een verzekeringsarts als deskundigen te benoemen. De WAM-verzekeraar verzet zich niet tegen het benoemen van de neuroloog, maar wel tegen het benoemen van een neuropsycholoog en verzekeringsarts. De WAM-verzekeraar vindt dat de neuroloog moet bepalen of een neuropsychologisch onderzoek moet plaatsvinden. Ook vindt zij het benoemen van een verzekeringsarts prematuur. Verder maakt de WAM-verzekeraar geen bezwaar tegen het voorleggen van de IWMD-vraagstelling aan de deskundigen, maar zij verzoekt wel om een aanvullende vraag voor te leggen aan de neuroloog. De rechtbank is van oordeel dat de vrouw voldoende concrete feiten heeft gesteld, die toewijzing van het verzoek rechtvaardigen. Ook heeft de vrouw voldoende onderbouwd dat zij een belang heeft bij haar verzoek. Naar het oordeel van de rechtbank levert de opvatting van de WAM-verzekeraar dat de neuroloog moet bepalen of een neuropsychologisch onderzoek moet plaatsvinden geen afwijzingsgrond op. Een neuroloog en een neuropsycholoog worden benoemd. Daarnaast wordt een verzekeringsarts benoemd. De rechtbank selecteert zelf de deskundige. Wat betreft de aan de deskundigen voor te leggen vraagstelling zijn partijen het erover eens dat aan alle drie de deskundigen de IWMD-vraagstelling zal worden voorgelegd. Tijdens de zitting is ingegaan op de extra vraag die de WAM-verzekeraar wil stellen aan de neuroloog. Het komt de rechtbank voor dat het debat in de bodemzaak gebaat is bij het kunnen beschikken over een mening van de deskundige over een alternatieve feitelijke toedracht, nu die toedracht in dit stadium immers tussen partijen nog ter discussie staat. Naar het oordeel van de rechtbank heeft deze uitbreiding geen nadelen. De uitbreiding komt namelijk niet in de plaats van de vragen waarover partijen het eens zijn, maar vult deze aan. Bovendien doet zich het nadeel dat de vrouw ziet – namelijk dat de vraag te sturend zou zijn voor de deskundige – niet voor. De rechtbank is namelijk van oordeel dat de neuroloog professioneel genoeg is om vanuit zijn deskundigheid op de aanvullende vraag antwoord te geven, voor zover hij zich daartoe in staat acht, zonder zich daardoor in de richting van een partijstandpunt te laten sturen.