Een 7-jarige zoon heeft in 2014 op jonge leeftijd ernstige brandwonden opgelopen door een ongeval met een barbecue. Zijn vader heeft namens hem geprobeerd de schade vergoed te krijgen onder de aansprakelijkheidsverzekering van de vader. Dat is niet gelukt, omdat de rechter heeft geoordeeld dat de door de vader afgelegde verklaringen onvoldoende betrouwbaar zijn om te kunnen concluderen dat hij op onrechtmatige wijze de schade van zijn zoon heeft veroorzaakt. In deze procedure stelt de curator van het zoontje dat de vader door het afleggen van tegenstrijdige en onware verklaringen (wederom) onrechtmatig heeft gehandeld, voor welke onrechtmatige daad de APV-verzekeraar van de vader dekking moet verlenen. Naar het oordeel van de rechtbank heeft het zoontje voldoende belang bij toewijzing van zijn vordering in het geval zijn vordering op de APV-verzekeraar niet toewijsbaar is (vergelijk artikel 3:303 BW). Maar de rechtbank oordeelt dat het zoontje geen betaling van de APV-verzekeraar kan vorderen omdat er niet is voldaan aan de vereisten van de directe actie. De geleden schade bestaan namelijk niet uit dood of letsel maar uit vermogensschade, namelijk de verzekeringsuitkering die het zoontje zou hebben ontvangen als zijn vader die tegenstrijdige en deels onware verklaringen niet zou hebben afgelegd. Het zoontje moet het hebben van een vordering op zijn vader, die vervolgens kan proberen de vordering op grond van de verzekering af te wentelen op de APV-verzekeraar. De rechtbank volgt de APV-verzekeraar in zijn betwisting dat vermogensschade niet onder de dekking valt. Het zoontje doet een beroep op het arrest De Onderlinge/NN van de Hoge Raad. Maar naar het oordeel van de rechtbank kan niet worden gezegd dat de functie van een APV-verzekeraar in het maatschappelijk verkeer meebrengt dat een verzekerde (de vader) redelijkerwijs heeft mogen verwachten dat de verzekering dekking zou bieden voor vermogensschade die het gevolg is van zijn eigen onrechtmatig handelen waarmee hij dekking onder diezelfde verzekering voor letselschade heeft gedwarsboomd. De curator beroept zich ook op de bijzondere positie van jonge kinderen in het aansprakelijkheidsrecht. Echter, de rechtbank oordeelt dat het zoontje de dupe is van het onrechtmatig handelen maar dat dit zich niet laat oplossen via de band van het verzekeringsrecht. Tot slot oordeelt de rechtbank dat het causale verband tussen het onrechtmatig handelen van de vader en de schade niet is komen vast te staan. Uit een eerdere procedure volgt dat er meerdere scenario’s denkbaar zijn waardoor de APV-verzekeraar niet verplicht is om over te gaan tot uitkering. De rechtbank concludeert dat de vader aansprakelijk is voor de schade die het zoontje heeft geleden en mogelijk nog lijdt als gevolg van het afleggen van wisselende en tegenstrijdige verklaringen over de toedracht van het incident op 14 juni 2014.

De vrouw is op 28 juni 2019 betrokken geweest bij een aanrijding. Haar geparkeerde auto, waar zij op dat moment naast stond, werd aan de achterzijde geraakt door een losgeschoten aanhanger van een voertuig van de gemeente, als gevolg waarvan zij is gevallen. De vrouw stelt dat zij door het ongeval arm-, schouder-, rug- en psychische klachten heeft opgelopen en beperkingen ondervindt. De gemeente heeft de aansprakelijkheid voor het ongeval erkend. Tussen partijen bestaat echter discussie over of er een medisch causaal verband bestaat tussen de gestelde (pijn)klachten en ervaren beperkingen enerzijds en het ongeval anderzijds. In deze zaak verzoekt de vrouw een voorlopig deskundigenbericht. De gemeente voert hiertegen verweer. Volgens haar is het verzoek prematuur, omdat er onvoldoende medische informatie voorhanden zou zijn om een adequaat deskundigenonderzoek te kunnen (laten) verrichten. De rechtbank oordeelt dat het verzoek niet prematuur is en wijst het verzoek toe. Het onderzoek zal worden uitgevoerd door de verzochte verzekeringsarts en de vrouw moet de door haar toegezegde medische stukken aan de deskundige verstrekken.

