De man was in 2018 als bijrijder betrokken bij een auto-ongeluk op Malta waardoor hij letsel heeft opgelopen. De man vordert in de hoofdzaak betaling door de twee bij het ongeval betrokken WAM-verzekeraars van de door hem geleden schade als gevolg van het auto-ongeluk. In het incident vorderen de twee WAM-verzekeraars dat de Nederlandse rechter zich op grond van Verordening (EU) 1215/2012 (hierna: Brussel I-bis) onbevoegd verklaard. De rechter wijst de incidentele vordering van de twee WAM-verzekeraars af, omdat hij zich bevoegd acht kennis te nemen van het geschil. Het gaat in dit geval om een verzekeringszaak op grond waarvan artikel 11 lid 1 onder b Brussel I-bis in samenhang met overweging 18 van Brussel I-bis regelt dat de verzekeringnemer, de verzekerde of de begunstigde als de zwakkere partij moet worden beschermd en daarom de mogelijkheid krijgt om een vordering tegen een in een andere lidstaat gevestigde verzekeraar in te stellen bij het gerecht van zijn eigen woonplaats. Op grond van artikel 13 lid 2 Brussel I-bis geniet een getroffene die een vordering rechtstreeks tegen de verzekeraar kan instellen dezelfde bescherming. Het beroep van de twee WAM-verzekeraars op grond van het beginsel van voorspelbaarheid gaat niet op. Het gaat in dit geval om een verzekeringszaak waarvoor in Brussel I-bis specifieke en uitputtende bepalingen zijn opgenomen die de bevoegdheid regelen, juist ter bescherming van de zwakkere partij. Deze bepalingen zetten de algemene en alternatieve bevoegdheidsregels opzij.

In deze procedure gaat het over de vragen of de verzekeringsnemer zijn mededelingsplicht heeft geschonden bij het aangaan van zijn arbeidsongeschiktheidsverzekering, en of de verzekeraar zich tijdig op het schenden van de mededelingsplicht heeft beroepen. Het hof is van oordeel dat de verzekeringsnemer zijn mededelingsplicht heeft geschonden bij het aangaan van de verzekering. De verzekeraar heeft hem echter niet bericht binnen twee maanden na ontdekking daarvan, zodat hij zich niet kan beroepen op de mogelijke rechtsgevolgen. De verzekeraar is gehouden dekking te verlenen onder de polis. De mate van arbeidsongeschiktheid en de vraag tot welke uitkering de verzekeraar eventueel gehouden is, moeten nog worden vastgesteld. De vorderingen gericht op het (doen laten) verwijderen van de gegevens van de verzekeringsnemer uit de Gebeurtenissenadministratie van de verzekeraar, het Incidentenregister, het Extern Verwijzingsregister en het Intern Verwijzingsregister worden afgewezen.

Artikel 81 lid 1 RO. De Hoge Raad heeft de klachten over het arrest van het hof beoordeeld. De uitkomst hiervan is dat deze klachten niet kunnen leiden tot vernietiging van dat arrest. De werkgever is door het hof niet aansprakelijk geacht voor de schade ontstaan door de burn-out en depressie en de Hoge raad verwerpt het cassatieberoep tegen dit arrest. De Hoge Raad hoeft niet te motiveren waarom hij tot dit oordeel is gekomen. Bij de beoordeling van deze klachten is het namelijk niet nodig om antwoord te geven op vragen die van belang zijn voor de eenheid of de ontwikkeling van het recht (zie art. 81 lid 1 RO).

Tussenvonnis. Werknemer ervaart luchtwegklachten en stelt dat deze klachten zijn veroorzaakt door de printer op zijn werk. Hiervoor heeft hij de werkgever aansprakelijk gesteld. Na een tussenvonnis is een deskundige benoemd die een rapport heeft opgesteld. De werknemer heeft geen bezwaren ingebracht tegen het deskundigenbericht. De kantonrechter is van oordeel dat het deskundigenbericht zorgvuldig tot stand is gekomen. Om te beoordelen of het inhoudelijk volledig kan worden gevolgd, zal de deskundige nog worden gevraagd om een toelichting te geven op de vragen die volgen uit de bezwaren van de werkgever.

Verzekeringsrecht. Zoon heeft in de Bentley van zijn vader 185 km/h gereden waar 100 km/h was toegestaan en is achterop een andere auto gereden. De rechtbank komt tot het oordeel dat de zoon roekeloos heeft gereden. Voor de betekenis van het begrip ‘roekeloos’ in de zin van de polisvoorwaarden moet aansluiting worden gezocht bij de wettelijke uitsluiting van artikel 7:952 BW, dat van regelend recht is. Uit de rechtspraak van de Hoge Raad volgt dat één (gevaarlijke) gedraging voldoende wordt geacht voor het aannemen van roekeloosheid. Verzekeraar is niet tot uitkering verplicht aan vader, omdat zoon roekeloos heeft gereden. De zoon moet de schade aan de andere auto en diens inzittenden vergoeden. Het beroep op artikel 15 WAM gaat ook niet op. De regresblokkade is niet van toepassing. In de hoofdzaak heeft de rechtbank overwogen dat het rijgedrag van de zoon voorafgaand aan het ongeval moet worden aangemerkt als roekeloos. Op grond van artikel 8.2 van de algemene voorwaarden is geen recht op uitkering als de vader zou hebben gereden zoals zoon deed voorafgaand aan het ongeval. De zoon mocht er bovendien niet te goeder trouw van uitgaan dat zijn aansprakelijkheid door de verzekering was gedekt. Dat betekent dat de regresblokkade niet van toepassing is.

