Naar boven ↑
8.919 resultaten

Rechtspraak

PS 2026-0474

Eindbeschikking. In een eerdere beschikking heeft de rechtbank bepaald dat een man inzage moet krijgen in het strafdossier omtrent het overlijden van zijn vader. De man heeft nu aangegeven dat hij het dossier heeft ontvangen en nog steeds verschillende getuigen wil horen. Hij stelt dat het strafrechtelijk onderzoek een ander doel dient dan het doel waarmee hij onderhavig verzoekschrift heeft ingediend. Het strafrechtelijk onderzoek is geen uitputtend onderzoek geweest. De man stelt volgens de rechtbank terecht dat er ogenschijnlijk tegenstrijdigheden te vinden zijn in de verklaring van twee getuigen omtrent de zuurstofslang. Nu er onduidelijkheden zijn die mogelijk een rol kunnen spelen voor de aansprakelijkheidsvraag, kan de man naar het oordeel van de rechtbank niet bij gebrek aan belang het recht worden ontzegd daarover getuigen te doen horen. Zoals in de eerdere beschikking ook is opgenomen, begrijpt de rechtbank dat het voor de zorgmedewerkers belastend zou kunnen zijn om nogmaals te moeten verklaren over de feiten en omstandigheden rondom het overlijden van de vader van de man, maar weegt het belang van de man bij informatievergaring in het licht van de aansprakelijkheidsvraag zwaarder. De rechtbank beveelt een voorlopig getuigenverhoor. De man heeft verzocht de getuigen te horen in een nagebootste situatie. De rechtbank acht het niet opportuun daarover nu iets te zeggen. De rechter-commissaris die belast zal zijn met het verhoor zal het tot zijn taak mogen rekenen – na afstemming met partijen – te bepalen dat het verhoor van een of meer getuigen (deels) zal plaatsvinden op locatie.
Rechtbank Den Haag (Locatie Den Haag), 29-10-2026

Rechtspraak

PS 2026-0471

Strafrecht. Het hof veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf van veertien jaar voor moord op een door hem verwekte, ongeboren maar levensvatbare vrucht en voor zware mishandeling met voorbedachten rade, met de dood van zijn vriendin tot gevolg. De verdachte heeft aan zijn hoogzwangere vriendin misoprostol-tabletten, alcohol en drugs verstrekt. Als gevolg van de inname van de middelen is de bevalling op gang gekomen en is uiteindelijk een scheur in de baarmoeder ontstaan, wat tot hevig bloedverlies bij zijn vriendin heeft geleid. De verdachte heeft nagelaten om medische/professionele hulp in te schakelen. Als gevolg van zijn handelen en nalaten zijn de baby en zijn vriendin overleden. De kinderen, ouders en zus van het overleden slachtoffer hebben zich als benadeelde partijen in het strafproces gevoegd. De kinderen en ouders van het overleden slachtoffers vorderen vergoeding van hun affectieschade. De verdediging voert een eigenschuldverweer. Het hof stelt een causale verdeling vast van 90% aan de kant van de verdachte en 10% aan de kant van het overleden slachtoffer (eigen schuld door alcohol- en drugsgebruik). Het hof laat echter de vergoedingsplicht van de verdachte geheel in stand omdat de billijkheid dit naar het oordeel van het hof eist. Het hof weegt daarbij allereerst de uiteenlopende ernst van de gemaakte fouten mee. Voorts weegt het hof mee dat het door het overlijden veroorzaakte leed zich naar zijn aard eigenlijk niet in geld laat uitdrukken, maar in elk geval vele malen groter moet worden gewaardeerd dan de door de overheid in het kader van affectieschade vastgestelde forfaitaire bedragen van € 20.000 per benadeelde partij, zoals hier aan de orde. De bijzondere curator verzoekt het hof te bepalen dat de schadevergoeding voor de minderjarige zonen niet op een BEM-rekening moeten worden gestort. Met betrekking tot de BEM-clausule overweegt het hof dat de oplegging daarvan wettelijk niet is verplicht (Kamerstukken I 2022/23, 33552). Uit het verhandelde ter terechtzitting in hoger beroep is voldoende gebleken dat de oplegging van de BEM-clausule in de onderhavige zaak tot moeilijkheden kan leiden bij de inning van de schadevergoeding. Het hof zal de BEM-clausule dan ook niet opnemen. Ter terechtzitting in hoger beroep is gebleken dat de bijzondere curator bereid is de schadevergoeding op zijn derdengeldenrekening zo nodig te bewaren tot het moment waarop de minderjarige benadeelde partijen de leeftijd van 18 jaar hebben bereikt. Het hof ziet daarin voldoende waarborg dat de belangen van de minderjarige benadeelde partijen in acht worden genomen.
Gerechtshof Amsterdam (Locatie Amsterdam), 28-10-2026

