Een moeder is na het te hulp schieten van haar zoontje, nadat deze door iemand door elkaar is geschud, aangevallen door vier personen, zo stelt zij. Vast staat dat een schermutseling heeft plaatsgevonden, maar het is de vraag of er in groepsverband onrechtmatig is gehandeld jegens de moeder in de zin van artikel 6:166 BW. Daarnaast is in geschil of de aanvallers onrechtmatig hebben gehandeld jegens de minderjarige zoon van de moeder die aanwezig was bij de vechtpartij. De moeder stelt dat de aanvallers op grond van artikel 6:162 BW jo. artikel 6:166 lid 1 BW hoofdelijk aansprakelijk zijn voor de schade. Het hof is op basis van het thans beschikbare materiaal van oordeel dat de moeder niet in het haar opgedragen bewijs is geslaagd. Het genoemde samenstel van handelingen kan door de moeder zijn beleefd als een groepsaanval. Dat volstaat echter niet. De gebeurtenissen kunnen, wat betreft de rol van de aanvallers daarin, immers evenzeer worden geduid als interventies om een eind te maken aan een gevecht tussen volwassenen (ouders) in een situatie waarbij diverse kinderen aanwezig waren. Die interventies kunnen in een dergelijk geval niet als onrechtmatig worden aangemerkt. Het beroep op artikel 6:166 BW en/of artikel 6:162 BW slaagt niet.

Conclusie advocaat-generaal Hartlief. Werknemers hebben deelgenomen aan een project dat ziet op restauratiewerkzaamheden van oude treinstellen. Deze werkzaamheden vonden plaats op het terrein van Nedtrein. Tijdens deze werkzaamheden heeft er blootstelling aan chroom-6 plaatsgevonden. Het hof heeft – anders dan de rechtbank – de vorderingen van werknemers afgewezen, omdat zij hun vorderingen slechts als collectief en niet per individu hebben gemotiveerd en onderbouwd. In cassatie richten de werknemers hun klachten tegen het arrest van het hof. Die klachten houden onder meer in dat het hof ten onrechte geen oordeel heeft gegeven over de vordering tot vergoeding van immateriële schade, te hoge eisen heeft gesteld aan de stelplicht en de drempel voor aansprakelijkheid te hoog heeft gelegd. De conclusie strekt tot verwerping van het cassatieberoep, omdat de vorderingen steeds zijn gebaseerd op en zijn toegelicht met algemene stellingen. In een slotbeschouwing merkt Hartlief op dat een dergelijke afloop van deze zaak iets onbevredigends heeft, omdat op zijn minst niet kan worden uitgesloten dat een aantal personen een schadevergoeding misloopt waarop hij/zij recht zou hebben gehad, indien de vordering op individueel niveau voldoende zou zijn onderbouwd. Hartlief heeft geschetst dat de rek in het aansprakelijkheidsrecht niet oneindig is – maar dat laat onverlet dat de uitkomst teleurstelt.

Een letselschadebemiddelaar is veroordeeld tot veertien maanden celstraf, waarvan vier maanden voorwaardelijk. De man gebruikte opzettelijk valse arbeidsovereenkomsten en salarisstroken om € 300.000 schadevergoeding te krijgen van een verzekeraar. Daarnaast verduisterde hij letselschadebedragen van zijn cliënten. Hij moet hen schadevergoedingen betalen van ruim € 250.000. Anders dan de rechtbank zal het hof niet als bijkomende straf de openbaarmaking van het arrest gelasten, nu de verdachte daar inmiddels al ruimschoots de gevolgen van heeft ondervonden, omdat het veroordelende vonnis in eerste aanleg al wel ongeanonimiseerd gepubliceerd is geweest.

De verdachte krijgt een levenslange gevangenisstraf voor het medeplegen van een viervoudige moord in 2018. Er zijn twintig vorderingen door benadeelde partijen ingediend. Het hof behandelt de vorderingen inhoudelijk. Het hof overweegt dat de vier slachtoffers allen opzettelijk en met voorbedachten rade op nietsontziende en koelbloedige wijze zijn geëxecuteerd. Het toegebrachte leed aan de nabestaanden is intens en onmetelijk. Vanuit dit gezichtspunt bezien bestaat er zonder meer aanleiding tot vergoeding van shockschade. Ook de aard en de hechtheid van de relatie tussen de overleden slachtoffers en hun nabestaanden zouden daartoe aanleiding geven. Immers, alle benadeelde partijen die shockschade vorderen, staan in een hechte – familierechtelijke – relatie tot de slachtoffers omdat ze hun vader, moeder, kind, partner of broer en zus zijn. Het hof acht verder voldoende onderbouwd dat de nabestaanden na de moord op de slachtoffers allen op hun eigen wijze zijn geconfronteerd met de gevolgen van het handelen van verdachte. De nabestaanden zijn allen geconfronteerd met het gehavende lichaam van hun familielid, nadat deze was vermoord. Zo’n confrontatie met het levenloze lichaam met gehavend hoofd en/of gezicht moet heftig en ronduit schokkend zijn geweest. Daarnaast zijn de nabestaanden al dan niet ongewild geconfronteerd met (de heftige details van) de moord op hun familielid via de berichtgeving in de media. Het standpunt van de verdediging dat de nabestaanden de shock hadden kunnen voorkomen door het lichaam van hun geliefde niet te bekijken, volgt het hof niet en is ook niet relevant.

