Strafrecht. Verdachte heeft zich gedurende een periode van zes jaar schuldig gemaakt aan het seksueel misbruiken van zijn minderjarige dochter. De bijzondere curator heeft zich namens de dochter als benadeelde partij gevoegd en vordert een schadevergoeding van € 50.000 (immateriële schade). Op grond van het dossier en het onderzoek ter terechtzitting kan worden vastgesteld dat de dochter rechtstreeks immateriële schade heeft geleden. De aard en de ernst van de normschending van die feiten zijn zodanig dat de nadelige gevolgen daarvan voor haar zo voor de hand liggen dat aantasting in de persoon kan worden aangenomen, ook zonder de vaststelling van geestelijk letsel naar objectieve maatstaven. De rechtbank weegt in het bijzonder mee de vergaande aantasting van de lichamelijke integriteit van het slachtoffer, mede gezien haar leeftijd, en de gevolgen daarvan voor haar geestelijke gezondheid naar algemene ervaringsregels en gelet op wat namens haar ter toelichting op de vordering is aangevoerd. De rechtbank sluit bij de vaststelling van dit bedrag aan bij de Rotterdamse schaal, categorie 15.2a (ontucht met binnendringen, meest ernstig), waarvoor een bedrag van € 12.500 tot € 32.000 wordt aanbevolen. In de jonge leeftijd van het slachtoffer en de mate van verwijtbaarheid van de verdachte ziet de rechtbank wel grond voor een correctie van 10%, oftewel 2 x € 3.200 bovenop het genoemde maximum. De rechtbank stelt de geleden immateriële schade derhalve naar billijkheid vast op een bedrag van € 38.400.

Strafrecht. Verdachte heeft zich op 17 augustus 2025 schuldig gemaakt aan een poging tot doodslag. Hij heeft tijdens een uitgaansavond met een mes in de buik van het slachtoffer gestoken. Eerder die nacht heeft verdachte zich ook schuldig gemaakt aan een mishandeling door een ander slachtoffer in zijn bovenbeen/bil te steken. Een slachtoffer vordert naast materiële schade € 30.000 ter vergoeding van immateriële schade. De rechtbank constateert dat alleen door acuut ingrijpen van omstanders en medische zorg het letsel van benadeelde niet dodelijk is geweest. Benadeelde heeft drie buikoperaties moeten ondergaan en heeft in totaal 22 dagen in het ziekenhuis gelegen. De prognose is dat hij blijvende gezondheidsrisico’s zal houden en dat is, gelet op zijn jonge leeftijd, bijzonder ingrijpend, nu hij de gevolgen daarvan vermoedelijk gedurende een groot deel van zijn leven zal ondervinden. Gelet op het voorgaande en rekening houdend met het strafbare feit dat in het onderhavige geval bewezen is verklaard, acht de rechtbank het gevorderde bedrag van € 30.000 billijk. Het tweede slachtoffer heeft vergoeding van de materiële schade gevorderd.

Appellant en geïntimeerde hebben enkele jaren naast elkaar gewoond. Op 20 maart 2021 heeft er zich een incident voorgedaan tussen partijen. Hierbij hebben partijen een woordenwisseling met elkaar gehad en is er geduwd en geslagen. De appellant heeft hierdoor letsel opgelopen. De eerste drie grieven in het principaal hoger beroep richten zich met name tegen de overwegingen van de rechtbank dat de appellant zich in de tweede fase van de confrontatie tussen partijen had moeten onttrekken aan het geweld van geïntimeerde. De vierde grief is gericht tegen de overweging dat er geen condicio sine qua non-verband is tussen het letsel en het onrechtmatig handelen van geïntimeerde. Bij de beoordeling stelt het hof voorop dat op de appellant de stelplicht en bewijslast rust. Naar het oordeel van het hof volgt uit de navolgende bewijsmiddelen dat de appellant de door hem gestelde feiten heeft bewezen. De vraag die vervolgens voorligt, is of de geïntimeerde aansprakelijk is voor het letsel dat de appellant heeft opgelopen. Het hof beantwoordt deze vraag bevestigend. Door de appellant aan te vallen op de vastgestelde wijze, heeft de geïntimeerde jegens hem onrechtmatig gehandeld. Het hof is voorts van oordeel dat zonder het onrechtmatig handelen van de geïntimeerde het handletsel bij de appellant niet zou zijn ontstaan. Er is dan ook voldaan aan het condicio sine qua non-verband. Voorts staat deze schade in een zodanig verband met de gebeurtenis, zijnde de aanvallen van de geïntimeerde, dat deze schade aan de geïntimeerde als gevolg van zijn handelingen kan worden toegerekend. Dat bij deze aanvallen van de geïntimeerde letsel zou kunnen ontstaan bij de appellant, is een te verwachten gevolg, ook als dat gebeurt als gevolg van een verdediging met gebruik van enig geweld. De grieven in het principaal hoger beroep slagen in die zin dat de vorderingen van de appellant alsnog kunnen worden toegewezen. De grieven in het incidenteel hoger beroep worden door het hof verworpen.