Rechtspraak

PS 2026-0468

Strafrecht. Conclusie procureur-generaal (P-G) Van Kampen. De kinderen van het slachtoffer hebben als benadeelde partijen een middel voorgesteld. Dit middel richt zich tegen de niet-ontvankelijkverklaring van de benadeelde partijen ter zake van de vorderingen wegens ‘aantasting in de persoon op andere wijze’ (‘anders dan schokschade’) als bedoeld in artikel 6:106 lid 1 aanhef en onder b BW. De stellers van het middel voeren aan dat het oordeel van het hof dat de behandeling van dit deel van de vorderingen een onevenredige belasting van het strafgeding oplevert en onvoldoende is onderbouwd, onbegrijpelijk, althans ontoereikend gemotiveerd is. De P-G overweegt dat uit de onderbouwing van de vorderingen volgt dat de vorderingen betrekking hebben op schade in hun ontwikkeling, zelfvertrouwen, gevoel voor veiligheid en identiteitsontwikkeling. Betoogd is in dat kader blijkens – onder meer – de vorderingen van de benadeelde partijen vooral dat de benadeelde partijen in de toekomst voor problemen/uitdagingen zullen komen te staan die zij zonder het misdrijf niet zouden hebben gehad en beperkt zullen worden op allerlei terreinen. Voor de hoogte van de vergoeding is aangesloten bij uitspraken van andere (feiten)rechters in strafzaken. In het licht van de inhoud en onderbouwing van deze vorderingen, de relatie tussen deze vorderingen en de door het hof (gedeeltelijk) toegewezen shock- en affectieschade en de beperkingen van de strafprocedure, acht de P-G het oordeel van het hof dat de beoordeling van dit deel van de vorderingen een onevenredige belasting van het strafgeding oplevert, niet onbegrijpelijk en toereikend gemotiveerd.
Parket bij de Hoge Raad, 27-10-2026

Rechtspraak

PS 2026-0467

Deelgeschil. Een postsorteerder is in 2025 op zijn werk gevallen en heeft daarbij letsel opgelopen. Hij vraagt in dit deelgeschil om voor recht te verklaren dat zijn werkgever aansprakelijk is voor de gevolgen van het ongeval. De rechtbank wijst het verzoek af. Tijdens de mondelinge behandeling is gebleken dat de postsorteerder alle feiten, die aannemelijk kunnen maken dat in deze zaak sprake is van een arbeidsongeval, opzettelijk niet heeft vermeld. Pas ter zitting heeft de postsorteerder een concrete en gedetailleerde beschrijving gegeven van het ongeval. Desgevraagd heeft de advocaat van de postsorteerder verklaard dat hij hiervan wetenschap had en dat hij deze feiten niet in het verzoekschrift heeft opgenomen met de bedoeling de wederpartij niet wijzer dan nodig te maken. De werkgever is hierdoor ernstig in zijn verdediging geschaad. Door de hem bekende toedracht te verzwijgen, heeft de werkgever in zijn verweerschrift immers alleen in het algemeen – en niet concreet – kunnen ingaan op zijn zorgplicht. Ook heeft de werkgever zich niet deugdelijk kunnen verweren op het punt of er sprake was van opzet of bewuste roekeloosheid aan de zijde van de postsorteerder. Van belang hierbij is dat een deelgeschil een relatief snelle en eenvoudige procesgang kent. Aan iedere partij wordt slechts één keer schriftelijk de mogelijkheid geboden alle relevante feiten in het verzoek en het verweer naar voren te brengen. Dit bewust nalatig handelen van de postsorteerder en zijn advocaat levert strijd op met de op de postsorteerder rustende waarheidsplicht. Deze nalatigheid wordt niet opgeheven door de verzwegen relevante feiten voor het eerst ter zitting aan te voeren. Het bewust nalatig handelen van de postsorteerder en zijn advocaat levert strijd op met de waarheidsplicht en dus ook strijdigheid met een goede procesorde. De kosten van het deelgeschil worden niet begroot.
Rechtbank Midden-Nederland (Locatie Utrecht), 16-10-2026