Een vrouw stelt dat toen ze in 2021 tijdens een winkelbezoek een opgevouwen trui pakte om deze beter te bekijken het etiket van de trui in haar rechteroog terechtkwam. Hierdoor zou zij oog- en psychische klachten hebben opgelopen. De vrouw heeft de kledingwinkel aansprakelijk gesteld voor de geleden en nog te lijden schade. De kledingwinkel en haar verzekeraar hebben de aansprakelijkheid afgewezen. De vrouw wil nu dat zijzelf, haar dochter en een vriendin als getuigen worden gehoord. De kantonrechter wijst het verzoek om een voorlopig getuigenverhoor af. Het doel van een voorlopig getuigenverhoor is erop gericht dat de vrouw duidelijkheid kan krijgen omtrent de feiten met betrekking tot het gestelde incident teneinde haar (bewijs)positie en daarmee ook haar proceskansen in een eventueel aanhangig te maken bodemzaak beter te kunnen inschatten. De vrouw weet echter al precies wat zij en de overige getuigen willen en kunnen verklaren. Zij is dus al in staat om haar rechtspositie en proceskansen te kunnen bepalen. De vrouw heeft dus geen belang bij een voorlopig getuigenverhoor. Het verzoek wordt ook wegens misbruik van bevoegdheid op grond van het evenredigheidscriterium afgewezen.

Deelgeschil. Een vrouw is in 2010 aangereden door een motorfietser. Zij stelt als gevolg van die aanrijding een conversiestoornis te hebben ontwikkeld die heeft geleid tot volledig functieverlies van haar linkerbeen. De vrouw vordert vergoeding van de (verschenen) schade. De verzekeraar van de motorfiets heeft aansprakelijkheid erkend maar meent dat de vrouw geen recht heeft op nadere schadevergoeding. De vrouw heeft na het ongeval een tweede verkeersongeval niet gemeld en heeft jegens de verzekeraar inconsistent en onjuist verklaard. De verzekeraar heeft echter niet of niet voldoende onderbouwd gesteld dat zij bewust het ongeval heeft verzwegen en opzettelijk inconsistent en onjuist heeft verklaard. Opzet tot misleiding is daarmee niet komen vast te staan. Een en ander kan dus niet leiden tot verval van het vorderingsrecht van artikel 6 WAM. In een deskundigenrapport is geconcludeerd dat de conversiestoornis is veroorzaakt door de aanrijding. De rechtbank verklaart voor recht dat de wederpartij gebonden is aan het rapport van de deskundige. Ten aanzien van de bezwaren van de verzekeraar tegen het rapport van de deskundige is volgens de rechtbank sprake van rechtsverwerking. Voor de gebondenheid aan het rapport wordt wel een beperking in de tijd aangenomen, namelijk tot 19 juni 2015. Het rapport kan dus niet als enige uitgangspunt gelden voor de verdere schadeafwikkeling. De rechtbank ziet een traject voor zich waarin hernieuwde medische expertises worden verricht om de beperkingen, en daarmee de schade, in kaart te brengen die verband houden met het ongeval.