Werknemer stelt schade te hebben geleden door koolstofmonoxidevergiftiging op het werk. De kantonrechter is van oordeel dat door de werknemer onvoldoende is aangevoerd dat er sprake is geweest van een koolstofmonoxidevergiftiging. Uit de door de werknemer overgelegde medische stukken volgt geen medische beoordeling met de conclusie dat er sprake is van een koolstofmonoxidevergiftiging. De in de verslagen terugkomende CO-intoxicatie (koolstofmonoxidevergiftiging) vindt telkens zijn oorsprong in anamnestische, dat wil zeggen door de werknemer verstrekte, informatie die niet medisch geobjectiveerd is. Hij heeft ook nagelaten om aan de hand van medische literatuur of een deskundigenbeoordeling het verband tussen de verschillende klachten en de gestelde koolstofmonoxidevergiftiging te onderbouwen. De vordering van de werknemer wordt afgewezen.

Gedupeerde van de kinderopvangtoeslagaffaire vraagt in deze voorlopig-deskundigenberichtprocedure een psychiatrisch en arbeidsdeskundig onderzoek. Omdat de Staat zich daarin kan vinden, beveelt de rechtbank beide expertises. Daarbij geldt wel dat het arbeidsdeskundig onderzoek alleen aan de orde is als het psychiatrisch onderzoek daartoe aanleiding geeft. De rechter heeft besloten dat de vragen, en de omschrijving van het voorval, zoals de gedupeerde het wil, zal worden opgenomen zoals rechtbank Overijssel (ECLI:NL:RBOVE:2024:5910) die heeft geformuleerd.

Letselschadezaak. De rechtbank Gelderland verklaart zich onbevoegd om van deze zaak kennis te nemen. De rechtbank Amsterdam heeft de deelgeschilprocedure tussen partijen behandeld en is nu dus ook voor wat betreft het daaropvolgende verzoek tot het houden van een voorlopig deskundigenbericht de exclusief relatief bevoegde rechter.

Strafrecht. Dubbele moord in Weiteveen. De rechtbank veroordeelt de verdachte voor twee moorden en verboden wapenbezit tot een levenslange gevangenisstraf. De ouders en kinderen van de slachtoffers hebben vergoeding voor affectieschade gevorderd. Zij behoren tot de kring van gerechtigden. De gevorderde bedragen, die aansluiten bij de normbedragen, worden toegewezen. De kinderen van de slachtoffers krijgen daarnaast € 50.000 en € 30.000 aan shockschade (immaterieel) toegekend. De rechtbank ziet geen aanleiding om de gevorderde schokschade te matigen gelet op de eveneens toegewezen affectieschade, aangezien naar het oordeel van de rechtbank sprake is van twee aparte schadeveroorzakende factoren. Aan de ene kant bestaat het algemene verdriet dat de kinderen hun ouders moeten missen, en aan de andere kant de hevige emotionele schok als gevolg van de directe confrontatie met de gevolgen van de bewezen verklaarde feiten.

Strafrecht. De verdachte heeft geprobeerd het slachtoffer, met wie hij een conflict had, te vermoorden door meerdere kogels op hem af te vuren. Hierdoor heeft het slachtoffer een complete dwarslaesie opgelopen. De rechtbank legt aan de verdachte een gevangenisstraf van veertien jaar op. De rechtbank stelt vast dat het slachtoffer door het strafbare feit niet langer in staat is arbeid uit inkomen te verwerven. Echter, ten aanzien van de hypothetische situatie zonder dat feit zijn er een aantal factoren die maken dat het inkomensverlies van de benadeelde partij met onvoldoende zekerheid is vast te stellen. Zo is er onvoldoende inzicht in opleiding, arbeidsmarktperspectief en loopbaankansen van de benadeelde partij om een inschatting te kunnen geven van de hypothetische situatie, terwijl voorts niet is uitgesloten dat deskundige voorlichting op dit punt noodzakelijk is. Het verkrijgen van deze informatie vergt nader en deskundig onderzoek, waarop het strafproces niet is toegesneden. De vordering met betrekking tot materiële schade wordt dan ook niet-ontvankelijk verklaard. Wel wordt aan het slachtoffer € 350.000 aan immateriële schade toegekend.