Strafrecht. Verdachte heeft op 7 september 2025 zijn moeder op gruwelijke wijze om het leven gebracht, door haar meerdere malen met messen en andere scherpe voorwerpen te steken. Verdachte was ernstig psychotisch en dacht dat zijn moeder zich tegen hem had gekeerd, terwijl zij zich juist om verdachte bekommerde en zich inzette om de juiste zorg voor verdachte te krijgen. De drie benadeelden partijen vorderen elk een bedrag van € 40.000 ter zake van immateriële schade, bestaande uit € 20.000 ter vergoeding van affectieschade en € 20.000 ter vergoeding van shockschade. Naar het oordeel van de rechtbank is voldoende aannemelijk dat de benadeelde partijen de gestelde schade hebben geleden. Daarnaast heeft de verdachte een ander slachtoffer mishandeld. Naar het oordeel van de rechtbank is voldoende aannemelijk dat de benadeelde partij immateriële schade heeft geleden. Wel ziet de rechtbank aanleiding om de hoogte van de schade te matigen tot € 20.000.

Strafrecht. Verdachte heeft op 7 september 2025 zijn moeder op gruwelijke wijze om het leven gebracht, door haar meerdere malen met messen en andere scherpe voorwerpen te steken. Verdachte was ernstig psychotisch en dacht dat zijn moeder zich tegen hem had gekeerd, terwijl zij zich juist om verdachte bekommerde en zich inzette om de juiste zorg voor verdachte te krijgen. De drie benadeelden partijen vorderen elk een bedrag van € 40.000 ter zake van immateriële schade, bestaande uit € 20.000 ter vergoeding van affectieschade en € 20.000 ter vergoeding van shockschade. Naar het oordeel van de rechtbank is voldoende aannemelijk dat de benadeelde partijen de gestelde schade hebben geleden. Daarnaast heeft de verdachte een ander slachtoffer mishandeld. Naar het oordeel van de rechtbank is voldoende aannemelijk dat de benadeelde partij immateriële schade heeft geleden. Wel ziet de rechtbank aanleiding om de hoogte van de schade te matigen tot € 20.000.

Strafrecht. De rechtbank Overijssel veroordeelt een 58-jarige man voor poging tot doodslag op zijn ex-vrouw, voor mishandeling van zijn ex-vrouw en voor bedreiging van gemeenschappelijke vrienden. De man krijgt een gevangenisstraf van tien jaar opgelegd en een gedragsbeïnvloedende en vrijheidsbeperkende maatregel. De man stak zijn ex-vrouw in haar woning meerdere keren met een keukenmes en hij mishandelde haar vervolgens waar zij zwaar lichamelijk letsel aan overhield. Er was volgens de rechtbank sprake van onvoltooide femicide. De ex-vrouw voegt zich als benadeelde partij in het strafproces en vordert € 37.500 aan immateriële schade. De rechtbank is van oordeel dat vanwege de meervoudigheid van de lichamelijke letsels, de blijvende gevolgen van de letsels en de mentale impact, de gevorderde vergoeding van € 37.500 billijk is.

Strafrecht. De rechtbank Overijssel veroordeelt een 58-jarige man voor poging tot doodslag op zijn ex-vrouw, voor mishandeling van zijn ex-vrouw en voor bedreiging van gemeenschappelijke vrienden. De man krijgt een gevangenisstraf van tien jaar opgelegd en een gedragsbeïnvloedende en vrijheidsbeperkende maatregel. De man stak zijn ex-vrouw in haar woning meerdere keren met een keukenmes en hij mishandelde haar vervolgens waar zij zwaar lichamelijk letsel aan overhield. Er was volgens de rechtbank sprake van onvoltooide femicide. De ex-vrouw voegt zich als benadeelde partij in het strafproces en vordert € 37.500 aan immateriële schade. De rechtbank is van oordeel dat vanwege de meervoudigheid van de lichamelijke letsels, de blijvende gevolgen van de letsels en de mentale impact, de gevorderde vergoeding van € 37.500 billijk is.

