Een juridisch adviesbureau op het gebied van letselschade voor slachtoffers heeft een man bijgestaan naar aanleiding van een verkeersongeval waarbij hij letsel heeft opgelopen. Deze man en de verzekeraar van de tegenpartij hebben een vaststellingsovereenkomst ondertekend. Het adviesbureau stelt dat de man zijn vordering op de verzekeraar tot betaling van buitengerechtelijke kosten aan het bureau heeft gecedeerd. Het bureau heeft buitengerechtelijke kosten gemaakt en hiervoor facturen aan de verzekeraar verzonden. De verzekeraar heeft deze facturen meermaals niet tijdig en/of volledig voldaan. Het bureau vordert nu dat de kantonrechter de verzekeraar veroordeelt tot betaling van een bedrag van € 280,32 aan wettelijke rente over de buitengerechtelijke kosten, te vermeerderen met de proceskosten. De verzekeraar voert verweer: de man heeft nooit buitengerechtelijke kosten aan het bureau betaald en op dit punt dus ook geen schade geleden. Verder heeft er geen rechtsgeldige cessie door de man aan het bureau van de vordering tot vergoeding van buitengerechtelijke kosten plaatsgevonden. De reden hiervoor is dat de man geen vordering op de verzekeraar had en deze wegens het ontbreken van beschikkingsbevoegdheid dus ook niet aan het bureau kon overdragen. Bovendien is de vordering niet met voldoende bepaalbaarheid omschreven en is de vordering tot betaling van wettelijke rente evenmin een nevenrecht. Daarnaast is pas na totstandkoming van de vaststellingsovereenkomst mededeling van de cessie aan de verzekeraar gedaan, maar toen had de man al finale kwijting aan de zorgverzekeraar verleend. Partijen willen antwoord op de vraag of professionele belangenbehartigers, die de vordering van een benadeelde tot vergoeding van buitengerechtelijke kosten aan zichzelf laten cederen, wettelijke rente kunnen vorderen als de verzekeraar deze kosten niet tijdig voldoet. De kantonrechter is van oordeel dat dit in dit geval niet mogelijk is. De kantonrechter is van oordeel dat in voldoende mate duidelijk is dat voor het ontstaan van een schadevergoedingsvordering in de vorm van buitengerechtelijke kosten vereist is dat daadwerkelijk buitengerechtelijke kosten zijn gemaakt. Verder is ook in voldoende mate duidelijk dat de overdracht van een nog niet ontstane vordering tot vergoeding van buitengerechtelijke kosten pas tot stand komt na het ontstaan daarvan. De kantonrechter ziet daarom geen aanleiding om op deze punten verduidelijking aan de Hoge Raad te vragen en ziet daarom af van het stellen van prejudiciële vragen.

Deelgeschil. In 2019 vond een aanrijding plaats. Hierbij waren een BMW en een Golf betrokken. De inzittenden van de BMW hebben de WAM-verzekeraar van de Golf aansprakelijk gesteld voor de schade die zij stellen te hebben geleden. De WAM-verzekeraar heeft de aansprakelijkheid van de hand gewezen. De inzittenden van de BMW verzoeken nu dat de kantonrechter voor recht verklaart dat de WAM-verzekeraar aansprakelijk is voor de geleden schade voortvloeiende uit het ongeval en dat hij gehouden is deze schade te vergoeden. De kantonrechter is van oordeel dat de zaak zich niet leent voor behandeling in deelgeschil omdat niet is komen vast te staan dat er (nog) schade is door letsel en omdat nadere bewijslevering nodig is naar de toedracht van de aanrijding. Aan de inhoudelijke beoordeling van de aansprakelijkheidsvraag wordt dan ook niet toegekomen.

Een docente is werkzaam als zzp’er in opdracht van Stichting Eye Filmmuseum (Eye). Zij zat aan de zijkant van het klaslokaal op een stoel achter een computerscherm. Een leerling is het lokaal binnengekomen, de docent is opgestaan en heeft zich omgedraaid. Hierbij is zij met een voet achter (het opstaande deel van) een poot van een zitbank die zich achter haar bevond blijven haken en voorover gevallen. De bank is omgevallen en op de linkerpink terechtgekomen, die daardoor is verbrijzeld. De docent stelt dat er sprake is van aansprakelijkheid op grond van art. 7:658 lid 4 BW. Volgens de kantonrechter is, gezien de in het geding overgelegde foto, geen sprake van een evident gevaarlijke situatie met het oog waarop Eye maatregelen had moeten treffen of instructies had moeten geven. Hoe ongelukkig de val van de docente ook voor haar is uitgepakt, kan naar het oordeel van de kantonrechter niet worden gezegd dat Eye ter zake enig verwijt treft. De kantonrechter wijst het verzoek van de docent af.

Fietser komt ten val door botsing met een verkeerspaal op een betonnen verhoging. Als gevolg van de val heeft de fietser meerdere ribfracturen, een klaplong, een gebroken sleutelbeen en nier- en miltletsel opgelopen. De fietser stelt de gemeente aansprakelijk voor de gevolgen van het ongeval ex artikel 6:174 BW. De gemeente heeft voldoende onderbouwd dat het plaatsen van de paaltjes een noodzakelijke en op zichzelf geschikte maatregel was om te trachten de snelheidsovertredingen op de weg tegen te gaan. De omstandigheid dat het een zogenaamde proefopstelling betrof en dat de paaltjes ongeveer een half jaar na de val door de gemeente weer zijn verwijderd, maakt het voorgaande niet anders. De rechtbank concludeert dat de fietser bijzonder ongelukkig ten val is gekomen, maar de gemeente niet aansprakelijk kan worden gehouden voor de schade als gevolg van de val. De vordering wordt afgewezen.