Naar boven ↑

Update

Nummer 41, 2026
Uitspraken van 11 november 2026 tot 16 november 2026
Redactie: Mr. H. Vorsselman, mr. drs. I. van der Zalm, mr. Y. Bosschaart en J. Stulp.

Geachte heer/mevrouw,

Hierbij treft u de nieuwe PS Updates aan. 
 
Rechtspraak
In deze nieuwsbrief hebben wij een selectie opgenomen van de sinds de vorige nieuwsbrief verschenen uitspraken die te raadplegen zijn via de hyperlinks onder aan deze nieuwsbrief.

Deze week lichten wij een drietal uitspraken voor u uit. De vraag die in de eerste uitspraak centraal staat is of er aansprakelijkheid bestaat wanneer een ambulancechauffeur letsel oploopt als gevolg van een collega die tegen haar aan komt bij het uitglijden op een gladde trap. De tweede uitspraak gaat over de mogelijkheid te beleggen met het vermogen van een minderjarige dat op een BEM-rekening staat. En de laatste uitspraak betreft een uitspraak van de Hoge Raad, die een eerdere overweging herhaalt over het recht op vergoeding wegens affectieschade voor (half)broers of -zussen.

Collega glijdt uit op gladde trap en raakt werknemer die daarbij letsel oploopt, werkgever aansprakelijk?
Deelgeschil. De werkneemster is werkzaam als ambulancechauffeur. De werkneemster is opgeroepen om ter plaatse de situatie van de patiënt te beoordelen. Bij aankomst bleek dat de patiënt zich bevond in een bovenwoning, die uitsluitend bereikbaar was via een trap met houten treden. De trap was ook voorzien van een verticaal verplaatsbaar plateau (plateaulift). Het was een regenachtige dag. De trap was voorzien van groene aanslag. De werkneemster en haar collega’s kregen van aanwezigen in de woning de waarschuwing dat de trap glad was. De werkneemster en haar collega's zijn naar beneden gegaan waarna een collega met een spoedkoffer (circa 10 kilo) is uitgegleden. Hij gleed met de benen naar voren naar beneden en raakte daarbij met zijn voet de rechterknie van de werkneemster, in de knieholte. Zij is inmiddels driemaal geopereerd aan de knie. De exacte hoogte van de schade moet nog worden vastgesteld. De aansprakelijkheidsverzekeraar heeft de aansprakelijkheid van de hand gewezen. De werkneemster beroept zich op artikel 7:658 BW, artikel 7:611 BW en artikel 6:170 BW. De rechtbank concludeert dat er geen sprake is van een zorgplichtschending. De werkgever heeft alle maatregelen getroffen die redelijkerwijs van hem konden worden verwacht om te voorkomen dat een werknemer in de uitoefening van de werkzaamheden schade lijdt. Zo is het verplicht dat medewerkers veiligheidsschoenen dragen, mede met het oog op uitglij/valgevaar. Het treffen van nadere maatregelen was redelijkerwijs ook niet mogelijk. Het is voor de werkgever feitelijk onmogelijk om ten aanzien van ook voor haar onbekende locaties instructies te geven over de veiligheid ter plaatse. Daarnaast kan niet worden verwacht dat hij maatregelen treft ten aanzien van algemeen bekende gevaren. Daarnaast dient de ervaring van de medewerker betrokken te worden in het oordeel dat van enige zorgplichtschending geen sprake is. De rechtbank concludeert ook dat er geen sprake van een schending van artikel 7:611 BW, er kan in dit geval geen verzekeringsplicht worden aangenomen. Er is evenmin sprake van onrechtmatig handelen door een ondergeschikte van de werkgever ex artikel 6:170 BW. Niet is komen vast te staan dat de ondergeschikte zelf een onrechtmatige daad heeft gepleegd jegens de werkneemster. De conclusie is dat de werkgever niet aansprakelijk is en op het verweer tegen de hoofdelijke aansprakelijkheid van de aansprakelijkheidsverzekeraar verder niet ingegaan hoeft te worden. (PS 2026-0489)

