Naar boven ↑

ALGEMENE MEDEDELING

In de loop van januari 2025 wordt deze online omgeving geïntegreerd in Boomportaal (www.boomportaal.nl), waarna deze omgeving wordt opgeheven. Vanaf dat moment linkt deze URL automatisch door naar Boomportaal.

8.987 resultaten

Rechtspraak

PS 2026-0482

In 2014 is een man betrokken geraakt bij twee verkeersongevallen. De man spreekt nu zijn advocaat aan die hem heeft bijgestaan in het kader van de letselschadeafwikkeling. Volgens de man heeft de advocaat verschillende beroepsfouten gemaakt, waardoor hij schade heeft geleden. De advocaat voert verweer. De rechtbank overweegt dat de kans om via medische expertise causaliteit vast te stellen tussen de klachten van de man en het ongeval, ook nog bestond na de vermeende beroepsfouten van de advocaat. Er stond op dat moment namelijk nog hoger beroep open en in hoger beroep had de zaak in zijn geheel opnieuw beoordeeld kunnen worden. Ook had in hoger beroep verzocht kunnen worden om de gewenste deskundigen te benoemen om de medische causaliteit vast te stellen. Dat dit niet is gebeurd, is niet te wijten aan enig handelen aan de zijde van de advocaat. De man heeft er namelijk zelf voor gekozen geen hoger beroep in te stellen. Hij heeft die keuze bovendien welbewust en in samenspraak met zijn nieuwe advocaat gemaakt. De kans om het medisch causale verband vast te stellen en om op basis daarvan een hogere schadevergoeding te verkrijgen is dus niet verloren gegaan door de (vermeende) beroepsfouten van de advocaat. Hetzelfde geldt voor het gestelde verlies van de mogelijkheid om de volledige letselschade via de verzekeraar vergoed te krijgen, omdat de verzekeraar het dossier als gesloten beschouwt als gevolg van het verloren vonnis. Wat betreft de verminderde onderhandelingspositie ten opzichte van de verzekeraar nu het vonnis als voldongen feit wordt gezien, geldt eveneens dat dit komt omdat er geen hoger beroep is ingesteld. De rechtbank overweegt dat de schade die de man stelt te hebben geleden niet aannemelijk is, waardoor een verwijzing naar de schadestaatprocedure niet aan de orde is. De vorderingen van de man worden afgewezen. De proceskosten worden begroot. Er is geen sprake van misbruik van procesrecht of onrechtmatig handelen. Dat de man volgens de advocaat aan een ander adres moet zijn voor zijn vorderingen, is niet aan te merken als misbruik van procesrecht of een onrechtmatige daad. Dit geldt ook voor het laten verstrijken van drie jaren alvorens een vordering in te stellen.
Rechtbank Den Haag (Locatie Den Haag), 21-10-2026

