Strafrecht. Verdachte heeft openlijk in vereniging, met zijn broer, geweld gepleegd tegen het slachtoffer. Het is niet duidelijk wat de aanleiding was voor de ruzie en het geweld, maar wat wel vaststaat, is dat de gevolgen voor het slachtoffer zeer ernstig zijn. Door een vuistslag van verdachte is het slachtoffer gestrekt op de grond gevallen, waardoor hij letsel heeft opgelopen. Er was sprake van een schedelbasisfractuur, hersenbloedingen en een taalstoornis. Daarmee is vast komen te staan dat het slachtoffer door het bewezen verklaarde strafbare feit lichamelijk letsel heeft opgelopen en daarmee immateriële schade heeft geleden. Deze schade staat ook in een voldoende verband met het bewezen verklaarde handelen van verdachte, zodat ook sprake is van schade die rechtstreeks is toegebracht door het bewezen verklaarde feit. De vordering van € 50.000 aan immateriële schade wordt door de rechtbank volledig toegewezen.

Strafrecht. De verdachte heeft zijn ex-partner opzettelijk en met een vooropgezet plan door het hoofd geschoten en wordt veroordeeld voor poging tot moord. Daaraan voorafgaand heeft de verdachte zijn ex-partner ook belaagd, de ruit van haar voordeur vernield, haar meerdere malen met de dood bedreigd en het opgelegde contactverbod overtreden. Het slachtoffer heeft door het handelen van de verdachte blijvend zwaar lichamelijk letsel opgelopen. Ook heeft zij door de poging tot moord ernstige psychische schade opgelopen. De rechtbank acht het gevorderde bedrag van € 60.000 aan immateriële schade daarom ook billijk.

Strafrecht. Verdachte heeft kracht uitgeoefend op het hoofd van de baby en/of de baby krachtig heen en weer geschud, waardoor bij de baby ernstig hersenletsel is ontstaan en hij zwaar gehandicapt is geraakt. Het hof veroordeelt verdachte wegens poging tot doodslag op zijn zeven maanden oude baby. Het hof kent de baby een bedrag van € 80.000 toe aan immateriële schade. De moeder heeft naar het oordeel van het hof recht op een bedrag van € 17.500 aan affectieschade. Het kind was een regulier ontwikkelende jongen maar door het incident loopt hij achter op zijn leeftijdsgenoten doordat hij ernstig hersenletsel heeft opgelopen. Het hof ziet dit als een reden om de affectieschade toe te kennen.

Een zorgverlener heeft voor de vrouw een noodprothese gemaakt. De vrouw blijft in gebreke met de betaling van de factuur voor deze behandeling. Zij stelt dat de behandeling niet juist is uitgevoerd waardoor zij geen betaling verschuldigd is. De vrouw heeft haar stelling dat sprake is van een tekortkoming onvoldoende gemotiveerd waardoor haar verweer niet zal slagen.

Een moeder is na het te hulp schieten van haar zoontje, nadat deze door iemand door elkaar is geschud, aangevallen door vier personen, zo stelt zij. Vast staat dat een schermutseling heeft plaatsgevonden, maar het is de vraag of er in groepsverband onrechtmatig is gehandeld jegens de moeder in de zin van artikel 6:166 BW. Daarnaast is in geschil of de aanvallers onrechtmatig hebben gehandeld jegens de minderjarige zoon van de moeder die aanwezig was bij de vechtpartij. De moeder stelt dat de aanvallers op grond van artikel 6:162 BW jo. artikel 6:166 lid 1 BW hoofdelijk aansprakelijk zijn voor de schade. Het hof is op basis van het thans beschikbare materiaal van oordeel dat de moeder niet in het haar opgedragen bewijs is geslaagd. Het genoemde samenstel van handelingen kan door de moeder zijn beleefd als een groepsaanval. Dat volstaat echter niet. De gebeurtenissen kunnen, wat betreft de rol van de aanvallers daarin, immers evenzeer worden geduid als interventies om een eind te maken aan een gevecht tussen volwassenen (ouders) in een situatie waarbij diverse kinderen aanwezig waren. Die interventies kunnen in een dergelijk geval niet als onrechtmatig worden aangemerkt. Het beroep op artikel 6:166 BW en/of artikel 6:162 BW slaagt niet.

Conclusie advocaat-generaal Hartlief. Werknemers hebben deelgenomen aan een project dat ziet op restauratiewerkzaamheden van oude treinstellen. Deze werkzaamheden vonden plaats op het terrein van Nedtrein. Tijdens deze werkzaamheden heeft er blootstelling aan chroom-6 plaatsgevonden. Het hof heeft – anders dan de rechtbank – de vorderingen van werknemers afgewezen, omdat zij hun vorderingen slechts als collectief en niet per individu hebben gemotiveerd en onderbouwd. In cassatie richten de werknemers hun klachten tegen het arrest van het hof. Die klachten houden onder meer in dat het hof ten onrechte geen oordeel heeft gegeven over de vordering tot vergoeding van immateriële schade, te hoge eisen heeft gesteld aan de stelplicht en de drempel voor aansprakelijkheid te hoog heeft gelegd. De conclusie strekt tot verwerping van het cassatieberoep, omdat de vorderingen steeds zijn gebaseerd op en zijn toegelicht met algemene stellingen. In een slotbeschouwing merkt Hartlief op dat een dergelijke afloop van deze zaak iets onbevredigends heeft, omdat op zijn minst niet kan worden uitgesloten dat een aantal personen een schadevergoeding misloopt waarop hij/zij recht zou hebben gehad, indien de vordering op individueel niveau voldoende zou zijn onderbouwd. Hartlief heeft geschetst dat de rek in het aansprakelijkheidsrecht niet oneindig is – maar dat laat onverlet dat de uitkomst teleurstelt.

