Geachte heer/mevrouw,

Bijgaand treft u de nieuwe PS Updates aan. 

Rechtspraak
In deze nieuwsbrief hebben wij een selectie opgenomen van de sinds de vorige nieuwsbrief verschenen uitspraken, die te raadplegen zijn via de hyperlinks onder aan deze nieuwsbrief. 

Fietsongeval: vordering verjaard. Geen duurstuiting ex artikel 7:942 lid 3 BW.
Op 20 mei 2015 fietste de vrouw een groep van vijf meisjes tegemoet die naar school reden. Op een gegeven moment was er bij het passeren contact tussen de vrouw en een van de meisjes, die destijds minderjarig was. De vrouw, de minderjarige en een ander meisje dat naast de minderjarige reed, zijn toen gevallen. De vrouw heeft als gevolg van deze val (letsel)schade opgelopen. Zij verzoekt in deze deelgeschilprocedure een verklaring voor recht dat de ouders van de minderjarige en/of de aansprakelijkheidsverzekeraar aansprakelijk is voor deze schade. De verzekeraar heeft op 16 april 2025 laten weten dat de vordering van de vrouw is verjaard. De vrouw betwist de verjaring ten opzichte van de veroorzaker van het ongeval en de verzekeraar (van de ouders van het meisje). De vrouw beroept zich op de directe actie uit artikel 7:954 BW en stelt dat er sprake is van duurstuiting ex artikel 7:942 lid 3 BW. Volgens de vrouw is de daarin vermelde verjaringstermijn van drie jaren in deze zaak gestuit. De eerste stuitingshandeling was de aansprakelijkstelling van 30 juli 2015. Vervolgens begon een (nieuwe) verjaringstermijn van drie jaren te lopen nadat de verzekeraar de aansprakelijkheid op 11 augustus 2015 had afgewezen. In de periode daarna is er nog onderhandeld over de vordering van de vrouw. De verzekeraar heeft echter tot 16 april 2025 geen ondubbelzinnige mededeling gedaan dat zij de onderhandelingen afbrak. Dit betekent volgens de vrouw dat de duurstuiting conform artikel 7:942 lid 3 BW tot 16 april 2025 voortduurde. De rechtbank overweegt dat op de vordering van de vrouw verschillende verjaringsregimes van toepassing zijn. De rechtbank oordeelt dat, anders dan de vrouw meent, het houden van een voorlopig getuigenverhoor op 2 maart 2017 waarbij de vrouw en de verzekeraar beide aanwezig waren, niet onder ‘onderhandeling’ (als stuitingshandeling) kan worden begrepen. Nergens blijkt uit de houding van de verzekeraar dat er in de periode tussen de afwijzing van aansprakelijkheid op 11 augustus 2015 en het najaar van 2017 sprake is geweest van een reactie die de indruk heeft gegeven dat zij een regeling van het fietsongeval overwoog. De verzekeraar heeft in een e-mail van 6 november 2017 ondubbelzinnig en in volstrekt afwijzende zin te kennen gegeven dat erkenning van aansprakelijkheid van de ouders op basis van de resultaten van het voorlopig getuigenverhoor niet aan de orde is. Er is ook niet gebleken van enige andere stuitingshandeling (‘onderhandeling’) waardoor de verjaringstermijn van drie jaar is gestuit en een situatie van duurstuiting zou moeten worden aangenomen. Dit betekent dat op grond van artikel 7:942 lid 1 BW het (beweerdelijke) vorderingsrecht van de vrouw op de verzekeraar in het kader van de directe actie al was verjaard in 2024. Daarnaast oordeelt de rechtbank dat de vrouw niet concreet en onderbouwd heeft aangevoerd dat zij enige stuitingshandelingen heeft verricht zodat kan worden aangenomen dat er geen sprake is van verjaring op grond van artikel 3:310 BW in de verhouding tot de ouders van de vermeende veroorzaakster. Het vorderingsrecht van de vrouw was op 18 oktober 2017, op het moment dat haar huidige advocaat zich met haar stuitingsbrief bij de verzekeraar meldde, al ruimschoots verjaard. Bovendien is niet komen vast te staan dat de minderjarige een (verkeers)fout heeft gemaakt die maakt dat haar ouders risicoaansprakelijk zijn voor de schade van de vrouw. (PS 2026-0080)

