Tijdens een oud en nieuw-viering loopt een man oogletsel op nadat er illegaal vuurwerk werd afgestoken. Allianz, de verzekeraar van degene die het vuurwerk heeft afgestoken, heeft meegedeeld de schade van de man af te wikkelen. Allianz heeft vervolgens een verzekerde van NN medeaansprakelijk gesteld voor het ongeval, die aansprakelijkheid van de hand heeft gewezen. In deze procedure vordert Allianz dat naast haar verzekerde, de verzekerde van NN medeaansprakelijk is voor het ongeval. De rechtbank oordeelt dat op basis van de getuigenverklaringen niet kan worden vastgesteld dat de ‘medeaansprakelijkgestelde’ enige bijdrage heeft geleverd aan het tegelijkertijd afsteken van meerdere stuks illegaal vuurwerk waardoor de man gewond is geraakt. Ook kan uit de verklaringen niet worden opgemaakt dat de ‘medeaansprakelijkgestelde’ op het moment van het ongeval überhaupt vuurwerk aan het afsteken was. Het enkele feit dat de verzekerde van NN in de buurt van de verzekerde van Allianz was is onvoldoende om te kunnen spreken van een bijdrage aan groepshandelen. Nu aansprakelijkheid ex artikel 6:166 BW niet vast is komen te staan, worden de vorderingen afgewezen.

Vrouw overlijdt anderhalf jaar later aan haar ernstige verwondingen als gevolg van een aanrijding door een automobilist op een zebrapad. De nabestaanden van de vrouw (haar kinderen) maken in deze procedure aanspraak op vergoeding van immateriële schade. Het geschil tussen de nabestaanden en de verzekeraar van de automobilist (AMS) heeft betrekking op de omvang van de immateriële schadevergoeding. Hierbij speelt tussen partijen vooral de vraag of de vrouw zich na het ongeval bewust was van wat haar was overkomen en de situatie waarin zij zich na het ongeval bevond. De rechtbank oordeelt dat gelet op de conclusie van de medisch adviseur van AMS vast is komen te staan dat de vrouw gedurende de laatste anderhalf jaar van haar leven pijn heeft gevoeld. Er was immers op momenten besef en een zich bewust zijn van sensaties. Ook als de vrouw zich gelet op haar minimale bewustzijn niet heeft beseft – in het grotere geheel – wat haar was overkomen en ook als zij de pijn die zij ervoer niet heeft kunnen plaatsen heeft zij wel pijn ervaren en dus heeft zij aanspraak (gehad) op smartengeldvergoeding. Uit de overgelegde medische gegevens, de V en V-rapportage en de bevindingen van de medisch adviseurs kan de rechtbank niet vaststellen dat de vrouw emoties kon ervaren of dat er sprake was van een bewustzijn-PLUS-status. Uit de aangehaalde voorbeelden blijkt dat zij wel fysieke gepaste bewegingen kon uitvoeren, maar zonder nadere medische onderbouwing kan de rechtbank uit deze gedragingen niet de conclusie trekken dat de vrouw naast pijn ook emoties heeft ervaren in de periode na het ongeval. Derving van levensvreugde in objectieve zin kan niet worden vastgesteld en daarom kan de rechtbank dit aspect niet meewegen in de begroting van het smartengeld. In deze zaak acht de rechtbank als vergoeding voor de immateriële schade een bedrag van € 150.000 billijk. Het voorschot van € 20.000 dient op dit bedrag in mindering te worden gebracht.

Verkeersongeval tussen een fietser en een bestuurder van een bestelbus. De aansprakelijkheidsverzekeraar van de bestuurder van de bestelbus erkent aansprakelijkheid, maar is niet bereid om meer dan 50% van de schade te vergoeden omdat zij zich op het standpunt stelt dat aan de zijde van de fietser sprake is van eigen schuld. De rechtbank oordeelt dat die eigen schuld van de fietser niet vast is komen te staan. De enkele getuigenverklaring is te mager om op basis daarvan bewezen te achten dat de fietser een verkeersfout heeft gemaakt door plotseling linksaf te slaan zonder richting aan te geven. De aansprakelijkheidsverzekeraar dient derhalve de volledige schade aan de fietser te vergoeden.

Aansprakelijkheid voor – in strafzaak bewezen verklaard – seksueel misbruik. In deze civiele procedure vordert het slachtoffer schadevergoeding in verband met het geestelijk letsel dat hij hierdoor stelt te hebben opgelopen. De rechtbank heeft in een eerdere procedure een psychiater benoemd om vragen te beantwoorden over het causale verband tussen de psychische klachten van het slachtoffer en het misbruik. In een tussenuitspraak heeft de rechtbank geoordeeld dat sprake is van een causaal verband en dat verdere deskundigenrapporten nodig zijn van in ieder geval een verzekeringsarts en een arbeidsdeskundige om de schadeomvang vast te stellen. Tegen deze tussenuitspraak heeft de veroordeelde hoger beroep ingesteld. De grieven falen in hoger beroep. Het hof bekrachtigt de vonnissen van de rechtbank.

Verkeersongeval tussen een automobilist en een motorrijder, waarbij de motorrijder ernstig gewond is geraakt. In het aanrijdingsrapport is door de politie opgenomen dat de automobilist onder invloed van alcohol was. De WA-verzekeraar wil de uitgekeerde schade verhalen op de bij haar verzekerde automobilist, omdat hij tijdens het ongeval dronken zou zijn. De automobilist betwist dit en wordt door het gerecht opgedragen om de resultaten van de ademtest in het geding te brengen.