De vrouw is in haar stilstaande personenauto aan de voorkant aangereden door een voor haar staande vrachtwagen die voor de vrouw onverwacht naar achteren reed. De vrouw heeft na de aanrijding gezondheidsklachten gekregen en is tevens arbeidsongeschikt verklaard. In dit tussenvonnis moet worden beoordeeld of tussen de aanrijding en de gezondheidsklachten van de vrouw causaal verband kan worden aangenomen. Er zijn door een orthopedisch chirurg en een neuroloog op verzoek van de rechtbank in het verleden deskundigenberichten uitgebracht. In het laatste tussenvonnis heeft de rechtbank een deskundigenonderzoek door een psychiater bevolen, omdat de neuroloog van mening was dat bij de vrouw mogelijk sprake was van een psychiatrische aandoening. Uit het rapport van de psychiater volgt volgens de rechtbank dat de vrouw lijdt aan een zogenoemde functioneel-neurologisch-symptoomstoornis. De vraag is of dit als een gevolg van de aanrijding kan worden beschouwd. Die vraag beantwoordt de rechtbank bevestigend. Op grond van de uitgebrachte deskundigenrapporten in onderling verband en samenhang beschouwd en tegen de achtergrond van de in deze zaak vaststaande feiten en omstandigheden, oordeelt de rechtbank dat de vrouw deze stoornis niet zou hebben ontwikkeld als zij niet zou zijn aangereden. Nu dient de omvang van de hierdoor door de vrouw geleden schade te worden vastgesteld. Hiervoor moeten nieuwe deskundigen worden benoemd die zullen moeten rapporteren over de beperkingen van de vrouw als gevolg van de door de rechtbank als vaststaand aangenomen klachten en onder andere over het verlies aan verdienvermogen. De rechtbank verwijst de zaak naar de rol om partijen in de gelegenheid te stellen zich uit te laten over de te nemen vervolgstappen.

Verzoeker en verweerder zijn op het water bij het berijden van een jetski met elkaar in botsing gekomen. Verzoeker is daarbij gewond geraakt. Verzoeker vindt dat verweerder aansprakelijk is voor de (financiële) gevolgen van zijn letsel. Verzoeker was niet aanwezig bij de mondelinge behandeling en heeft daarom niet kunnen reageren op de visie van verweerder over de toedracht van het ongeval. Hierdoor staat de verklaring van verzoeker tegenover die van verweerder. Verzoeker heeft geen stukken of verklaringen overgelegd ter onderbouwing van zijn lezing, terwijl op hem de stelplicht en bewijslast van de toedracht rusten. Deze procedure leent zich niet voor nadere bewijsvoering. Daarmee staat ook de aansprakelijkheid van verweerder niet vast.

