Naar boven ↑
8.919 resultaten

Rechtspraak

PS 2026-0384

Deelgeschil. Een man is overleden door een eenzijdig ongeval waarbij de auto frontaal op een boom is gereden. De man was in dienst als directiechauffeur en is op de terugreis na het afzetten van een directielid verongelukt. De dochter van de man heeft hem na het ongeval bezocht in het uitvaartcentrum. De dochter heeft door het ongeval materiële en immateriële schade, althans affectieschade, geleden en stelt dat de werkgever van haar vader aansprakelijk is. De dochter voert aan dat sprake is geweest van een nachtdienst en dat nachtdiensten maximaal tien uur mogen duren. Zij stelt dat uit de rittenregistratie van de werkgever blijkt dat niet is voldaan aan de Arbeidstijdenwet. De kantonrechter overweegt dat deze stelling, gelet op de rittenregistratie en het ontbreken van andere aanwijzingen, niet voor de hand ligt. Andere gronden die moeten leiden tot schending van de zorgplicht door de werkgever zijn niet aangevoerd zodat aansprakelijkheid op deze grond moet worden afgewezen. De werkgever heeft een first party-verzekering, een zogeheten Goed Werkgeverschap-verzekering. De dochter voert aan dat het feit dat affectieschade voor nabestaanden niet verzekerd is, ertoe leidt dat de verzekering niet behoorlijk is. De kantonrechter is van oordeel dat affectieschade anders van aard is dan schade bij een ongeval van de werknemer zelf en dat niet kan worden geconcludeerd dat naar maatschappelijke opvattingen dekking voor affectieschade in kwestie inmiddels de norm is geworden. Het enkele feit dat die affectieschade niet gedekt is, rechtvaardigt niet om de verzekering als niet behoorlijk te kwalificeren. Als elk onderdeel van een verzekering als deze wordt beoordeeld los van de verdere inhoud van die verzekering, zou dat al snel leiden tot de conclusie dat elke verzekering die niet voor alle risico’s volledige dekking verleent geen behoorlijke verzekering is. De werkgever is met zijn Goed Werkgeverschap-verzekering dus niet tekortgeschoten in zijn verplichting zorg te dragen voor een behoorlijke verzekering. Bij dit oordeel acht de kantonrechter ook van belang dat in dit geval, waar de werkgever ten aanzien van het ongeval geen verwijt treft, de doelen van erkenning en genoegdoening een minder prominente rol spelen. De kantonrechter wijst het verzoek van de dochter af.
Rechtbank Overijssel (Locatie Almelo), 11-08-2026

Rechtspraak

PS 2026-0383

Deelgeschil. De inlener is tijdens zijn werkzaamheden met zijn hand in een fileermachine terechtgekomen, waardoor hij letsel heeft opgelopen. De inlener raakte hierdoor arbeidsongeschikt en vanwege het uitzendbeding in zijn arbeidsovereenkomst ook werkloos. De opdrachtgever zet werknemer in om bij de eigenaar van de productieruimte schoonmaakwerkzaamheden te verrichten. De kantonrechter oordeelt dat alleen de opdrachtgever als feitelijk werkgever kan worden gezien en de vorderingen jegens de eigenaar van de productieruimte worden daarom afgewezen. Naar het oordeel van de kantonrechter is ten aanzien van het ongeval onvoldoende gebleken dat de opdrachtgever aan zijn zorgplicht heeft voldaan. Daarvoor is van belang dat de opdrachtgever eerder is geconfronteerd met een ongeval en de arbeidsinspectie al in 2022 een waarschuwing heeft gegeven met betrekking tot het schoonmaken van de machines die niet worden stilgezet. Gelet daarop mocht van de opdrachtgever extra zorg voor zijn werknemers worden verwacht, zoals het deugdelijk instrueren en waarschuwen en het voldoende toezicht houden op de naleving van de veiligheidsvoorschriften. De kantonrechter oordeelt dat de opdrachtgever onvoldoende heeft aangetoond dat hij aan zijn zorgplicht heeft voldaan en wijst de gevorderde verklaring toe. Tot slot stelt de kantonrechter de voorschotten op de schadevergoeding vast en wijst deze voor een deel toe. Ten aanzien van de kosten rechtsbijstand voorafgaand aan de procedure is de rechtbank kritisch. Deze zijn onvoldoende gespecificeerd en kantoorkosten worden geacht in het tarief te zijn begrepen. Het door de advocaat gehanteerde uurtarief van € 320 exc. btw acht de rechtbank te hoog. De rechtbank gaat uit van € 265.
Rechtbank Overijssel (Locatie Zwolle), 16-07-2026

