Naar boven ↑

ALGEMENE MEDEDELING

In de loop van januari 2025 wordt deze online omgeving geïntegreerd in Boomportaal (www.boomportaal.nl), waarna deze omgeving wordt opgeheven. Vanaf dat moment linkt deze URL automatisch door naar Boomportaal.

8.987 resultaten

Rechtspraak

PS 2026-0404

De man heeft een boottocht gemaakt. Tijdens de tocht zit de man op een zitplaats met een verhoogde ondergrond waar zijn voeten op rusten. Verder is zijn zitplaats, anders dan de andere zitplaatsen in de boot, niet voorzien van een stalen beugel om zich aan vast te houden. Als de boot op hoge snelheid vaart, raakt de man los van zijn zitplaats, komt ten val en breekt een ruggenwervel. Sindsdien kampt hij met zenuwpijn aan beide benen. Deze pijn heeft impact op zowel zijn werkende als privéleven. Ten tijde van het ongeval was het boottochtbedrijf verzekerd. Deze zaak gaat over de vraag of de verzekeraar zich namens zijn verzekerde, het boottochtbedrijf, kan beroepen op de wettelijke limiet die geldt voor de aansprakelijkheid van de vervoerder van personen over binnenwateren. De rechtbank oordeelt dat dit inderdaad het geval is. De reden hiervoor is dat het boottochtbedrijf als vervoerder in de zin van de wet moet worden beschouwd. Verder kan niet worden vastgesteld dat het boottochtbedrijf bewust roekeloos heeft gehandeld, is er geen sprake van rechtsverwerking aan de zijde van de verzekeraar en is het beroep op deze limiet ook niet naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar. Daarnaast gaat deze zaak over de vraag of de man aanspraak heeft op vergoeding van buitengerechtelijke kosten en van wettelijke rente over het bedrag van de limiet. De rechtbank oordeelt dat de man geen recht heeft op vergoeding van buitengerechtelijke kosten maar wel op vergoeding van wettelijke rente.
Rechtbank Den Haag (Locatie Den Haag), 26-08-2026

Rechtspraak

PS 2026-0403

De werknemer was in dienst bij de werkgever als Operator in de dieselcentrale. Tijdens het bijvullen van smeerolie was er een explosie. De werknemer heeft hier erge pijn aan zijn oor en angsten aan overgehouden. Deze zaak gaat in de kern om de vraag of de voormalige werkgever aansprakelijk is voor schade die de werknemer stelt te hebben geleden (I) als gevolg van het bedrijfsongeval en (II) tijdens zijn werkzaamheden na het bedrijfsongeval. De werkgever stelt dat de vordering is verjaard, in ieder geval voor zover deze ziet op de schade die de werknemer stelt te hebben geleden als gevolg van het bedrijfsongeval. Vast staat dat de werknemer op 25 januari 2008 betrokken is geweest bij een bedrijfsongeval. De werknemer heeft de werkgever echter pas in 2022 aansprakelijk gesteld. Volgens de werknemer geldt echter een verjaringstermijn van twintig jaar, omdat hij in 2008 nog niet bekend was met de omvang en de permanente aard van de schade. Uit alle stukken volgt dat direct na het bedrijfsongeval al sprake was van gehoorklachten en dat de werknemer daarmee bekend was. Daarnaast stelt de werknemer dat het beroep op de verjaringstermijn van vijf jaar naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar is. Het gerecht volgt de werknemer hierin niet, er zijn geen omstandigheden naar voren gebracht die een beroep op verjaring onaanvaardbaar maken. Dit brengt mee dat de vordering tot schadevergoeding is verjaard. Met betrekking tot de aansprakelijkheid voor schade ontstaan na het bedrijfsongeval is het gerecht van oordeel dat de werknemer onvoldoende heeft onderbouwd dat hij, als gevolg van het handelen en nalaten van de werkgever dan wel de werkomstandigheden na het bedrijfsongeval, schade heeft geleden. De vorderingen van de werknemer worden afgewezen.
Gerecht in eerste aanleg van Curaçao, 01-12-2025