De rechtbank is in eerdere tussenvonnissen tot de conclusie gekomen dat de eisende partij omver is gelopen door de hond van de wederpartij en niet door haar eigen hond. Op grond van artikelen 6:179 jo. 6:180 BW is de wederpartij aansprakelijk voor de schade die zij als gevolg daarvan lijdt. De rechtbank volhardt in hetgeen is overwogen en beslist in de eerdere tussenvonnissen die in deze zaak zijn gewezen, waaronder het tussenvonnis van 8 april 2026. In dat tussenvonnis heeft de rechtbank onder meer de schade definitief begroot (of afgewezen) ten aanzien van verschillende schadeonderdelen. Het totaalbedrag voor deze schadeonderdelen bedraagt € 22.539,10, waarvan gedaagden, in verband met het geslaagde beroep op eigen schuld, 60% aan eiseres moeten vergoeden. De rechtbank komt in dit tussenvonnis niet terug op eerder genomen bindende eindbeslissingen. De rechtbank gaat in dit tussenvonnis over tot een begroting van het verlies aan verdienvermogen. Daarnaast oordeelt de rechtbank dat er een schending van artikel 21 Rv heeft plaatsgevonden wat gevolg heeft voor de omvang van de proceskostenveroordeling.

Ongeval tussen een voetgangster en een scooter. Voetgangster heeft als gevolg van het ongeval letsel opgelopen. De verzekeraar van de scooter meent dat zijn verzekerde een beroep op overmacht toekomt. Daartoe stelt de verzekeraar het volgende. De voetgangster stak plotseling over op een plek waar geen zebrapad was. De scooterbestuurder zag haar niet aankomen en reed met een gepaste snelheid van 30 km/u, terwijl 45 km/u was toegestaan. Door de smalle rijstrook en het tegemoetkomende verkeer kon hij niet verder uitwijken. Dat de scooter weinig geluid maakte, doet hier niet aan af, omdat de aanrijding door het plotseling oversteken van de voetgangster niet voorkomen had kunnen worden. Naar het oordeel van de rechtbank kan niet worden aangenomen dat het ongeval uitsluitend is te wijten aan de voetgangster. De door de voetgangster gemaakte fout was niet zo onwaarschijnlijk dat de scooterbestuurder daarmee in redelijkheid geen rekening hoefde te houden. Het beroep op overmacht slaagt daarom niet. De rechtbank ziet geen reden om de verzekeraar voor een hoger percentage dan 50% aansprakelijk te houden. Daarnaast ziet de rechtbank ook geen aanleiding om de billijkheidscorrectie toe te passen. De conclusie uit het voorgaande is dat de verzekeraar voor 50% aansprakelijk wordt geacht.

Een man is bij een ongeval op een tokkelbaan in een klimpark gewond geraakt en uiteindelijk overleden. Hij ging via een zipline (kabel) naar beneden. Het onderdeel waarmee de zipline aan een paal was bevestigd, de long zip clamp, is bij de arm afgebroken. De producent van de zipline had de zipline, genaamd de saferoller, op de markt gebracht. Het afgebroken onderdeel was geproduceerd door de fabrikant van dat onderdeel. De verzekeraar van de producent vordert in de hoofdzaak schadevergoeding van de fabrikant van het afgebroken onderdeel. De verzekeraar stelt dat hij de verhaalsvordering op de fabrikant heeft overgenomen van de nabestaanden van de man. Volgens de verzekeraar is de fabrikant als producent van het afgebroken onderdeel aansprakelijk voor de schade. In de hoofdzaak staat de vraag centraal of de fabrikant een gebrekkig product in het verkeer heeft gebracht en daarvoor aansprakelijk is. In de vrijwaringszaak stelt de fabrikant van het afgebroken onderdeel dat de ontwikkelaar van de zipline en de bouwer van het klimpark gehouden zijn te vergoeden waartoe hij in de hoofdzaak mocht worden veroordeeld. Volgens de fabrikant heeft de ontwikkelaar mede de ontwerpkeuze voor de saferoller bepaald. Daarnaast zou de bouwer van het klimpark een tweede klem, de pole clamp, onjuist hebben gemonteerd, waardoor geen back-upbeveiliging aanwezig was voor de afgebroken long zip clamp. De rechtbank neemt als vaststaand feit aan dat de verzekeraar van de producent de vordering van de nabestaanden op de fabrikant van het afgebroken onderdeel heeft gekocht en in die hoedanigheid schadevergoeding vordert. De verzekeraar baseert zijn vordering tot schadevergoeding primair op de regeling van de productaansprakelijkheid en subsidiair op onrechtmatige daad. De rechtbank concludeert dat de fabrikant op grond van artikel 6:185 BW aansprakelijk is. De verweren van de fabrikant slagen niet. De vorderingen van de fabrikant in de vrijwaringszaak worden afgewezen. De rechtbank oordeelt dat de fabrikant de schadevergoeding van de verzekeraar moet betalen.