In het tussenvonnis van 30 juli 2025 heeft de rechtbank bepaald dat de in het verleden bij deze zaak betrokken deskundige gehoord diende te worden. Dit heeft plaatsgevonden op 26 augustus 2025. In dit vonnis draait het om de duiding van de gevolgen van het medisch onzorgvuldig handelen van de huisarts na de polsbreuk van de man. De deskundige heeft verklaard dat de kans dat er bij de man minder klachten zouden resteren indien er anders zou zijn gehandeld aanzienlijk is. Op basis van de verdere toelichting van de deskundige komt de rechtbank tot een redelijke toerekening van 66,6% (2/3e deel) van de (pijn)klachten en beperkingen van de man aan het onzorgvuldig handelen van de huisarts. De partijen hebben berekeningen laten maken maar zijn hierbij uitgegaan van verschillende uitgangspunten waardoor de uitkomst van de schadeberekeningen ver uiteenliggen. De rechtbank schetst daarom de partijen de uitgangspunten voor een herberekening van de letselschade van de man.

Gelaedeerde was op 18 maart 2023 betrokken bij een vechtpartij in Oostenrijk. Hij heeft daarbij aangezichtsletsel opgelopen. De twee betrokkenen hebben een schikkingsvoorstel van het Landesgericht Innsbruck geaccepteerd. De gelaedeerde heeft daarna een schadebedrag van € 1.500 ontvangen. De gelaedeerde wil nu aanvullende schadevergoeding van de twee betrokkenen krijgen. In deze deelgeschilprocedure verzoekt de gelaedeerde de kantonrechter te bepalen dat de twee betrokkenen hoofdelijk aansprakelijk zijn voor de door hem geleden en nog te lijden schade als gevolg van het voorval op 18 maart 2023. Allereerst constateert de kantonrechter dat ingevolge artikel 4 lid 2 Rome II-verordening Nederlands recht van toepassing is. De kantonrechter wijst het verzoek van de gelaedeerde toe. De twee betrokkenen betwisten namelijk niet dat zij zich schuldig hebben gemaakt aan mishandeling. De vraag of en zo ja, in welke mate, zij voor de aanvullende schadeposten van de gelaedeerde aansprakelijk zijn behoeft echter nader onderzoek. De precieze toedracht van het geweldsdelict is namelijk niet duidelijk. Daarom kan er voor nu ook niet ingegaan worden op het beroep van de twee betrokkenen op eigen schuld aan de kant van de gelaedeerde. Daarvoor leent een deelgeschilprocedure zich niet. De kantonrechter wijst daarom het tegenverzoek van de twee betrokkenen, dat in rechte wordt vastgesteld dat zij niet aansprakelijk zijn voor een schadebedrag dat uitstijgt boven de al betaalde schadevergoeding, af.

Deze zaak gaat om de vraag of Schiphol als exploitant aansprakelijk is voor de schade die een medewerker van een grondafhandelingsbedrijf als gevolg van de zware werkomstandigheden heeft geleden. De medewerker voert in hoger beroep vijftien grieven aan tegen het bestreden vonnis. In essentie bestrijden deze grieven het oordeel van de kantonrechter dat er geen grondslag bestaat voor aansprakelijkheid van de luchthavenmaatschappij jegens de medewerker en lenen zij zich (grotendeels) voor een gezamenlijke behandeling. Het hof stelt net als de kantonrechter bij zijn beoordeling voorop dat de verantwoordelijkheid voor veilige arbeidsomstandigheden en het toezicht daarop primair ligt bij respectievelijk de werkgever en de arbeidsinspectie. Het hof is verder (met de kantonrechter) van oordeel dat op de luchthavenmaatschappij geen juridische verplichting rust om de arbeidsomstandigheden van de medewerker, of naleving van de Arbo-voorschriften voor het bagage- en vrachtpersoneel in het algemeen, actief te controleren of daarop toe te zien. De medewerker bestrijdt ook het oordeel van de kantonrechter dat van het bewust onrechtmatig profiteren van een wanprestatie van de grondafhandelaren door de luchthavenmaatschappij geen sprake is. Gesteld noch gebleken is dat sprake is van een handelen van de luchthavenmaatschappij met een partij (een grondafhandelaar) die door dit handelen een door hem met zijn contractspartij (de medewerker) gesloten overeenkomst schendt. Het is namelijk niet de luchthavenmaatschappij die een overeenkomst aangaat met de grondafhandelaren, maar dat doen de luchtvaartmaatschappijen zelf. Dat deze overeenkomst op het luchthaventerrein wordt uitgevoerd maakt nog niet dat luchthavenmaatschappij, rechtstreeks dan wel via een tussenpersoon, handelt met de grondafhandelaren en van hun wanprestatie profiteert. Daarnaast slaagt de grief tegen de toepassing van artikel 7:658 lid 4 BW ook niet. Dit artikel mist in deze zaak toepassing en naar oordeel van het hof kan dit niet analoog worden toegepast op grond van de redelijkheid en billijkheid. Daarnaast neemt het hof ook geen aansprakelijkheid aan in verband met een gebrekkig wegdek. Tot slot slaagt de grief met betrekking tot wanprestatie niet. De medewerker was werkzaam met een pas van de luchthavenmaatschappij en stelt dat er daarom regels van toepassing waren. Het hof is van oordeel dat de medewerker onvoldoende concreet heeft gesteld welke verbintenissen uit deze regels voortvloeiden en dat de luchthavenmaatschappij hierin tekortgeschoten zou zijn. Alle grieven falen, het hoger beroep faalt.