Rechtspraak

PS 2026-0480

Hoger beroep van een beschikking in een deelgeschilprocedure. In 2019 is een man zijn hand verloren bij het afsteken van vuurwerk samen vrienden. In de deelgeschilprocedure heeft de man verzocht te bepalen dat een van de vrienden volledig aansprakelijk is voor de schade die hij heeft geleden en nog lijdt als gevolg van het ongeval. De rechtbank heeft deze vordering afgewezen. Het hof vernietigt de bestreden beschikking. Het hof is van oordeel dat de gedragingen van de vriend onrechtmatig zijn jegens de man wegens het daardoor in het leven geroepen gevaar. Daarbij neemt het hof in aanmerking dat de vriend vuurwerk aan de man verstrekte met de bedoeling dat hij het zou afsteken, terwijl hij niet wist om welk type vuurwerk het ging. De vriend was ook niet bekend met de herkomst van het vuurwerk, anders dan dat hij het van een voormalige collega had gekregen. Op het vuurwerk was geen enkele vermelding aangebracht met betrekking tot het soort vuurwerk, de herkomst, een veiligheidsinstructie of gebruiksaanwijzing, zodat de eigenschappen en de daaraan verbonden risico’s niet konden worden vastgesteld. Daardoor was het voor de vriend en de man niet kenbaar welke risico’s aan het gebruik van het vuurwerk waren verbonden. Verder staat vast dat de vriend het vuurwerk gedurende een lange periode, volgens zijn verklaring één tot twee jaar, in zijn werkbus heeft laten liggen. Het is aannemelijk dat het vuurwerk daardoor was blootgesteld aan wisselende omstandigheden en temperaturen en dat dit gevolgen kon hebben voor de betrouwbaarheid en veiligheid van het vuurwerk. Dit bracht mee dat aan het afsteken van het vuurwerk extra risico’s waren verbonden. Het hof is van oordeel dat de vriend zich dit had kunnen en moeten realiseren. De vriend is volgens het hof aansprakelijk. Het beroep op eigen schuld slaagt wel. De man heeft vuurwerk afgestoken zonder zich vooraf ervan te vergewissen om wat voor vuurwerk het ging en welke wijze van afsteken daarbij was aangewezen. Van de man, als volwassene, mocht worden verwacht dat hij zich rekenschap zou geven van de mogelijke gevaren die in het algemeen aan het afsteken van vuurwerk zijn verbonden, en in het bijzonder als de aard en de eigenschappen van het aangeboden vuurwerk hem onbekend zijn, zoals in dit geval. Verder is het een feit van algemene bekendheid dat het afsteken van vuurwerk in de hand en met een aansteker gevaarlijk is en dat daarom wordt geadviseerd vuurwerk aan te steken met een aansteeklont terwijl het op de grond staat. Het hof stelt de mate waarin de aan de man toe te rekenen omstandigheden aan het ontstaan van de schade hebben bijgedragen vast op 50%. De omstandigheden van dit geval geven geen aanleiding voor toepassing van een billijkheidscorrectie.
Gerechtshof Amsterdam (Locatie Amsterdam), 13-10-2026

Rechtspraak

PS 2026-0479

Deelgeschil. In 2022 is een man gevallen over een ijzeren draad naast een voetpad. Als gevolg van dit ongeval heeft hij (letsel)schade geleden. De gemeente heeft aansprakelijkheid erkend. Tussen partijen is in geschil of er een causaal verband bestaat tussen de verschillende medische klachten in de periode na het ongeval enerzijds en het ongeval anderzijds. Beide partijen hebben een medisch adviseur ingeschakeld, maar die komen niet tot dezelfde conclusies. Partijen hebben afgesproken dat een neurologische expertise zal worden uitgevoerd. De rapportage van de deskundige neuroloog was ten tijde van de mondelinge behandeling nog niet gereed. De man vordert nu dat de rechtbank bepaalt dat de gemeente hem een voorschot van € 15.000 zal betalen en € 11.179,42 aan vergoeding van gemaakte buitengerechtelijke kosten. De rechtbank overweegt dat op dit moment niet is gebleken dat de man meer schade heeft geleden dan tot nu toe aan hem is vergoed. Voor nadere bewijslevering is geen plaats, omdat dit buiten het bestek van de deelgeschilprocedure valt. De rechtbank acht het wel redelijk dat een aanvullend voorschot voor buitengerechtelijke kosten wordt betaald. De rechtbank stelt dit voorschot vast op een bedrag van € 8.437,36. De rechtbank acht gelet op de gemiddelde complexiteit van deze zaak een uurtarief van € 270 redelijk. De rechtbank is verder van oordeel dat de hoeveelheid geschreven uren aan cliëntencontacten bovenmatig hoog is, maar de man heeft onbetwist gesteld dat daarvan maar 7,5 uur daadwerkelijk is gedeclareerd, en dat is naar het oordeel van de rechtbank niet bovenmatig hoog. Daarbij is naar het oordeel van rechtbank van belang dat de verzekeraar lange tijd heeft geweigerd om een deskundige te benoemen voor het uitvoeren van een onderzoek naar de klachten van de man. Die weigerachtige houding heeft ervoor gezorgd dat de advocaatkosten opliepen door extra correspondentie en dat zelfs een verzoekschrift moest worden opgesteld voor het houden van een voorlopig deskundigenbericht. Pas vlak voor de mondelinge behandeling van dat verzoek heeft de verzekeraar ingestemd met gezamenlijke benoeming. In die zin heeft de gemeente een deel van de gemaakte kosten te wijten aan haar eigen houding. Er wordt wel een correctie van 3 uur toegepast aangezien een deel van de gedeclareerde uren ziet op werkzaamheden van eenvoudige administratieve aard die niet tegen een specialistentarief gedeclareerd zouden moeten worden.
Rechtbank Den Haag (Locatie Den Haag), 19-10-2026