Rechtspraak

PS 2026-0402

Deelgeschil. Als voorbereiding op uitzending heeft de werkneemster in opdracht van haar werkgever een meerdaagse HEAT-course gevolgd bij het trainingsinstituut. Onderdeel van de training was een simulatie waarbij cursisten dekking moesten zoeken onder geweervuur. Tijdens die simulatie is de werkneemster ten val gekomen waarbij zij letsel heeft opgelopen aan haar rechterenkelgewricht. Volgens de werkneemster zijn voorafgaand aan de simulatieoefening onvoldoende instructies gegeven. Daarnaast stelt de werkneemster dat de oefening plaatsvond in een omgeving die onvoldoende veilig was ingericht. Hoewel vastgesteld kan worden dat de instructie ‘dive to the ground’ is gegeven en ook vastgesteld kan worden dat de werkneemster zich daar niet aan heeft gehouden, is het van belang om vast te stellen of er vóór de simulatie andere, tegenstrijdige instructies zijn gegeven waar de werkneemster zich vervolgens wél aan heeft gehouden. Daarbij acht de kantonrechter mede van belang dat tijdens de simulatie gebruik werd gemaakt van geweerschoten in een nagebootste gevaarsituatie. Niet uitgesloten is dat een dergelijke setting aanleiding kan geven tot schrik-, stress- of paniekreacties en daarmee tot onvoorspelbaar gedrag van deelnemers. Juist daarom kan de inhoud van de vooraf gegeven instructies van betekenis zijn voor de beoordeling of er maatregelen zijn getroffen die redelijkerwijs noodzakelijk waren om schade te voorkomen. Partijen verschillen wezenlijk van mening over de inhoud van de instructies en over de vraag welke aandacht voorafgaand is besteed aan de risico’s van het terrein en aan de wijze waarop deelnemers daarop moesten reageren. Daarnaast verschillen partijen van mening over de omstandigheden van het terrein waarop het ongeval heeft plaatsgevonden. Deze geschilpunten raken rechtstreeks de vraag of de werkgever heeft voldaan aan zijn zorgplicht. Voor de beantwoording daarvan is nadere bewijslevering nodig, dit valt buiten het bestek van de deelgeschilprocedure. Het verzoek zal daarom op grond van artikel 1019z Rv worden afgewezen.
Rechtbank Gelderland (Locatie Arnhem), 14-08-2026

Rechtspraak

PS 2026-0401

Deelgeschil. De uitzendkracht is via het uitzendbureau in dienst getreden bij het bedrijf in de functie van inpakker vleesindustrie. Tijdens de werkzaamheden is een collega met een elektrische stapelaar over de voet van de werknemer gereden. De werknemer heeft hierdoor ernstig voetletsel opgelopen. Uit de overgelegde stukken, in het bijzonder de ongevalsrapportage van het bedrijf, blijkt dat de bij het ongeval betrokken elektrische stapelaar niet een arbeidsmiddel was dat binnen de organisatie van het bedrijf gebruikelijk werd ingezet. Naar het oordeel van de kantonrechter brengt dit nog niet mee dat het gebruik daarvan in strijd was met de zorgplicht. Wel is van belang dat de organisatie (van de veiligheid) kennelijk niet op het gebruik van dit type stapelaar was ingericht. Juist als een werkgever een van de gebruikelijke situatie afwijkend arbeidsmiddel inzet, dient de werkgever zich ervan te vergewissen dat dit arbeidsmiddel veilig binnen de bestaande werkomgeving kan worden gebruikt. Het uitzendbureau en het bedrijf hebben niet betwist dat de op hen rustende zorgplicht is geschonden. Daarom staat de aansprakelijkheid van beide werkgevers vast. Daarnaast oordeelt de kantonrechter dat uit de stukken de aansprakelijkheid van het bedrijf kan worden aangenomen. De stapelaar reed ten tijde van het ongeval achteruit. Voor de werknemer was toen zijn zicht door hoog opgestapelde kratten beperkt. Daarnaast staat vast dat er geen spiegels waren geplaatst op de stapelaar. Na het ongeval zijn er maatregelen getroffen om het zicht te verbeteren. De kantonrechter oordeelt dat van het bedrijf verwacht had mogen worden dat het maatregelen nam. Nu het bedrijf dat heeft nagelaten, heeft het zijn zorgplicht als bedoeld in artikel 7:658 BW, geschonden. Het verzochte voorschot aan smartengeld wordt toegewezen. De kantonrechter verklaart voor het recht dat beide werkgevers aansprakelijk zijn op grond van artikel 7:658 BW.
Rechtbank Gelderland (Locatie Arnhem), 24-08-2026