De vrouw heeft voor de eerste keer bloed gedoneerd op de afnamelocatie van Sanquin. Zij is na afloop naar het donorcafé gegaan samen met een vrijwilligster. De vrouw is flauwgevallen op enig moment nadat zij is gaan zitten in het café. Zij is vervolgens met stoel en al omgevallen. Hierbij heeft zij een incomplete dwarslaesie opgelopen. Aan het verzoek heeft de vrouw – samengevat – ten grondslag gelegd dat Sanquin niet heeft voldaan aan haar zorgplicht, namelijk de plicht om het risico voor donoren zo klein mogelijk te maken. Volgens Sanquin c.s. is sprake geweest van een ongelukkige samenloop van omstandigheden. De rechtbank is van oordeel dat van Sanquin mag worden verwacht dat zij voldoende toezicht houdt op de donoren nadat de donatie heeft plaatsgevonden en dat zij voldoende maatregelen neemt om ongevallen te voorkomen, ondanks het feit dat het flauwvallen in de donorruimte minder vaak voorkomt dan direct na de donatie en de gevolgen van het flauwvallen over het algemeen niet zo ernstig zijn als in deze zaak. Partijen zijn het erover eens dat de vrijwilligster de taak heeft om ‘op te letten’, maar het is de vraag of dat in voldoende mate is gedaan. Beoordeeld moet worden of Sanquin meer had kunnen en moeten doen dan ze nu gedaan heeft, zodat het ongeval dat heeft plaatsgevonden mogelijk voorkomen had kunnen worden. De rechtbank komt tot het oordeel dat Sanquin tekort is geschoten in de nakoming van haar zorgplicht jegens de vrouw. Zij is aansprakelijk op grond van artikel 6:74 BW, omdat geen sprake is van een behandelrelatie.

De vrouw heeft voor de eerste keer bloed gedoneerd op de afnamelocatie van Sanquin. Zij is na afloop naar het donorcafé gegaan samen met een vrijwilligster. De vrouw is flauwgevallen op enig moment nadat zij is gaan zitten in het café. Zij is vervolgens met stoel en al omgevallen. Hierbij heeft zij een incomplete dwarslaesie opgelopen. Aan het verzoek heeft de vrouw – samengevat – ten grondslag gelegd dat Sanquin niet heeft voldaan aan haar zorgplicht, namelijk de plicht om het risico voor donoren zo klein mogelijk te maken. Volgens Sanquin c.s. is sprake geweest van een ongelukkige samenloop van omstandigheden. De rechtbank is van oordeel dat van Sanquin mag worden verwacht dat zij voldoende toezicht houdt op de donoren nadat de donatie heeft plaatsgevonden en dat zij voldoende maatregelen neemt om ongevallen te voorkomen, ondanks het feit dat het flauwvallen in de donorruimte minder vaak voorkomt dan direct na de donatie en de gevolgen van het flauwvallen over het algemeen niet zo ernstig zijn als in deze zaak. Partijen zijn het erover eens dat de vrijwilligster de taak heeft om ‘op te letten’, maar het is de vraag of dat in voldoende mate is gedaan. Beoordeeld moet worden of Sanquin meer had kunnen en moeten doen dan ze nu gedaan heeft, zodat het ongeval dat heeft plaatsgevonden mogelijk voorkomen had kunnen worden. De rechtbank komt tot het oordeel dat Sanquin tekort is geschoten in de nakoming van haar zorgplicht jegens de vrouw. Zij is aansprakelijk op grond van artikel 6:74 BW, omdat geen sprake is van een behandelrelatie.

Op 1 april 2024 heeft er een ongeval plaatsgevonden tussen de fietser en de automobilist. De fietser heeft daarbij letsel opgelopen. De WAM-verzekeraar heeft 50% van de aansprakelijkheid erkend. De fietser verzoekt (primair) voor recht te verklaren dat de WAM-verzekeraar zijn schade volledig moet vergoeden. Subsidiair verzoekt de fietser de causale verdeling vast te stellen. De rechtbank wijst het verzochte af, reeds omdat haar oordeel over de causale verdeling en over de toepassing van de billijkheidscorrectie niet resulteert in een hoger vergoedingspercentage dan 50%. De kosten van het deelgeschil worden gematigd. De WAM-verzekeraar moet 50% van de begrote kosten betalen aan verzoeker omdat de schadevergoedingsplicht van de WAM-verzekeraar niet verder reikt dan 50%.

