Naar boven ↑

Update

Nummer 36, 2026
Uitspraken van 6 oktober 2026 tot 12 oktober 2026
Redactie: Mr. H. Vorsselman, mr. drs. I. van der Zalm, mr. Y. Bosschaart en J. Stulp.

Geachte heer/mevrouw,

Hierbij treft u de nieuwe PS Updates aan. 
 
Rechtspraak
In deze nieuwsbrief hebben wij een selectie opgenomen van de sinds de vorige nieuwsbrief verschenen uitspraken die te raadplegen zijn via de hyperlinks onder aan deze nieuwsbrief.

Deze week lichten wij een drietal zaken voor u uit. In de eerste zaak oordeelt het hof, anders dan de rechtbank, dat de arbeidsrechtelijke omkeringsregel dient te worden toegepast. In de tweede zaak laat het hof zich onder meer uit over de vraag of aanspraken uit hoofde van de Wlz dienen te worden verrekend met de aan het slachtoffer toekomende schadevergoeding. In de derde uitspraak staat het niet ondergaan van een door de medisch deskundige geadviseerde operatie in de weg aan het toekennen van een aanvullend voorschot door de rechtbank.

Nek-, schouder- en rugklachten door het werk veroorzaakt: werkgever aansprakelijk.
Hof. Tussenarrest. Een man heeft sinds 1 januari 1997 als assistent-voorman en voorman gewerkt bij de werkgever. In de procedure stelt hij onder meer nek- en schouderklachten en rugklachten te hebben overgehouden aan zijn werkzaamheden bij werkgever, waardoor hij arbeidsongeschikt is geraakt. In eerste aanleg oordeelde de kantonrechter dat de werkgever voor 20% proportioneel aansprakelijk is voor de schade van de man. Een beroep op de toepassing van de arbeidsrechtelijke omkeringsregel werd afgewezen. Het hof is, na het wel toepassen van de arbeidsrechtelijke omkeringsregel, van oordeel dat de nek/schouder- en rugklachten van de werknemer zijn veroorzaakt door de zware fysieke werkzaamheden die hij voor zijn werkgever heeft verricht. Volgens het hof is de kans dat de klachten en beperkingen door de zware fysieke werkzaamheden zijn veroorzaakt 50%. Deze kans wordt door hof niet als te onzeker of onbepaald gekwalificeerd. Hiermee is het vermoeden gerechtvaardigd dat de schade aan nek/schouders en rug is veroorzaakt door de fysiek zware omstandigheden waarin hij zijn werkzaamheden heeft verricht. De werkgever heeft dit vermoeden in de procedure niet kunnen weerleggen. Aangevoerde alternatieve verklaringen zijn niet voldoende onderbouwd. Als de werkzaamheden ook zouden kunnen zijn veroorzaakt door een andere werkgever waarvoor de man heeft gewerkt dan geldt volgens het hof dat de werkgevers hoofdelijk aansprakelijk zouden zijn. De werkgever heeft ook niet aangetoond dat hij heeft voldaan aan zijn zorgplicht als werkgever. Hij is dus (volledig) aansprakelijk voor de hieruit voortvloeiende schade. Het vonnis van de kantonrechter kan dan ook niet in stand blijven. Het hof verwijst de zaak niet naar de schadestaatprocedure omdat het hof het mogelijk acht om de schade al in deze procedure te begroten. Het hof verwijst de zaak naar de rol om de werknemer in de gelegenheid te stellen zijn schadeposten uiteen te zetten en te onderbouwen. (PS 2026-0438)

Smartengeld € 350.000, aanspraken Wlz niet in mindering op schade.
Hof. Strafrecht. De verdachte wordt veroordeeld tot een gevangenisstraf van acht jaren en zes maanden wegens poging tot doodslag en mishandeling van zijn vriendin. De verdachte heeft het slachtoffer meerder malen en met kracht geslagen, onder meer met een metalen pijp, en geschopt, onder meer op en tegen haar hoofd, waardoor zij ernstig hersenletsel heeft opgelopen. Het slachtoffer heeft lange tijd in coma gelegen en het was onduidelijk of zij ooit nog zou ontwaken. Op dit moment is er geen sprake meer van een revalidatietraject. Het slachtoffer beweegt uitsluitend onder begeleiding om te voorkomen dat een proces van afsterven van spieren zal intreden. Door het handelen van de verdachte heeft het slachtoffer naar het zich laat aanzien geen enkel perspectief meer op een normaal leven. Het slachtoffer heeft zich gevoegd in het strafproces als benadeelde partij. Zij vordert in totaal € 887.875,56 aan materiële schadevergoeding. Verdachte heeft geen verweer gevoerd. De advocaat-generaal heeft zich op het standpunt gesteld dat op basis van de imperatieve bepaling in artikel 10.2.1 Wet langdurige zorg (Wlz) aanspraken die het slachtoffer heeft op basis van de Wlz in mindering moeten worden gebracht op de geleden schade. Dit leidt ertoe dat de advocaat-generaal vordert dat ten aanzien van de post ‘verlies verdienvermogen’ uitsluitend schattenderwijs een bedrag van € 200.000 wordt toegewezen. Het hof is echter van oordeel dat artikel 10.2.1 Wlz geen imperatieve bepaling betreft die dusdanig moet worden gelezen dat de rechter de verplichting heeft om bij de vaststelling van het verlies verdienvermogen de eventuele aanspraken die de benadeelde partij heeft krachtens de Wlz daarop in mindering te brengen. Het hof zal de gevorderde materiële schade dan ook volledig toewijzen. Het slachtoffer vordert ter zake van immateriële schade een vergoeding van € 350.000. Het hof wijst ook deze vordering volledig toe. De ouders van het slachtoffer hebben zich ook gevoegd als benadeelde partijen. Zij krijgen ieder € 15.000 toegekend aan immateriële schadevergoeding. (PS 2026-0440)