Belangenbehartiger terecht door verzekeraar geweigerd.
Kort geding. De benadeelden zijn slachtoffers van een ongeval waarbij zij letselschade hebben opgelopen. De verzekeraar van de partijen die aansprakelijk zijn heeft deze aansprakelijkheid erkend, waarna minnelijke schaderegelingstrajecten zijn gestart. De slachtoffers werden bij gestaan door twee belangenbehartigers die werkzaam waren bij het letselschadebureau. De verzekeraar heeft bij e-mail van 25 maart 2025 aan de belangenbehartiger bericht dat zij er niet van overtuigd is dat het letselschadebureau een deskundige en integere partij is en dat zij om die reden geen aanleiding ziet om terug te komen op haar besluit om tot 24 augustus 2031 niet met dit bureau samen te werken. De verzekeraar heeft er daarbij op gewezen dat zij bereid is haar standpunt te herzien als de verzekeraar vóór die datum kan aantonen dat zij wel een deskundige en integere partij is, bijvoorbeeld doordat haar medewerkers bij het NIVRE geregistreerd staan of aan haar het NKL is toegekend. De advocaat van het letselschadebureau en de benadeelden heeft de verzekeraar op 2 september 2025 gesommeerd om de minnelijke schaderegelingstrajecten van de benadeelden voort te zetten met het letselschadebureau als belangenbehartiger. De verzekeraar heeft aan die sommatie geen gehoor gegeven. De rechtbank oordeelt dat het een verzekeraar slechts vrijstaat om een belangenbehartiger te weigeren als zij daarvoor goede redenen heeft. Bij de beslissing om een belangenbehartiger te weigeren mag een verzekeraar ook betekenis toekennen aan het feit dat een belangenbehartiger ‘ongebonden’ is. Een belangenbehartiger die lid is van het NIVRE of het Nederlands Instituut van Schaderegelaars (NIS) of wiens kantoor is aangesloten bij het NKL of de Nederlandse Letselschade Experts (NLE), heeft zich geconformeerd aan de GBL, dient aan opleidingseisen te voldoen en is gebonden aan een externe klachtenregeling. Voor ongebonden belangenbehartigers geldt dit alles in beginsel niet. Verzekeraars kunnen hen dan ook niet aanspreken op in de branche geldende kwaliteits- of gedragsnormen of een klacht tegen hen indienen indien zij niet aan die normen voldoen. De voorzieningenrechter is van oordeel dat het letselschadebureau er op dit moment nog onvoldoende blijk van heeft gegeven dat zij een betrouwbare belangenbehartiger is en dat schaderegelingsprocessen waarin zij als belangenbehartiger optreedt goed verlopen. In de periode november 2023 tot 18 november 2024 zijn er verschillende maatregelen genomen tegen een ander letselschadebureau waarover de voorzieningenrechter oordeelt dat het letselschadebureau die door de verzekeraar thans wordt geweigerd feitelijk te beschouwen valt als een voortzetting daarvan. Daarnaast is het letselschadebureau pas relatief kort als letselschadebureau actief en zij heeft zich daardoor ook wat betreft het voldoen aan de vereisten van het Reglement NKL en de GBL nog onvoldoende bewezen. Niet alleen het ontbreken van het NKL, maar ook het feit dat de bij het bureau werkzame schaderegelaars (nog) niet bij het NIVRE staan geregistreerd rechtvaardigt op dit moment de weigering van de verzekeraar. Tot slot volgt de voorzieningenrechter het betoog van het letselschadebureau dat zij zich in een ‘catch-22’-positie bevindt niet. De voorzieningenrechter concludeert dat het belang van de benadeelden, om zich te kunnen laten bijstaan door de hun gekozen belangenbehartigers, minder zwaar weegt dan het belang van de verzekeraar om uitsluitend zaken te doen met belangenbehartigers die zich als betrouwbare belangenbehartigers hebben bewezen. (PS 2026-0081)

Vragen of opmerkingen
Mocht u vragen of opmerkingen hebben over deze nieuwsbrief, dan kunt u mailen naar ps-updates@boom.nl.

Met vriendelijke groet,

Ilona van der Zalm & Armin Vorsselman 
PS Updates