Een letselschadebemiddelaar is veroordeeld tot veertien maanden celstraf, waarvan vier maanden voorwaardelijk. De man gebruikte opzettelijk valse arbeidsovereenkomsten en salarisstroken om € 300.000 schadevergoeding te krijgen van een verzekeraar. Daarnaast verduisterde hij letselschadebedragen van zijn cliënten. Hij moet hen schadevergoedingen betalen van ruim € 250.000. Anders dan de rechtbank zal het hof niet als bijkomende straf de openbaarmaking van het arrest gelasten, nu de verdachte daar inmiddels al ruimschoots de gevolgen van heeft ondervonden, omdat het veroordelende vonnis in eerste aanleg al wel ongeanonimiseerd gepubliceerd is geweest.

De verdachte krijgt een levenslange gevangenisstraf voor het medeplegen van een viervoudige moord in 2018. Er zijn twintig vorderingen door benadeelde partijen ingediend. Het hof behandelt de vorderingen inhoudelijk. Het hof overweegt dat de vier slachtoffers allen opzettelijk en met voorbedachten rade op nietsontziende en koelbloedige wijze zijn geëxecuteerd. Het toegebrachte leed aan de nabestaanden is intens en onmetelijk. Vanuit dit gezichtspunt bezien bestaat er zonder meer aanleiding tot vergoeding van shockschade. Ook de aard en de hechtheid van de relatie tussen de overleden slachtoffers en hun nabestaanden zouden daartoe aanleiding geven. Immers, alle benadeelde partijen die shockschade vorderen, staan in een hechte – familierechtelijke – relatie tot de slachtoffers omdat ze hun vader, moeder, kind, partner of broer en zus zijn. Het hof acht verder voldoende onderbouwd dat de nabestaanden na de moord op de slachtoffers allen op hun eigen wijze zijn geconfronteerd met de gevolgen van het handelen van verdachte. De nabestaanden zijn allen geconfronteerd met het gehavende lichaam van hun familielid, nadat deze was vermoord. Zo’n confrontatie met het levenloze lichaam met gehavend hoofd en/of gezicht moet heftig en ronduit schokkend zijn geweest. Daarnaast zijn de nabestaanden al dan niet ongewild geconfronteerd met (de heftige details van) de moord op hun familielid via de berichtgeving in de media. Het standpunt van de verdediging dat de nabestaanden de shock hadden kunnen voorkomen door het lichaam van hun geliefde niet te bekijken, volgt het hof niet en is ook niet relevant.

Een vrouw stelt dat toen ze in 2021 tijdens een winkelbezoek een opgevouwen trui pakte om deze beter te bekijken het etiket van de trui in haar rechteroog terechtkwam. Hierdoor zou zij oog- en psychische klachten hebben opgelopen. De vrouw heeft de kledingwinkel aansprakelijk gesteld voor de geleden en nog te lijden schade. De kledingwinkel en haar verzekeraar hebben de aansprakelijkheid afgewezen. De vrouw wil nu dat zijzelf, haar dochter en een vriendin als getuigen worden gehoord. De kantonrechter wijst het verzoek om een voorlopig getuigenverhoor af. Het doel van een voorlopig getuigenverhoor is erop gericht dat de vrouw duidelijkheid kan krijgen omtrent de feiten met betrekking tot het gestelde incident teneinde haar (bewijs)positie en daarmee ook haar proceskansen in een eventueel aanhangig te maken bodemzaak beter te kunnen inschatten. De vrouw weet echter al precies wat zij en de overige getuigen willen en kunnen verklaren. Zij is dus al in staat om haar rechtspositie en proceskansen te kunnen bepalen. De vrouw heeft dus geen belang bij een voorlopig getuigenverhoor. Het verzoek wordt ook wegens misbruik van bevoegdheid op grond van het evenredigheidscriterium afgewezen.

Deelgeschil. Een vrouw is in 2010 aangereden door een motorfietser. Zij stelt als gevolg van die aanrijding een conversiestoornis te hebben ontwikkeld die heeft geleid tot volledig functieverlies van haar linkerbeen. De vrouw vordert vergoeding van de (verschenen) schade. De verzekeraar van de motorfiets heeft aansprakelijkheid erkend maar meent dat de vrouw geen recht heeft op nadere schadevergoeding. De vrouw heeft na het ongeval een tweede verkeersongeval niet gemeld en heeft jegens de verzekeraar inconsistent en onjuist verklaard. De verzekeraar heeft echter niet of niet voldoende onderbouwd gesteld dat zij bewust het ongeval heeft verzwegen en opzettelijk inconsistent en onjuist heeft verklaard. Opzet tot misleiding is daarmee niet komen vast te staan. Een en ander kan dus niet leiden tot verval van het vorderingsrecht van artikel 6 WAM. In een deskundigenrapport is geconcludeerd dat de conversiestoornis is veroorzaakt door de aanrijding. De rechtbank verklaart voor recht dat de wederpartij gebonden is aan het rapport van de deskundige. Ten aanzien van de bezwaren van de verzekeraar tegen het rapport van de deskundige is volgens de rechtbank sprake van rechtsverwerking. Voor de gebondenheid aan het rapport wordt wel een beperking in de tijd aangenomen, namelijk tot 19 juni 2015. Het rapport kan dus niet als enige uitgangspunt gelden voor de verdere schadeafwikkeling. De rechtbank ziet een traject voor zich waarin hernieuwde medische expertises worden verricht om de beperkingen, en daarmee de schade, in kaart te brengen die verband houden met het ongeval.