Strafrecht. Veroordeling voor pogingen tot doodslag en openlijke geweldpleging bij haatmisdrijf tegen homoseksuelen op het Damrak, waarbij verdachte en zijn mededaders de slachtoffers hard geslagen en geschopt hebben, richting en op het hoofd. Toewijzing immateriële schadevergoeding aan beide slachtoffers ad € 5.000 p.p. Ook de post ‘toekomstige kosten voor het herstel van het gebit’ is toewijsbaar, nu deze post voldoende is onderbouwd door de ‘globale kostenindicatie’ van de tandarts. 

Na een overval heeft eiser in de desbetreffende strafzaak als benadeelde partij immateriële schadevergoeding van € 2.750 gevorderd. De kantonrechter heeft dat bedrag volledig toegewezen. Eiser vordert in deze zaak een aanvullend bedrag als immateriële schadevergoeding van € 4.250. De kantonrechter oordeelt dat een benadeelde partij in een civiele procedure niet een hogere smartengeldvergoeding kan vorderen nadat het in het strafproces gevorderde bedrag geheel is toegewezen.

Strafrecht. Veroordeling voor het onttrekken van een minderjarige aan het ouderlijk gezag, het verleiden tot ontuchtige handelingen en het bezitten van kinderpornografie. Het slachtoffer is een kwetsbaar meisje van 16 jaar met PDD-NOS. Veroordeelde onderhield mailcontact met het meisje, dat weg wilde lopen van haar ouders, regelde een taxi voor het meisje naar zijn woning en verleende voor een week onderdak. Door het leeftijdsverschil had veroordeelde overwicht en kreeg hij het slachtoffer zover dat zij seksuele handelingen met hem wilde plegen. Van deze handelingen heeft veroordeelde foto’s gemaakt. De moeder van het slachtoffer vordert namens haar € 15.000 aan immateriële schadevergoeding, maar de rechtbank verwijst de vordering naar de civiele rechter. Omdat het meisje voor het voorval al psychische problemen had, is niet goed in te schatten welke schade bij haar is ontstaan door toedoen van veroordeelde.

Appellant stelt dat de Staat jegens hem onrechtmatig heeft gehandeld doordat de directeur van de penitentiaire inrichting (waar appellant voor die tijd heeft gezeten) niet de terugbelverzoeken van de reclassering aan appellant heeft doorgegeven. Appellant stelt dat het gevolg hiervan is dat zijn voorwaardelijke invrijheidstelling (VI) definitief achterwege is gelaten. Appellant vordert € 91.280 schadevergoeding. In eerste aanleg is vastgesteld dat de Staat onrechtmatig heeft gehandeld. In hoger beroep staat de vraag centraal of er een causaal verband bestand tussen het nalaten en het achterwege blijven van de VI. Het hof oordeelt dat het causaal verband niet vast is komen te staan. Gebleken is dat de beslissing van de strafrechter niet uitsluitend is gebaseerd op het niet-reageren van appellant, maar voor een deel wel. Appellant heeft echter niet voldoende onderbouwd hoe de situatie wezenlijk zou zijn veranderd bij het doorgeven van de terugbelverzoeken.

Huurder wordt door twee andere huursters uit de flat beschuldigd van aanranding. De verhuurder heeft als reactie op de meldingen van de huursters een gesprek gevoerd met de huurder, vergezeld door medewerkers van verhuurder en twee politieagenten. Enige weken na dit gesprek ontruimt huurder het gehuurde. Huurder vordert schadevergoeding van verhuurder omdat deze ten onrechte heeft gedreigd met het doen van aangifte, een ontruimingsprocedure en het einde van zijn carrière en hem aldus heeft gedwongen het gehuurde te ontruimen. Het hof oordeelt dat het voorhouden van de consequenties van de keuze om eventueel in de flat te blijven, niet onrechtmatig is. Dat huurder zich in de gegeven omstandigheden gedwongen heeft gevoeld te vertrekken, betekent niet dat hem de keuze om in de studentenflat te blijven wonen is onthouden. Ook in hoger beroep is niet gebleken dat verhuurder eenzijdig de toegang tot de flat heeft ontzegd. De vordering wordt afgewezen.

Strafrechtzaak die in de media bekend is komen te staan als de Wraakvader-zaak. Veroordeelde wilde de vermeende aanrander van zijn dochter aanpakken en heeft hem aangevallen met een schep. Daarbij heeft hij verwondingen aan de armen en het hoofd van slachtoffer veroorzaakt. Veroordeling voor poging tot doodslag. Het slachtoffer heeft € 15.000 immateriële schadevergoeding gevorderd. Het hof wijst naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid het verzoek om immateriële schadevergoeding toe tot een bedrag van € 3.000.

De berichtgeving van DSW c.s. (zorgverzekeraar) aan verwijzers over de vermeend gebrekkige kwaliteit van de door Kliniek Naaldwijk verleende zorg in 2011 is jegens Kliniek Naaldwijk aan te merken als een onrechtmatige daad. De daardoor ontstane schade, waarvan meer dan aannemelijk is dat deze substantieel hoger is dan het betaalde voorschot, dient door DSW c.s. aan Kliniek Naaldwijk te worden vergoed. Een bedrag van € 40.000 is door de voorzieningenrechter als voorschot toegekend en dient verrekend te worden met het bedrag dat in de schadestaatprocedure zal worden vastgesteld.

Strafrecht. Veroordeelde heeft een brigadier van de politie, die op dat moment met noodsurveillance was belast, zwaar mishandeld door met een harde vuistslag het jukbeen van de brigadier te verbrijzelen. Er is een operatie onder narcose nodig geweest om met een titaniumplaatje het jukbeen te repositioneren en vast te zetten. De linkerbovenkaak is gevoelloos geworden en het is nog niet zeker of het gevoel terug zal keren. De brigadier is arbeidsongeschikt geweest. Toewijzing van € 1.750 immateriële schadevergoeding.

Strafrecht. Veroordeelde heeft zich schuldig gemaakt aan het verwerven en het in het bezit hebben van ruim 1700 bestanden met kinderpornografisch materiaal. Ook heeft hij zich schuldig gemaakt aan het plegen van ontuchtige handelingen met het, toen, 9-jarige slachtoffer. Toewijzing van € 3.500 aan immateriële schadevergoeding.

Arbeidsrecht. Werknemer stelt dat hij tijdens het werk een leiding op zijn arm heeft gekregen waardoor zijn pols is gekneusd. Voldoende aannemelijk dat werknemer een ongeval is overkomen tijdens de uitoefening van zijn werkzaamheden, hoewel niemand het ongeval heeft zien gebeuren. Instructies door de werkgever waren onvoldoende toegespitst op de aard van het ongeval. Vordering van de werknemer om werkgever te veroordelen tot het vergoeden van de door het ongeval geleden schade en werkgever te veroordelen om een voorschot op de schade te betalen van € 25.000 wordt toegewezen tot een bedrag van € 15.000.