Deelgeschil. Vrouw raakt als inzittende van een bus betrokken bij een verkeersongeval, waarbij zij letsel heeft opgelopen en arbeidsongeschikt is geraakt. Aansprakelijkheid is namens haar verzekerde door Amlin erkend. Dit deelgeschil gaat over de vraag of (een deel van) de uitkering in het kader van de door de vrouw afgesloten AOV-verzekering ex artikel 6:100 BW verrekend dient te worden met de (arbeidsvermogens)schade die Amlin aan de vrouw dient te vergoeden. De rechtbank verwijst naar de arresten IBC/Derkx en Verhaeg/Jenniskens en oordeelt dat, nu sprake is van een periodieke uitkering met de strekking om inkomensderving op te vangen, met inachtneming van de mate van overcompensatie indien niet wordt verrekend en waarbij geen sprake is van schuldaansprakelijkheid, het redelijk is dat de helft van de AOV-uitkeringen bij de vaststelling van de door Amlin te vergoeden schade wordt verrekend. Wat betreft de premiebetalingen acht de rechtbank het redelijk dat Amlin 50% van de premies draagt over de twee jaren voor het ongeval dat de vrouw geen uitkering heeft genoten. Amlin heeft immers voor 50% profijt van de AOV, terwijl sprake lijkt te zijn van een relatief hoge mate van voordeel van Amlin.

Deelgeschil. Vrouw zakt door de zoldervloer van haar huurwoning en komt terecht op de ondergelegen verdieping. Zij stelt de verhuurder aansprakelijk voor de geleden schade ex artikel 6:174 BW jo. 6:162 BW. De rechtbank oordeelt dat het verzoek tot vaststelling van de aansprakelijkheid moet worden afgewezen omdat er onvoldoende duidelijkheid bestaat over de feitelijke gang van zaken rondom het voorval. De standpunten van partijen over het al dan niet aanwezig zijn van een deugdelijk gemonteerd knieschot en daarmee de vraag naar het vrij toegankelijk zijn van de niet-dragende vloerconstructie, staan haaks op elkaar. Nu de feitelijke gang van zaken/toedracht van het ongeval nog niet duidelijk zijn, is nadere bewijslevering (bijvoorbeeld getuigenverhoren) geïndiceerd. Nu hiervoor in deelgeschil geen ruimte is, wijst de rechtbank de verzoeken ex artikel 1019z af.

Vordering benadeelde partij in civielrechtelijk hoger beroep (na vermeerdering van eis) alsnog toegewezen. In eerste aanleg is de man veroordeeld wegens medeplichtigheid aan een poging om het slachtoffer (eigenaar van een juwelierswinkel) met geweld te beroven. Het slachtoffer komt in hoger beroep ex artikel 421 lid 4 Sv op tegen de afwijzing van zijn vordering als benadeelde partij en vermeerdert zijn eis in hoger beroep. Hij vordert thans naast de bij de strafrechter gevorderde immateriële schadevergoeding van € 2.261 ook een bedrag aan materiële schadevergoeding. Het gaat wat dit laatste betreft om een bedrag van € 18.000 wegens beschadiging van de toonbank in de winkel. Het hof wijst beide vorderingen toe.

Deelgeschil. Productiemedewerker is op grond van een detacheringsovereenkomst tewerkgesteld bij inlener. De medewerker stelt de inlener aansprakelijk voor de geleden en nog te lijden materiële en immateriële schade, als gevolg van het hem overkomen bedrijfsongeval. Hoewel op basis van de medische stukken aannemelijk is geworden dat de medewerker op enig moment ernstig letsel aan zijn schouder heeft opgelopen, is niet (voorshands) bewezen of aannemelijk geworden dat hij dit letsel tijdens zijn werk bij de inlener heeft opgelopen. Voor de beoordeling voor de vraag of schade is geleden in de uitoefening van de werkzaamheden is, gelet op de uitdrukkelijke betwisting, nadere bewijslevering nodig, in de vorm van getuigenverhoren en/of deskundigenberichten. Nu hiervoor in deelgeschil geen plaats is, wijst de rechtbank de verzoeken af.

Artikel 843a Rv-verzoek in zaak over werkgeversaansprakelijkheid. Gedetacheerde is een bedrijfsongeval overkomen als gevolg waarvan hij ernstig letsel heeft opgelopen. Voor de nadere onderbouwing van de aansprakelijkheid en schadeplichtigheid van de inlener en diens aansprakelijkheidsverzekeraar heeft gedetacheerde verschillende gegevens en informatie nodig. De kantonrechter oordeelt dat ten aanzien van het toedrachtsrapport en het verzochte beeldmateriaal is voldaan aan de vereisten van artikel 843a Rv, zodat deze moeten worden verstrekt. Wat betreft de overige bescheiden, zoals de bescheiden waaruit de omvang van de uren blijkt, oordeelt de kantonrechter dat deze te onbepaald zijn of vertrouwelijke gegevens bevatten waarbij de belangen van de inlener zwaarder wegen dan die van de gedetacheerde. De NAW-gegevens en de geboortedata van verschillende medewerkers dienen wel te worden verstrekt, de AVG staat niet aan toewijzing van deze vordering in de weg.