Rechtspraak

PS 2026-0476

Een 42-jarige man is in november 2022 overleden in het ziekenhuis. Een week voorafgaand aan zijn overlijden had hij last van allerlei klachten bestaande uit koorts, hoesten, vermoeidheid, pijnklachten en ademhalingsproblemen. De echtgenote van de man heeft namens hem de HAP en de eigen huisarts om hulp verzocht omdat zij zich zorgen maakte over de (medische) toestand van haar man. Aan de rechtbank wordt de vraag voorgelegd of de HAP gehouden is om de echtgenote het medisch dossier van haar man, over de periode van 15 tot en met 19 november 2022, ter beschikking te stellen, waaronder de geluidsopnamen van gevoerde telefoongesprekken. Daarnaast verzoekt de echtgenote om een afschrift van de brief van Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd (IGJ) aan de HAP van 28 juni 2024. Onder meer vanwege vrees voor het schenden van de privacyregelgeving wil de HAP daar – zonder beslissing van de rechtbank – niet aan meewerken. Tussen partijen is niet in geschil dat de vrouw een nabestaande is in de zin van artikel 7:458a BW die op grond van de Wkkgz een mededeling van de HAP als zorgaanbieder heeft ontvangen dat een incident heeft plaatsgevonden. Dat betekent in beginsel dat zij op basis van de sub b-grond een inzagerecht heeft. Waar partijen over van mening verschillen is de vraag hoe ver het inzagerecht strekt, gelet op het bepaalde in artikel 7:458a lid 3 BW en artikel 9 lid 6 Wkkgz. De rechtbank veroordeelt de HAP tot (digitale) afgifte van (een afschrift van) het volledige in haar bezit zijnde medische dossier van [persoon 1], inclusief de volledige journaalregels, registraties en waarneemberichten over de periode 15 november 2022 tot en met 19 november 2022 aan de vrouw. De rechtbank overweegt verder dat de echtgenote op basis van de sub b-grond recht heeft op de bandopnames van de telefoongesprekken. Naar het oordeel van de rechtbank heeft de vrouw voldoende toegelicht waarom de volledige bandopnamen van de gevoerde telefoongesprekken iets zou toevoegen aan haar onderzoek naar de vraag of sprake is van een medische fout. De rechtbank bepaalt dat de HAP aan de vrouw de bandopnamen dient te verstrekken met dien verstande dat zij voor wat betreft het deel van het gesprek dat wordt gevoerd door de medewerker(s) van de HAP zij mag volstaan met een woordelijke transcriptie. De vrouw heeft geen recht op een afschrift van de brief van IGJ. Deze brief heeft immers betrekking op de Rapportage Interne case-audit, een interne onderzoeksrapportage. Het enkele feit dat de HAP (de eerste versie van) deze rapportage zelf wel aan de vrouw heeft verstrekt, maakt niet dat zij daarom ook gehouden zou zijn een afschrift van de interne brief aan de vrouw te verstrekken.
Rechtbank Limburg (Locatie Maastricht), 21-10-2026