Op 1 april 2024 heeft er een ongeval plaatsgevonden tussen de fietser en de automobilist. De fietser heeft daarbij letsel opgelopen. De WAM-verzekeraar heeft 50% van de aansprakelijkheid erkend. De fietser verzoekt (primair) voor recht te verklaren dat de WAM-verzekeraar zijn schade volledig moet vergoeden. Subsidiair verzoekt de fietser de causale verdeling vast te stellen. De rechtbank wijst het verzochte af, reeds omdat haar oordeel over de causale verdeling en over de toepassing van de billijkheidscorrectie niet resulteert in een hoger vergoedingspercentage dan 50%. De kosten van het deelgeschil worden gematigd. De WAM-verzekeraar moet 50% van de begrote kosten betalen aan verzoeker omdat de schadevergoedingsplicht van de WAM-verzekeraar niet verder reikt dan 50%.

De patiënt heeft bij de huisarts schildkliermedicatie gekregen. De patiënt en haar partner verwijten de huisarts dat hij ten onrechte deze medicatie heeft voorgeschreven en onvoldoende heeft onderzocht waar de klachten vandaag kwamen. Daarnaast stellen de eisers dat er geen sprake is geweest van informed consent. Tot slot heeft de huisarts volgens de eisers ten onrechte geen contact met de patiënt opgenomen na haar suïcidepoging. Omtrent het eerste verwijt oordeelt de rechtbank dat er bij het voorschrijven van de schildkliermedicatie volgens de geldende NHG-Standaard Schildklieraandoeningen niet geïndiceerd was. Dit enkele feit – het afwijken van de NHG-Standaard – maakt niet al dat er sprake is van het schenden van de zorgplicht door de huisarts. De NHG-Standaard geeft de huisarts een richtlijn, maar heeft niet de status van een dwingend voorschrift. De huisarts kan goede redenen hebben om anders te handelen dan de NHG-Standaard tot uitgangspunt neemt. Daar is in deze situatie naar het oordeel van de rechtbank sprake van. Daarnaast is de rechtbank van oordeel dat de huisarts het verwijt dat er niet is voldaan aan de informed consent voldoende gemotiveerd heeft weersproken. Ook het laatste verwijt leidt naar het oordeel van de rechtbank niet tot een schending van de zorgplicht die de huisarts in acht moest nemen. De conclusie luidt dat geen van de verwijten die de eisers de huisarts maken leidt tot het oordeel dat de huisarts haar zorgplicht heeft geschonden. Dat betekent dat de gevorderde verklaring voor recht dat de huisarts aansprakelijk is wordt afgewezen.

De patiënt heeft bij de huisarts schildkliermedicatie gekregen. De patiënt en haar partner verwijten de huisarts dat hij ten onrechte deze medicatie heeft voorgeschreven en onvoldoende heeft onderzocht waar de klachten vandaag kwamen. Daarnaast stellen de eisers dat er geen sprake is geweest van informed consent. Tot slot heeft de huisarts volgens de eisers ten onrechte geen contact met de patiënt opgenomen na haar suïcidepoging. Omtrent het eerste verwijt oordeelt de rechtbank dat er bij het voorschrijven van de schildkliermedicatie volgens de geldende NHG-Standaard Schildklieraandoeningen niet geïndiceerd was. Dit enkele feit – het afwijken van de NHG-Standaard – maakt niet al dat er sprake is van het schenden van de zorgplicht door de huisarts. De NHG-Standaard geeft de huisarts een richtlijn, maar heeft niet de status van een dwingend voorschrift. De huisarts kan goede redenen hebben om anders te handelen dan de NHG-Standaard tot uitgangspunt neemt. Daar is in deze situatie naar het oordeel van de rechtbank sprake van. Daarnaast is de rechtbank van oordeel dat de huisarts het verwijt dat er niet is voldaan aan de informed consent voldoende gemotiveerd heeft weersproken. Ook het laatste verwijt leidt naar het oordeel van de rechtbank niet tot een schending van de zorgplicht die de huisarts in acht moest nemen. De conclusie luidt dat geen van de verwijten die de eisers de huisarts maken leidt tot het oordeel dat de huisarts haar zorgplicht heeft geschonden. Dat betekent dat de gevorderde verklaring voor recht dat de huisarts aansprakelijk is wordt afgewezen.