Rechtspraak

PS 2026-0400

Conclusie A-G D.J.C. Aben. De verdachte is in confrontatie gekomen met een groep die een vrijgezellenfeest had. Na deze confrontatie heeft de verdachte vijf keer geschoten in de richting van deze groep waardoor een slachtoffer in zijn buik is geraakt en als gevolg daarvan is komen te overlijden. Twee andere slachtoffers zijn gewond geraakt aan hun armen. Het derde middel is gericht tegen de beslissing van het hof dat ziet op het toewijzen van de gevorderde affectieschade en de oplegging van de daarmee corresponderende schadevergoedingsmaatregel op basis van artikel 6:108 lid 3 jo. lid 4 onder g BW. De A-G zet het beoordelingskader van deze artikelen uiteen. De benadeelde partij die een beroep doet op artikel 6:108 lid 4 onder g BW dient zelf aan te tonen dat zij ten tijde van het overlijden met het slachtoffer een hechte en affectieve relatie had. De enkele vorm van de relatie of de enkele vaststelling dat er een relatie bestond die valt onder een van de door de wetgever genoemde voorbeelden is niet voldoende, nu de relatie feitelijk aan de hand van de aard, intensiteit en duur moet worden beoordeeld. De feitenrechter dient te beoordelen of in voldoende mate is komen vast te staan dat zich een uitzonderingsgeval voordoet en de benadeelde partij als naaste kan worden aangemerkt, waarbij rekening moet worden gehouden met indringendheid van de argumenten waarmee de vordering door de verdediging is tegengesproken. De A-G concludeert dat het oordeel van het hof dat er sprake is geweest van een hechte en affectieve relatie tussen het slachtoffer en zijn stiefzoon, niet blijk geeft van een onjuiste rechtsopvatting. De A-G neemt in aanmerking dat de benadeelde partij ruimschoots uiteengezet heeft wat de aard, duur en intensiteit van de relatie is geweest. Tot slot wijst de A-G erop dat de benadeelde partij slechts twee maanden voor het overlijden van het slachtoffer op zichzelf is gaan wonen. Twee maanden eerder kon hij zich dus eenvoudig beroepen op het onder e bedoelde geval. Hoewel de tekst van artikel 6:108 lid 4 sub g BW duidelijk vereist dat voor de vaststelling van de aard van de relatie het tijdstip van de gebeurtenis waardoor het slachtoffer is komen te overlijden bepalend is, neem de A-G voor de vraag of ’s hof oordeel begrijpelijk is in aanmerking dat de benadeelde partij heeft gesteld en onderbouwd dat de hechte persoonlijke relatie twee maanden eerder nog zou kunnen worden verondersteld en in de korte tijd nadien niet (wezenlijk) is veranderd. Het middel faalt volgens de A-G.
Parket bij de Hoge Raad, 01-09-2026