De werknemer stelt dat hij tijdens zijn werkzaamheden als glaszetter te zware glasplaten alleen heeft moeten tillen als gevolg waarvan hij een rughernia heeft opgelopen. Hij vordert daarom een verklaring voor recht dat zijn werkgever aansprakelijk is voor de daardoor door hem geleden schade. De werknemer moet in deze procedure de mogelijkheid van schade aannemelijk maken om zo van de mogelijkheid uit artikel 612 Rv gebruik te maken. Vast staat dat de werknemer geen inkomensschade heeft geleden, omdat de werkgever gedurende de gehele periode van zijn arbeidsongeschiktheid 100% van zijn loon heeft doorbetaald. Inmiddels is de werknemer weer volledig aan het werk. De werknemer heeft niet gesteld, noch onderbouwd, dat hij andere schade heeft geleden. Het hof is van oordeel dat de werknemer hiermee onvoldoende aannemelijk heeft gemaakt dat hij enige schade heeft geleden. Daarnaast is het hof van oordeel dat gelet op het beoordelingskader van de omkeringsregel het door de werknemer gestelde verband tussen het tillen van de glasplaten en zijn rugklachten te onzeker is om een geslaagd beroep te kunnen doen op de omkeringsregel. Het hof is van oordeel dat de werknemer onvoldoende heeft gesteld om aansprakelijkheid van de werkgever aan te nemen, zodat geen verwijzing naar de schadestaatprocedure kan volgen. Dit betekent dat de vorderingen terecht zijn afgewezen en het hoger beroep niet slaagt.

Strafrecht. De verdachte heeft zich in de periode 2007-2013 schuldig gemaakt aan het seksueel misbruiken van zijn tweelingzusjes die toen tussen de zes en twaalf jaar oud waren. Na het plegen van de hands-on delicten is verdachte vervolgens in de periode van 2017-2025 doorgegaan met het plegen van hands-off delicten. Ook nu heeft hij binnen zijn familie een slachtoffer gemaakt door het vervaardigen, verspreiden en bezitten van kinderporno van zijn destijds driejarige nichtje. In deze periode heeft hij ook ruim 2500 kinderpornografische afbeeldingen in zijn bezit gehad, waaronder van zijn destijds minderjarige ex-vriendin. De rechtbank veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf van zeven jaar en tbs met dwangverpleging. De tweelingzusjes hebben zich gevoegd als benadeelde partijen. De rechtbank overweegt dat de aard en de ernst van de normschending meebrengen dat de in dit verband relevante nadelige gevolgen daarvan voor de benadeelden zo voor de hand liggen dat sprake is van een persoonsaantasting. Bovendien is voldoende aannemelijk gemaakt dat de benadeelde partijen psychische schade hebben geleden en dat deze schade een rechtstreeks gevolg is van het seksueel misbruik. Ze zijn immers in hun ouderlijk huis, een plek waar zij zich veilig horen te voelen, op zeer jonge leeftijd jarenlang seksueel misbruikt door hun broer. Gelet op de ernst, duur, frequentie en locatie van de inbreuk op de lichamelijke integriteit van de benadeelde partijen en de gevolgen die deze inbreuk voor de zusjes heeft gehad, gaat de rechtbank uit van de bovengrens van categorie A (meest ernstig) van de Rotterdamse schaal, te weten € 32.000. Gelet op de zeer jeugdige leeftijd waarop de benadeelde partijen het langdurig misbruik hebben moeten ondergaan acht de rechtbank een verhoging van voornoemd bedrag met 25%, overeenkomstig aanbeveling 2 van de Rotterdamse schaal, passend. Beide zusjes krijgen dus € 40.000 aan immateriële schadevergoeding toegekend.