De man is in 2020 betrokken geraakt bij een verkeersongeval. Door het ongeval heeft hij lichamelijke en psychische klachten. De psychische klachten hebben zich op enig moment ontwikkeld tot ernstige depressies. Door de klachten lijdt hij schade. Hij was ten tijde van het ongeval werkzaam als vrachtwagenchauffeur en studerend. Het verzoekschrift van de man strekt ertoe dat de rechtbank een voorlopig deskundigenbericht zal bevelen waarin de verzochte deskundigen tot deskundigen worden benoemd. De verzekeraar verzet zich tegen toewijzing van het verzoek en voert daartoe het volgende aan. Het verzoek is prematuur gedaan en daarmee in strijd met de goede procesorde. De verzekeraar heeft een informatieachterstand waardoor niet kan worden beoordeeld of het verzoek ter zake dienend en voldoende concreet is en of het feiten betreft die met het deskundigenonderzoek bewezen kunnen worden. Het gaat dan om het huisartsenjournaal over de afgelopen vijf jaar, recente stukken van het UWV, het klachtenbeloop na het ongeval en informatie over alternatieve oorzaken van de klachten. Naar het oordeel van de rechtbank heeft de verzekeraar terecht aangevoerd dat de man niet afdoende feitelijke en medische informatie over het klachtenbeloop na mei 2022 aan haar beschikbaar heeft gesteld. Tegen deze achtergrond acht de rechtbank een voorlopig deskundigenbericht met benoeming van meerdere (kostbare) deskundigen in dit stadium te prematuur en daarmee in strijd met de goede procesorde. Het ligt naar het oordeel van de rechtbank in de rede dat eerst de van belang zijnde medische stukken aan de verzekeraar worden verstrekt. Het verzoek zal daarom worden afgewezen.

Tussenvonnis. Tijdens het Preuvenemint in 2013 in Maastricht heeft de man een glas in het gezicht van eiser gegooid, als gevolg waarvan hij ernstig letsel aan zijn rechteroog heeft opgelopen. In de strafzaak tegen de man heeft het gerechtshof ’s-Hertogenbosch in 2018 aan de gelaedeerde als benadeelde partij een schadevergoeding toegekend. In aanvulling op die vergoeding vordert de gelaedeerde in deze civiele procedure dat de man wordt veroordeeld tot betaling van diverse schadeposten. De rechtbank beoordeelt in dit vonnis eerst diverse formele verweren van de man, daarna gaat de rechtbank in op diverse inhoudelijke verweren van de man. De rechtbank oordeelt dat de man onrechtmatig heeft gehandeld jegens de gelaedeerde. Het verjaringsverweer en het beroep op eigen schuld en de billijkheidscorrectie worden door de rechtbank verworpen. Vanwege de onrechtmatige gedraging dient de man de gelaedeerde de schade die hij heeft geleden uit te keren. De rechtbank beoordeelt diverse schadeposten.

De jongen heeft letsel opgelopen aan zijn linkeroog als gevolg van het afgaan van een zogenoemde ‘party popper’. De klasgenoot had een party popper meegenomen naar het klaslokaal. Na fanatiek geprobeerd de party popper te openen heeft de docent gevraagd deze naast hem neer te leggen. Nadat de klasgenoot de party popper op de tafel heeft neergelegd is deze afgegaan, waarna de jongen is geraakt in zijn linkeroog. Op de party popper staat vermeld deze niet te richten op onder andere mensen. De jongen heeft de klasgenoot aansprakelijk gesteld. De vraag of de klasgenoot in strijd heeft gehandeld met hetgeen volgens ongeschreven recht in het maatschappelijk verkeer betaamt, dient te worden beantwoord aan de hand van alle omstandigheden van het geval. Het opendraaien van een party popper is op zichzelf niet onrechtmatig. Uit het toedrachtonderzoek kan worden afgeleid dat de docent op enig moment aan de klasgenoot heeft gevraagd om de party popper weg te leggen en gebleken is dat de klasgenoot hier gehoor aan heeft gegeven. Uit de weergave van de getuigenverklaring van de docent kan worden opgemaakt dat de party popper bij of tijdens het wegleggen onverwacht alsnog is afgegaan. Daargelaten het antwoord op de vraag of klasgenoot de party popper nog een beetje schuin in de hand had of al links voor hem op tafel had weggelegd, kan uit geen van de verklaringen worden afgeleid dat de klasgenoot de party popper op de jongen had gericht. De rechtbank is van oordeel dat de klasgenoot er geen rekening mee hoefde te houden dat de party popper tijdens het wegleggen alsnog zou afgaan. Ook hoefde hij er bij dat wegleggen niet op bedacht te zijn dat de jongen daardoor oogletsel zou oplopen. De papieren snippers confetti komen weliswaar met kracht uit de party popper, maar de mate van waarschijnlijkheid van ernstig oogletsel was niet dermate groot, dat de klasgenoot zich naar maatstaven van zorgvuldigheid van die gedraging had moeten onthouden. Het voorgaande brengt met zich dat de rechtbank niet tot het oordeel kan komen dat de klasgenoot met zijn gedragingen onrechtmatig heeft gehandeld.