Rechtspraak

PS 2026-0397

Deelgeschil. De vrouw is een ongeval overkomen toen zij op een paard reed van een kennis, tijdens een paardrijles op de manege (manage in de uitspraak). Door het ongeval dat ontstond doordat het paard een onverwachte beweging maakte waardoor de vrouw is gevallen, heeft de vrouw een incomplete dwarslaesie opgelopen. De vrouw heeft de manege aansprakelijk gesteld. De vrouw is van mening dat de manege aansprakelijk is voor haar schade op grond van artikel 6:181 BW, omdat de manege als bedrijfsmatig gebruiker van het paard aangemerkt kan worden. De kennis van de vrouw (hierna: de bezitter van het paard) en de manage hadden mondeling een stallingsovereenkomst gesloten die inhield dat het paard het gehele jaar gestald werd bij de manage. De bezitter betaalde hier een bedrag voor en zij kreeg geen vergoeding van de manege voor het gebruik van het paard. Uit de verklaring van de bezitter blijkt dat het paard niet door de manage gebruikt werd als lespaard. De vrouw had met de manage een lesovereenkomst en had aangeven gebruik te maken van haar ‘eigen’ paard. Daarvoor maakte zij, met toestemming van de bezitter, gebruik van het paard. Het contact over het paard ging niet via de manege maar via de bezitter. Doordat de manege het paard niet kon inzetten voor lessen en zij geen rechtstreeks contact had met de bezitter over de inzet van het paard, had de manege geen zeggenschap over het paard. Van grote verbondenheid tussen het paard en de manage is ook geen sprake. Het paard was alleen gestald bij de manage. Het enkele feit dat het paard al jaren gestald was bij de manege, maakt niet dat er daardoor sprake is van grote verbondenheid tussen het paard en de manege. Daarnaast waren de bezitter en de vrouw het beste in staat om de risico’s tijdens de les te minimaliseren en schade te voorkomen. Dat kon de manege niet. De manege kon niet bepalen wie er op het paard mocht rijden en kon het paard ook niet inzetten voor lessen. Daardoor kon zij ook geen maatregelen nemen om het risico op schade te voorkomen. Rekening houdend met de genoemde gezichtspunten is de rechtbank van oordeel dat de manege niet kan worden aangemerkt als bedrijfsmatig gebruiker in de zin van artikel 6:181 BW. Daarom wordt de gevorderde verklaring voor recht, dat de manege als bedrijfsmatig gebruiker kan worden aangemerkt, afgewezen.
Rechtbank Midden-Nederland (Locatie Utrecht), 22-07-2026

Rechtspraak

PS 2026-0396

De man heeft bij de aanhouding door agenten verwondingen opgelopen. De man stelt dat de Politie bij haar handelen op 22 oktober 2024 de grenzen van proportionaliteit en subsidiariteit heeft overschreden. De Politie heeft volgens de man met dit handelen artikel 7 Politiewet overtreden en hiermee onrechtmatig gehandeld. De kantonrechter kan zich voorstellen dat de man enigszins verbaasd was toen vier agenten voor zijn deur verschenen, terwijl hij had gebeld voor een ambulance voor zijn zieke vrouw. De agenten waren aanwezig vanwege het onprettige telefoongesprek met de centralist, waarbij de man overstuur dan wel agressief reageerde richting de centralist, de vragen niet beantwoordde en de centralist de vrouw van de man op de achtergrond een kreunend geluid hoorde maken. Daarom werd er gedacht aan huiselijk geweld en zijn de agenten naar de woning van de man gestuurd. De agenten zijn dus vanwege een mogelijk onveilige situatie naar de woning gegaan. Volgens de kantonrechter volgt uit de opnames dat de man de agenten toegang tot de woning heeft ontzegd. De agenten hebben vervolgens geweld gebruikt. Naar het oordeel van de kantonrechter hebben de agenten in de situatie gehandeld op een manier die voor man het minst bezwarend is en is de redelijke verhouding tussen de wijze van optreden en het beoogde doel van dat optreden gegeven. Het door de agenten toegepaste geweld is naar het oordeel van de kantonrechter op de meest laagdrempelige manier aangevangen en passend bij de mate van verzet van de man. De feiten en omstandigheden rechtvaardigen het toegepaste geweld. De conclusie is dat het handelen van de agenten voldeed aan de vereisten van artikel 7 Politiewet. Dit betekent dat er een rechtvaardigingsgrond bestond voor het door de agenten toegepaste geweld en er dus geen sprake is van een door de Politie gepleegde onrechtmatige daad. Dit leidt ertoe dat de vorderingen van de man worden afgewezen.
Rechtbank Limburg (Locatie Maastricht), 05-08-2026