Rechtspraak

PS 2026-0382

Twee heren zijn slachtoffer geworden van openlijke geweldpleging. Als gevolg van deze geweldpleging hebben zij medische behandelingen moeten ondergaan. De daders zijn veroordeeld tot werkstraffen voor het openlijk in vereniging plegen van geweld en daarnaast ook veroordeeld tot het betalen van schadevergoedingen aan de heren. Het ging om een bedrag van € 4.276,61 ten behoeve van het ene slachtoffer en een bedrag van € 577,23 ten behoeve van het andere slachtoffer. De zorgverzekeraar heeft de daders aansprakelijk gesteld voor de medische kosten die zijn ontstaan door de mishandeling. De daders beroepen zich op verjaring van de vorderingen van de zorgverzekeraar, dit beroep slaagt niet. De zorgverzekeraar legt aan zijn vordering tot het betalen van schadevergoeding groepsaansprakelijkheid (artikel 6:166 BW) dan wel individueel onrechtmatig handelen (artikel 6:162 BW) ten grondslag. Ondanks dat de kantonrechter de (groeps)aansprakelijkheid opnieuw beoordeelt, weliswaar met medeneming van de dwingende bewijskracht van de strafrechtelijke veroordelingen, komt naar het oordeel van de kantonrechter uit de door de daders overgelegde processen-verbaal van getuigenverhoor uit het strafdossier niet een heel ander beeld naar voren, waaruit blijkt dat in het geheel geen sprake was van het bewust gezamenlijk optreden als deelnemers van de groep en handelen in groepsverband. De daders voeren ook nog aan dat het onrechtmatige handelen niet aan hen kan worden toegerekend. Met de strafrechter is de kantonrechter van oordeel dat niet aannemelijk is geworden dat sprake is geweest van noodweer. De kantonrechter oordeelt dat de daders beiden hoofdelijk aansprakelijk zijn voor de schade. De kantonrechter ziet aanleiding om de zorgverzekeraar in de gelegenheid te stellen om zich bij nadere akte nader uit te laten over het causaal verband tussen de diverse onderdelen van de door hem gevorderde schade en het onrechtmatig handelen. De kantonrechter verwijst daarom de zaak naar de rol.
Rechtbank Gelderland (Locatie Arnhem), 04-03-2026

Rechtspraak

PS 2026-0381

Partijen hebben een geschil over de medische en financiële gevolgen van het ongeval dat de man is overkomen in Zweden. Zij hebben daarover al meerdere juridische procedures tegen elkaar gevoerd. Dit is de eerste bodemprocedure. De verzekeraar heeft de aansprakelijkheid van zijn verzekerde voor deze aanrijding erkend. De verzekeraar stelt zich op het standpunt dat hij de schade van de man als gevolg van het ongeval volledig heeft gecompenseerd en vordert een verklaring voor recht waarin dat wordt vastgelegd. De man vordert een verklaring voor recht dat de verzekeraar gehouden is zijn schade te vergoeden, alsmede een voorschot op de schadevergoeding met verwijzing naar de schadestaatprocedure. De man heeft naar het oordeel van de rechtbank in voldoende mate aangetoond dat het meer waarschijnlijk is dat een deel van de klachten zijn veroorzaakt door het ongeval dan door (eventuele) andere oorzaken. Voor de overige klachten kan op basis van de uitgevoerde medische expertises niet worden vastgesteld dat deze zijn ontstaan door het ongeval. De rechtbank kan nog geen eindvonnis wijzen. De rechtbank is voornemens om voor de verdere beoordeling – conform de Zweedse praktijk – aansluiting te zoeken bij de systematiek van de Zweedse Road Traffic Injury Commission. De rechtbank begrijpt dat deze instantie aan de hand van tabellen een berekening maakt op basis van het functieverlies aan de hand van een door een verzekeringsarts geconstateerde medische invaliditeit. De rechtbank is voornemens om, met toepassing van het Zweedse recht, een verzekeringsarts te benoemen. Deze kan de rechtbank adviseren over de arbeidsongeschiktheid als gevolg van het ongeval. Voordat de rechtbank daartoe overgaat, zal zij partijen in de gelegenheid stellen zich uit te laten over het voornemen van de rechtbank. Daarna kan de rechtbank verder beoordelen of de man aanspraak kan maken op schadevergoeding en zo ja, op welk bedrag.
Rechtbank Overijssel (Locatie Almelo), 01-07-2026

Rechtspraak

PS 2026-0378

Strafrecht. Verdachte heeft zich gedurende een periode van zes jaar schuldig gemaakt aan het seksueel misbruiken van zijn minderjarige dochter. De bijzondere curator heeft zich namens de dochter als benadeelde partij gevoegd en vordert een schadevergoeding van € 50.000 (immateriële schade). Op grond van het dossier en het onderzoek ter terechtzitting kan worden vastgesteld dat de dochter rechtstreeks immateriële schade heeft geleden. De aard en de ernst van de normschending van die feiten zijn zodanig dat de nadelige gevolgen daarvan voor haar zo voor de hand liggen dat aantasting in de persoon kan worden aangenomen, ook zonder de vaststelling van geestelijk letsel naar objectieve maatstaven. De rechtbank weegt in het bijzonder mee de vergaande aantasting van de lichamelijke integriteit van het slachtoffer, mede gezien haar leeftijd, en de gevolgen daarvan voor haar geestelijke gezondheid naar algemene ervaringsregels en gelet op wat namens haar ter toelichting op de vordering is aangevoerd. De rechtbank sluit bij de vaststelling van dit bedrag aan bij de Rotterdamse schaal, categorie 15.2a (ontucht met binnendringen, meest ernstig), waarvoor een bedrag van € 12.500 tot € 32.000 wordt aanbevolen. In de jonge leeftijd van het slachtoffer en de mate van verwijtbaarheid van de verdachte ziet de rechtbank wel grond voor een correctie van 10%, oftewel 2 x € 3.200 bovenop het genoemde maximum. De rechtbank stelt de geleden immateriële schade derhalve naar billijkheid vast op een bedrag van € 38.400.
Rechtbank Den Haag (Locatie Den Haag), 23-07-2026