Weigeren operatie staat toekennen aanvullend voorschot in de weg.
Deelgeschil. In mei 2024 heeft een man zijn enkel verzwikt door een gat in het wegdek. De gemeente heeft de man laten weten dat zij de schade ter hand neemt en zal vergoeden. In november 2024 heeft de man een röntgenfoto laten maken van zijn linkerenkel. Daarop was een zeer uitgebreide synoviale chondromatose (zeldzame goedaardige afwijking waarbij kleine kraakbeenknobbeltjes/-deeltjes in het gewrichtsslijmvlies/slijmbeurzen of de peesschede rond een gewricht kunnen ontstaan) te zien. Volgens zijn orthopedisch chirurg is een operatieve ingreep geboden om de losgekomen kraakbeenknobbeltjes te verwijderen. Nu, in 2026, heeft de man zijn operatie nog steeds niet ondergaan. Een door partijen ingeschakelde ergotherapeut heeft in haar rapport onder meer opgemerkt dat het haar volstrekt niet duidelijk is of er een direct causaal verband is tussen het ongeval en het ontstaan van de synoviale chondromatose. Zij kan het echter ook niet uitsluiten. In dit deelgeschil vordert de man onder meer een voorschot van minimaal € 40.000. De gemeente betwist het gestelde causale verband tussen het letsel, de aanhoudende enkelklachten en het incident, de omvang van de schade en de redelijkheid van het verzochte voorschot. De rechtbank overweegt dat vaststaat dat de man voorafgaand aan het incident geen klachten aan zijn enkel had. Mogelijk leed hij al wel aan synoviale chondromatose maar in dat geval had hij er kennelijk geen last van. Voor zover sprake is van een dergelijke predispositie, staat die in beginsel niet in de weg aan het aannemen van causaal verband tussen de klachten en het incident. Het schadevergoedingsrecht kent immers als uitgangspunt dat de dader het slachtoffer heeft te nemen zoals hij is. Dat betekent dat als de man door een verborgen kwetsbaarheid ernstiger klachten heeft opgelopen door het incident dan anders het geval zou zijn geweest, de gemeente desalniettemin voor de volledige schade aansprakelijk is. Het incident is in dat geval een ‘trigger’ die de tot dan toe sluimerende synoviale chondromatose openbaart – met bijbehorende klachten. De rechtbank overweegt verder dat de man vanaf maart 2025 herhaaldelijk is gewezen op het belang om op zo kort mogelijke termijn een operatie te ondergaan en daarmee op de mogelijkheid om de looptijd van zijn schade te beperken. Vanuit de gemeente is zelfs doelgericht bevoorschot om de operatie in financieel opzicht te faciliteren en de operatie stond ook gepland in het ziekenhuis. Desalniettemin heeft een operatie niet plaatsgevonden. De rechtbank is dan ook van oordeel dat de man met het weigeren van een operatie een kans heeft laten liggen om zijn schade mogelijk te beperken en daarmee in beginsel zijn schadebeperkingsplicht heeft geschonden. Of met het eerder laten plaatsvinden van een operatie ook daadwerkelijk de schadelooptijd zou zijn verkort, is niet vast te stellen zolang de operatie niet heeft plaatsgevonden. De onzekerheid over het effect van het uitblijven van de operatie op het schadeverloop staat in de weg aan toewijzing van het verzoek om een aanvullend voorschot. In het huidige stadium kan immers niet worden vastgesteld dat de man aanspraak heeft op schadevergoeding die de reeds door de gemeente betaalde voorschotten significant overstijgt. (PS 2026-0437)

Literatuur
A.M. Overheul & V. Schollaert, ‘Het bewustzijnsvereiste bij immateriële schade sinds de Mallorca-zaak mede bezien vanuit het Belgische recht’, TVP 2026, afl. 3, p. 73-81. 

A.J. Van, ‘Hoe kunnen we de toepassing van mediation bevorderen? Bespreking van het onlangs door De Letselschade Raad gepresenteerde rapport “Mediation als oplossing”’, TVP 2026, afl. 3, p. 82-92. 

E.G.D. van Dongen, ‘Geen subrogatie in zieligheid? Annotatie bij HR 11 juli 2025, ECLI:NL:HR:2025:1133 (Menzis/Achmea c.s.)’, TVP 2026, afl. 3, p. 93-99. 

P.C. Knijp & S.A. Al Asadi, ‘Opgevoerde fatbikes en dekking onder de AVP. Een paar gedachten naar aanleiding van de uitspraak van de Geschillencommissie van het Kifid van 3 november 2025’, TVP 2026, afl. 3, p. 99-103. 

Vragen of opmerkingen
Mocht u vragen of opmerkingen hebben over deze nieuwsbrief, dan kunt u mailen naar ps-updates@boom.nl.

Met vriendelijke groet,

Ilona van der Zalm & Armin Vorsselman
hoofdredacteuren PS Updates

Hof

Rechtbank

Antillen