Rechtspraak

PS 2026-0395

De man is als motorrijder betrokken geweest bij een eenzijdig verkeersongeval. Daarbij heeft hij ernstig letsel opgelopen. Voor de (letsel)schade die hij heeft geleden en nog zal lijden als gevolg van het ongeval heeft hij drie partijen aansprakelijk gesteld, namelijk de WAM-verzekeraar, het Waarborgfonds en de gemeente. Geen van hen erkent aansprakelijkheid. De zorgverzekeraar stelt een eigen vorderingsrecht te hebben ten opzichte van gedaagde partijen. De man vordert primair dat het Waarborgfonds en de gemeente hoofdelijk aansprakelijk zijn voor het ontstaan van het ongeval. De man heeft schade geleden door het rijgedrag van een bestuurder van een onbekende auto. Deze bestuurder heeft volgens de man onrechtmatig gehandeld door hem geen voorrang te verlenen. Met die schade kan hij bij het Waarborgfonds terecht. De gemeente is als wegbeheerder ook aansprakelijk op grond van de artikelen 6:174 BW en 6:162 BW. De weg voldeed namelijk niet aan de te stellen eisen. Het zicht was in beide richtingen slecht door de aanwezige bosschages langs de weg. Subsidiair stelt de man dat naast de gemeente de WAM-verzekeraar van de bestuurder die voor de onbekende auto reed aansprakelijk is. De man stelt dat hij ook onrechtmatig heeft gehandeld door hem geen voorrang te verlenen. De rechtbank oordeelt dat de man en de zorgverzekeraar onvoldoende feiten en omstandigheden naar voren hebben gebracht op basis waarvan kan worden vastgesteld dat de onbekende automobilist een wettelijke (verkeers)norm of zorgvuldigheidsnorm heeft geschonden. Dit verwijt slaagt daarom niet. Verder wijst niets erop dat de bestuurder die achter de onbekende auto reed gevaarzettend (onrechtmatig) rijgedrag heeft vertoond. Niemand heeft verklaard dat de bestuurder de haaientanden is gepasseerd. De man en de zorgverzekeraar hebben dit verwijt ook onvoldoende gemotiveerd. Nu, gelet op het voorgaande, niet is komen vast te staan dat de onbekende automobilist of de andere bestuurder ten opzichte van de man een fout als bedoeld in artikel 6:162 BW heeft gemaakt, oordeelt de rechtbank dat de aanwezige begroeiing voor het verkeer geen rol heeft gespeeld bij het ontstaan van het ongeval. De afwezigheid van een stopbord en een tweede spiegel bij de kruising heeft daaraan evenmin bijgedragen. Dergelijke maatregelen kunnen wellicht effectief zijn voor de verkeersveiligheid, maar het ontbreken daarvan levert nog geen onrechtmatig handelen van de gemeente ten opzichte van de man op. Uit de rapporten en de overgelegde foto’s van de situatie ter plaatse blijkt bovendien dat het zicht voldoende was voor autoverkeer. Verder hebben de man en zorgverzekeraar onvoldoende onderbouwd dat de gemeente met de plaatsing van de opstaande stoeprand waartegen de man is aangereden, een gevaarzettende verkeerssituatie in het leven heeft geroepen. De gemeente kan daarom niet als wegbeheerder verantwoordelijk worden gehouden. De conclusie van het voorgaande is dat de onbekende automobilist, de andere bestuurder noch de gemeente aansprakelijk is voor de gestelde schade als gevolg van het ongeval. Daarmee zijn het Waarborgfonds en de WAM-verzekeraar ook niet schadeplichtig.
Rechtbank Noord-Holland (Locatie Alkmaar), 26-08-2026