BEM-rekening hoeft niet in de weg te staan aan het beleggen met het vermogen van de minderjarigen.
De vader vraagt een machtiging (toestemming) om namens de minderjarigen een vaststellingsovereenkomst aan te gaan (art. 1:345 en 1:253k BW). De schadevergoeding houdt verband met een verkeersongeval dat heeft plaatsgevonden in 2021, waarbij de moeder van de minderjarigen is overleden. Met de aansprakelijkheidsverzekeraar is een schikking getroffen. Deze bedragen staan op de BEM-rekening van de minderjarigen. De kantonrechter verleent de machtiging voor het aangaan van de vaststellingsovereenkomst, omdat dit in het belang van de minderjarigen is (art. 1:356 BW). Naast de gevraagde machtiging voor het aangaan van de vaststellingsovereenkomst met de verzekeraar, heeft vader ook een aantal verzoeken gedaan die betrekking hebben op de wijze van uitbetaling en verdeling van de schadevergoeding. Deze verzoeken worden afgewezen omdat de kantonrechter dit niet in het belang van de minderjarigen acht. Vader heeft ook bezwaar tegen het storten van het vermogen van de minderjarigen op een BEM-rekening. Hij heeft gewezen op de lage rente die de banken geven op BEM-rekeningen en wil liever met het geld van de minderjarigen gaan beleggen, omdat dit meer rendement oplevert. De kantonrechter concludeert dat een BEM-rekening niet in de weg hoeft te staan aan het beleggen met het vermogen van de minderjarigen. De kantonrechter zal dan ook bepalen dat de bedragen die bestemd zijn voor het levensonderhoud van de minderjarigen op de BEM-rekeningen moeten worden gestort. Als vader een bank bereid heeft gevonden om beleggingsrekeningen te koppelen aan een BEM-rekening, dan kan hij een verzoek om toestemming om te mogen beleggen indienen bij de kantonrechter. (PS 2026-0490)

HR: vergoeding wegens affectieschade niet voor (half)broers of -zussen als zodanig, maar in bijzondere gevallen beroep op hardheidsclausule te rechtvaardigen wegens feitelijke relatie.
In deze procedure is de verdachte veroordeeld voor doodslag en het wegvoeren en verbergen van het lijk. Dit incident is het gevolg geweest van een ruzie in een chalet met een vrouw. De verdachte heeft deze vrouw gewurgd en haar naar haar auto gebracht, deze heeft verdachte vervolgens achtergelaten op een parkeerplek. De Hoge Raad herhaalt in dit arrest de relevante overwegingen uit ECLI:NL:HR:2026:1722 met betrekking tot kring van personen die recht hebben op vergoeding van affectieschade. Hij herhaalt ook dat uit de wetsgeschiedenis van artikel 6:107 en 6:108 BW blijkt dat (half)broers of -zussen als zodanig geen aanspraak op vergoeding van affectieschade toekomt omdat zij niet worden aangemerkt als ‘naasten’ op grond van artikel 6:108 lid 3 BW, maar dat in bijzondere gevallen hun feitelijke relatie een beroep op de hardheidsclausule kan rechtvaardigen. Het hof heeft de vorderingen ter zake van affectieschade van de benadeelde partijen (broer en zus slachtoffer) toegewezen. Daartoe heeft het hof overwogen dat, gelet op de schriftelijke onderbouwing en de mondelinge toelichting ter terechtzitting, voldoende is komen vast te staan dat de benadeelde partijen in een zodanig nauwe betrekking tot het slachtoffer stonden dat uit de eisen van redelijkheid en billijkheid voortvloeit dat zij voor vergoeding van affectieschade in aanmerking komen. De Hoge Raad concludeert dat dit oordeel ontoereikend is gemotiveerd. Hierbij is van belang dat het hof geen vaststellingen heeft gedaan omtrent de intensiteit, de aard en de duur van de relatie tussen het slachtoffer en de desbetreffende benadeelde partijen, welke vaststellingen noodzakelijk zijn om een geslaagd beroep op de zogeheten hardheidsclausule te kunnen dragen. Dit motiveringsgebrek brengt mee dat de oplegging van de schadevergoedingsmaatregel ex artikel 36f lid 1 Sr ten behoeve van de benadeelde partijen niet in stand kan blijven (vgl. ECLI:NL:HR:2019:901). De Hoge Raad komt tot de conclusie dat partiële vernietiging en terugverwijzing ten aanzien van de vordering benadeelde partij met betrekking tot de affectieschade en de oplegging van de schadevergoedingsmaatregelen volgt. (PS 2026-0493)

Literatuur
M.R. Hebly, ‘Stelplicht en bewijslastverdeling bij persoonsaantasting “op andere wijze”’, NTBR 2026/38, afl. 9. 

Vragen of opmerkingen
Mocht u vragen of opmerkingen hebben over deze nieuwsbrief, dan kunt u mailen naar ps-updates@boom.nl.

Met vriendelijke groet,

Ilona van der Zalm & Armin Vorsselman
hoofdredacteuren PS Updates

Hoge Raad

Rechtbank