Strafrecht. Het hof veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf van veertien jaar voor moord op een door hem verwekte, ongeboren maar levensvatbare vrucht en voor zware mishandeling met voorbedachten rade, met de dood van zijn vriendin tot gevolg. De verdachte heeft aan zijn hoogzwangere vriendin misoprostol-tabletten, alcohol en drugs verstrekt. Als gevolg van de inname van de middelen is de bevalling op gang gekomen en is uiteindelijk een scheur in de baarmoeder ontstaan, wat tot hevig bloedverlies bij zijn vriendin heeft geleid. De verdachte heeft nagelaten om medische/professionele hulp in te schakelen. Als gevolg van zijn handelen en nalaten zijn de baby en zijn vriendin overleden. De kinderen, ouders en zus van het overleden slachtoffer hebben zich als benadeelde partijen in het strafproces gevoegd. De kinderen en ouders van het overleden slachtoffers vorderen vergoeding van hun affectieschade. De verdediging voert een eigenschuldverweer. Het hof stelt een causale verdeling vast van 90% aan de kant van de verdachte en 10% aan de kant van het overleden slachtoffer (eigen schuld door alcohol- en drugsgebruik). Het hof laat echter de vergoedingsplicht van de verdachte geheel in stand omdat de billijkheid dit naar het oordeel van het hof eist. Het hof weegt daarbij allereerst de uiteenlopende ernst van de gemaakte fouten mee. Voorts weegt het hof mee dat het door het overlijden veroorzaakte leed zich naar zijn aard eigenlijk niet in geld laat uitdrukken, maar in elk geval vele malen groter moet worden gewaardeerd dan de door de overheid in het kader van affectieschade vastgestelde forfaitaire bedragen van € 20.000 per benadeelde partij, zoals hier aan de orde. De bijzondere curator verzoekt het hof te bepalen dat de schadevergoeding voor de minderjarige zonen niet op een BEM-rekening moeten worden gestort. Met betrekking tot de BEM-clausule overweegt het hof dat de oplegging daarvan wettelijk niet is verplicht (Kamerstukken I 2022/23, 33552). Uit het verhandelde ter terechtzitting in hoger beroep is voldoende gebleken dat de oplegging van de BEM-clausule in de onderhavige zaak tot moeilijkheden kan leiden bij de inning van de schadevergoeding. Het hof zal de BEM-clausule dan ook niet opnemen. Ter terechtzitting in hoger beroep is gebleken dat de bijzondere curator bereid is de schadevergoeding op zijn derdengeldenrekening zo nodig te bewaren tot het moment waarop de minderjarige benadeelde partijen de leeftijd van 18 jaar hebben bereikt. Het hof ziet daarin voldoende waarborg dat de belangen van de minderjarige benadeelde partijen in acht worden genomen.
Gerechtshof Amsterdam (Locatie Amsterdam), 28-10-2026