Deze zaak gaat over de vraag welke schade de man heeft geleden als gevolg van een medische fout van het ziekenhuis. In 2006 heeft de man zich met een mes gesneden in de tweede en derde vinger van zijn linkerhand. Bij de behandeling op de spoedeisende hulp van het ziekenhuis is diep buigpeesletsel aan deze vingers over het hoofd gezien. Het ziekenhuis heeft aansprakelijkheid voor deze medische fout erkend en de verzekeraar van het ziekenhuis heeft een bedrag van in totaal € 20.000 aan de man uitgekeerd. Volgens de man is daarmee niet zijn volledige schade vergoed. Hij stelt zich op het standpunt dat hij door het medisch onzorgvuldig handelen van het ziekenhuis zodanige fysieke beperkingen heeft dat hij geen betaalde baan heeft kunnen krijgen. Daarnaast stelt de man zich op het standpunt dat hij psychische klachten heeft opgelopen als gevolg van de moeizame schadeafwikkeling. Volgens de man belemmeren ook deze klachten hem in zijn herstel en het bekleden van een betaalde functie. Hij vordert kort gezegd dat de rechtbank voor recht verklaart dat een causaal verband bestaat tussen de medische fout van het ziekenhuis en de schade. De rechtbank oordeelt dat niet is komen vast te staan dat door de medische fout de man geen werkzaamheden kan verrichten. De reden waarom de man niet kan werken is volgens de rechtbank gebaseerd op andere omstandigheden die losstaan van de medische fout. Daarnaast oordeelt de rechtbank dat niet is komen vast te staan dat de psychische klachten ontstaan zijn door de medische fout. Tot slot oordeelt de rechtbank ook dat er geen sprake is van secundaire victimisatie. De vorderingen van de man worden afgewezen.

Deelgeschil. Er heeft een aanrijding plaatsgevonden tussen een fietser en een scooter. De verzekeraar van de scooterrijder heeft laten weten 50% aansprakelijk te zijn voor de schade die is geleden als gevolg van de aanrijding. De fietser verzoekt de rechtbank om te verklaren dat de verzekeraar 100% van de schade dient te vergoeden. De fietser stelt dat hij geen voorrang behoefde te verlenen aan de scooter, ondanks de haaientanden en het voorrangsbord. Dit omdat er geen verkeer aan kwam. De scooterrijder zou volgens de fietser (dus) veel te hard hebben gereden. De verzekeraar van de scooterrijder is in beginsel op grond van artikel 165 WVW aansprakelijk, maar gekeken moet worden of deze aansprakelijkheid kan worden verminderd wegens eigen schuld aan de kant van de fietser. De rechtbank is van oordeel dat de fietser voorrang had moeten verlenen en dat dit moet worden aangemerkt als een ernstige verkeersfout. De rechtbank oordeelt tevens dat er geen objectieve aanknopingspunten zijn gesteld om aan te nemen dat de scooterbestuurder te hard zou hebben gereden, dat de scooterbestuurder uit een zijstraat zou zijn gekomen waardoor hij niet zichtbaar was voor fietser of dat de remmen van de scooter van de scooterbestuurder niet goed zouden hebben gewerkt. De scooterbestuurder kan hoogstens worden verweten dat hij onvoldoende rekening heeft gehouden met de mogelijkheid dat de fietser een verkeersfout zou maken. De verplichting van de fietser om voorrang te verlenen, weegt in de causale verdeling echter zwaarder dan hetgeen de scooterbestuurder verweten kan worden. De bijdrage van de fietser aan het ongeval is daarom aanzienlijk groter, zodat de schadevergoedingsplicht van de verzekeraar niet hoger is dan 50%.