Zowel in 1996 als in 2013 is een man een bedrijfsongeval overkomen. Uit het deskundigenbericht blijkt dat de man klachten, afwijkingen en beperkingen ervaart aan zijn rechter- en linkerenkel en -voet. De deskundige stelt geen aanwijzingen te hebben dat de huidige pijnklachten en beperkingen van de man ook aanwezig zouden zijn zonder het bedrijfsongeval van 2013. Wel is hij van mening dat er zonder het ongeval van 2013 kans op pijnklachten was van de linkerenkel, maar deze klachten zouden volgens de deskundige minder hevig en minder beperkend zijn dan de klachten die man nu heeft. De rechtbank leidt hieruit af dat de man door het pre-existente letsel een predispositie had om pijnklachten aan zijn linkerenkel en linkervoet te ontwikkelen. Het deskundigenbericht geeft echter geen aanknopingspunten in welke omvang en op welke termijn dat het geval had kunnen zijn. Met deze informatie moet de rechtbank de goede en kwade kansen afwegen of de man in de hypothetische situatie zonder het ongeval van 2013 ook klachten en beperkingen zou hebben ontwikkeld, waardoor hij arbeidsongeschikt zou zijn geworden, en zo ja in welke mate en op welke termijn. De rechtbank acht echter op zichzelf vooralsnog aannemelijk dat de man in de hypothetische situatie zonder ongeval niet tot het bereiken van de leeftijd van 70 jaar zou zijn blijven werken. De rechtbank acht op dit punt nadere voorlichting door een deskundige noodzakelijk, met name met betrekking tot statistische gegevens uit de bouwsector over het percentage werknemers/zelfstandigen dat (i) gebruik maakt van de (thans nog geldende) regeling om eerder dan de pensioengerechtigde leeftijd te stoppen met werken, (ii) bij het bereiken van de pensioengerechtigde leeftijd daadwerkelijk stopt met werken en (iii) na het bereiken van de pensioengerechtigde leeftijd nog doorwerkt. Daarbij zal ook voor zover mogelijk moeten worden betrokken in hoeverre dat geldt voor werknemers/zelfstandigen die al gedeeltelijk lichamelijk beperkt/minder belastbaar zijn en tevens of het daarbij verschil maakt of zij al dan niet pensioen hebben opgebouwd.

In 2021 is een vrouw (toen 18 jaar) een ongeval overkomen tijdens een rondvaart met een boot. Zij heeft daarbij ernstig letsel opgelopen aan beide voeten. In het tussenvonnis van 17 april 2024 zijn gedaagden toegelaten tot het leveren van tegenbewijs tegen de voorshands bewezen geachte stelling van de vrouw dat de schade is ontstaan omdat de schroef door de schipper in werking is gesteld terwijl zij achter de boot hing. In dit eindvonnis wordt het bewijs gewaardeerd. De kantonrechter komt tot het oordeel dat gedaagden niet geslaagd zijn in het leveren van tegenbewijs. Dit betekent dat als vaststaand dient te worden aangenomen dat de verwondingen en daarmee de schade van de vrouw zijn ontstaan omdat de schipper de schroef heeft laten draaien terwijl de vrouw achter de boot hing. De schipper en de vervoerder zijn hoofdelijk aansprakelijk voor de geleden schade. De vennoten van de vof die eigenaar is van het schip op grond van artikel 8:974 BW en de schipper op grond van artikel 6:162 BW. De kantonrechter verwijst naar een schadestaatprocedure en kent een bedrag toe als voorschot op de schade van de vrouw. De ingangsdatum voor de wettelijke rente wordt bepaald op de datum van de dagvaarding omdat onvoldoende is gesteld om aan te nemen dat een andere datum dient te worden gehanteerd.

De werknemer, als patrouillerend beveiliger in dienst van de werkgever, heeft in de uitoefening van zijn werkzaamheden schade geleden. Hij is over een hek gesprongen en met de trouwring blijven haken achter een punt, waardoor hij de ringvinger van zijn rechter-, dominante hand is kwijtgeraakt. Om voor de werkgever aansprakelijkheid te ontlopen moet hij bewijzen dat hij zodanige (algemene) werkvoorschriften en (specifieke) aanwijzingen heeft gegeven dat de werkgever zou worden beschermd tegen een ongeval zoals dat heeft plaatsgevonden. Er is niet gebleken van een schriftelijke regeling met een gebod om tijdens het werk geen sieraden te dragen, zelfs geen kleine zoals trouwringen. Er is ook niet gebleken van een regel die bepaalt dat werknemers niet over hekken mogen springen. Daarbij misten er ook duidelijke aanwijzingen over het uitvoeren van een check die bij de werkzaamheden van de werknemer horen. Het Hof oordeelt daarom net als het Gerecht in eerste aanleg dat de werkgever in het kader van artikel 7A:1614x BW en de Veiligheidslandsverordening aansprakelijk is en laat de veroordeling van de werkgever tot betaling van schadevergoeding, begroot op NAf 46.312, in stand.

Op 25 februari 2020 heeft een aanrijding plaatsgevonden tussen een pick-up en een personenauto. De pick-up heeft de personenauto tegen de achterzijde geraakt. De bestuurder van de pick-up stelt de verzekeraar van de bestuurder van de personenauto aansprakelijk voor de schade. De bestuurder van de pick-up is er niet in geslaagd om bewijs te leveren om te kunnen tonen dat het ongeval is gebeurd door het toedoen van de bestuurder van de personenauto. Het Hof zal daarom het bestreden vonnis bevestigen en de vordering tot schade afwijzen.