Rechtspraak

PS 2026-0376

Appellant en geïntimeerde hebben enkele jaren naast elkaar gewoond. Op 20 maart 2021 heeft er zich een incident voorgedaan tussen partijen. Hierbij hebben partijen een woordenwisseling met elkaar gehad en is er geduwd en geslagen. De appellant heeft hierdoor letsel opgelopen. De eerste drie grieven in het principaal hoger beroep richten zich met name tegen de overwegingen van de rechtbank dat de appellant zich in de tweede fase van de confrontatie tussen partijen had moeten onttrekken aan het geweld van geïntimeerde. De vierde grief is gericht tegen de overweging dat er geen condicio sine qua non-verband is tussen het letsel en het onrechtmatig handelen van geïntimeerde. Bij de beoordeling stelt het hof voorop dat op de appellant de stelplicht en bewijslast rust. Naar het oordeel van het hof volgt uit de navolgende bewijsmiddelen dat de appellant de door hem gestelde feiten heeft bewezen. De vraag die vervolgens voorligt, is of de geïntimeerde aansprakelijk is voor het letsel dat de appellant heeft opgelopen. Het hof beantwoordt deze vraag bevestigend. Door de appellant aan te vallen op de vastgestelde wijze, heeft de geïntimeerde jegens hem onrechtmatig gehandeld. Het hof is voorts van oordeel dat zonder het onrechtmatig handelen van de geïntimeerde het handletsel bij de appellant niet zou zijn ontstaan. Er is dan ook voldaan aan het condicio sine qua non-verband. Voorts staat deze schade in een zodanig verband met de gebeurtenis, zijnde de aanvallen van de geïntimeerde, dat deze schade aan de geïntimeerde als gevolg van zijn handelingen kan worden toegerekend. Dat bij deze aanvallen van de geïntimeerde letsel zou kunnen ontstaan bij de appellant, is een te verwachten gevolg, ook als dat gebeurt als gevolg van een verdediging met gebruik van enig geweld. De grieven in het principaal hoger beroep slagen in die zin dat de vorderingen van de appellant alsnog kunnen worden toegewezen. De grieven in het incidenteel hoger beroep worden door het hof verworpen.
Gerechtshof 's-Hertogenbosch (Locatie 's-Hertogenbosch), 30-09-2025

Rechtspraak

PS 2026-0375

De vrouw is in haar stilstaande personenauto aan de voorkant aangereden door een voor haar staande vrachtwagen die voor de vrouw onverwacht naar achteren reed. De vrouw heeft na de aanrijding gezondheidsklachten gekregen en is tevens arbeidsongeschikt verklaard. In dit tussenvonnis moet worden beoordeeld of tussen de aanrijding en de gezondheidsklachten van de vrouw causaal verband kan worden aangenomen. Er zijn door een orthopedisch chirurg en een neuroloog op verzoek van de rechtbank in het verleden deskundigenberichten uitgebracht. In het laatste tussenvonnis heeft de rechtbank een deskundigenonderzoek door een psychiater bevolen, omdat de neuroloog van mening was dat bij de vrouw mogelijk sprake was van een psychiatrische aandoening. Uit het rapport van de psychiater volgt volgens de rechtbank dat de vrouw lijdt aan een zogenoemde functioneel-neurologisch-symptoomstoornis. De vraag is of dit als een gevolg van de aanrijding kan worden beschouwd. Die vraag beantwoordt de rechtbank bevestigend. Op grond van de uitgebrachte deskundigenrapporten in onderling verband en samenhang beschouwd en tegen de achtergrond van de in deze zaak vaststaande feiten en omstandigheden, oordeelt de rechtbank dat de vrouw deze stoornis niet zou hebben ontwikkeld als zij niet zou zijn aangereden. Nu dient de omvang van de hierdoor door de vrouw geleden schade te worden vastgesteld. Hiervoor moeten nieuwe deskundigen worden benoemd die zullen moeten rapporteren over de beperkingen van de vrouw als gevolg van de door de rechtbank als vaststaand aangenomen klachten en onder andere over het verlies aan verdienvermogen. De rechtbank verwijst de zaak naar de rol om partijen in de gelegenheid te stellen zich uit te laten over de te nemen vervolgstappen.
Rechtbank Rotterdam (Locatie Rotterdam), 27-05-2026